DOCTERBLOG

Mijn oude liefde Herman Brusselmans

2011-05-28T19:12:00.001-07:00

Herman Brusselmans bij Holland Sport, dat was leuk.

Brusselmans is een oude liefde van mij. Als jonge adolescent las ik zijn vroege oeuvre, ademloos, vaak 's nachts, in bed, en later in lees-sessies in de bibliotheek, om me goed te kunnen concentreren. Ik herkende veel van mezelf in Herman - immers ook een hypochondrische neuroot met een hang naar verslavingen. Het boek dat ik een 10 gaf was De man die werk vond, over een man die een vreselijk saai baantje krijgt als bibliotheekmedewerker. Uit pure verveling scheurt hij bijvoorbeeld de pagina's met de plot van spannende thrillers eruit. Het boek is briljant. Heeft het koffiemeisje nou wel of niet haar bij haar oksels?

Later raakte ik de draad kwijt. Dat was ongeveer na de Ex-trilogie. Volgens mij overleed Herman's moeder omstreeks die tijd. Hij is de klap nooit helemaal te boven gekomen. Daarna wordt zijn werk a.ggressiever, groffer, fantastischer en grappiger. De betoverende ernst van de dwepende adolescent in zijn vroege oeuvre is dan verdwenen.
Brusselmans is vanaf toen zo verdomd veel boeken gaan schrijven dat het oppikken van de draad ieder jaar onwaarschijnlijker werd. Ik heb uiteindelijk Een dag in Gent (2008) gelezen, en op een rare manier was dat zeker inspirerend (en vaak erg grappig). Maar het nihilisme van zijn nieuwere werk vind ik moeilijk te verenigen met mijn eigen levensbeschouwing.

Brusselmans optredens op de Nederlandse televisie zijn altijd gedenkwaardig. Met een stalen gezicht maakt hij de meest groffe, droge opmerkingen. En dan te bedenken dat de man een angststoornis heeft en onder de medicatie zit.
Ik zou nog weleens een studie willen maken naar Brusselmans' medicijngebruik in zijn romans. In een wat oudere roman vertelt hij dat hij Deanxit gebruikt tegen angst en depressie; "het is triest", schrijft hij, "maar zonder zou ik niet kunnen functioneren". (Strikt genomen gaat het in zijn boeken natuurlijk om een personage, 'Herman Brusselmans', dat niet geheel toevallig dezelfde naam heeft als de schrijver.) Uit fascinatie voor Herman heb ik een tijdje zelf Deanxit gebruikt, dat ik via het internet uit België had besteld. (Het is een prima middel, jammer dat het in Nederland niet verkrijgbaar is.)

Als ik nu terugdenk aan één van de eerste boeken die ik van hem las, Prachtige ogen, dan voel ik het soort heerlijke pijn in mijn borst steken dat hoort bij de wanhoop én de romantiek van een leven dat zich nog ontvouwen moet, niet durft, draalt, wankelt, draait, tolt...

To Hell With Bell?

2011-03-24T15:01:00.000-07:00

Eerder schreef ik over mijn geloofsafval met betrekking tot de leer van de eeuwige hel in 'Schepping in 6 x 24 uur en dan voor eeuwig naar de hel' (toegegeven, een lichtelijk provocatieve titel). De leer van de eeuwige verdoemenis is in de letterlijke zin van het woord niet orthodox, namelijk geen juiste vorm van aanbidding. Een God die het grootste deel der mensheid gebruikt om voor eeuwig een reusachtige, buitengewoon ongezellige open haard mee op te stoken, of een God die er niet in slaagt om zijn reddingsplan voor de wereld te doen slagen, is ofwel een sadist, ofwel een betreurenswaardige castraat.
In genoemd blogartikel refereerde ik aan ds. Jan Bonda, die verschillende boeken schreef waarin hij op zorgvuldige wijze onderzoekt hoe schriftuurlijk de leer van de eeuwige hel eigenlijk is. Zijn voorlopige en uiteindelijke conclusie is dat deze leer niet schriftuurlijk is.
Jan Bonda was geen provocator, maar hij stuitte desalniettemin op veel weerstand vanuit orthodoxe kring. Nu is de evangelische wereld opgeschrikt door een nieuw boek over hemel en hel, geschreven door Rob Bell van Mars Hill Church: Love Wins. Bell rekent op zijn manier af met traditionele interpretaties van hemel en hel. De titel spreekt wat het laatste betreft boekdelen. Het is eigenlijk bevreemdend dat christenen van evangelische snit zo hardnekkig het heilige huisje van de eeuwige hel verdedigen. Het lijkt wel of zij bang zijn dat het evangelie aan betekenis inboet wanneer het niet meer in de schaduw van het eeuwige onheil staat.
Ik ben heel benieuwd hoe Rob Bell hemel en hel relevant maakt voor het leven hier en nu. Want zoiets doet hij, zo wordt mij duidelijk uit recensies en flarden op het web. Ik heb het boek besteld.

Blindenstrookstront en schaapjes baren

2011-03-07T13:57:00.000-08:00

Vandaag liep ik langs het Peerd van Ome Loeks naar mijn busperron, en onderweg viel mijn oog eerst op een lange lijn van stoeptegels die samen een aantal keren verticaal 'blindenstrook' spelden, en vervolgens op een dikke hoop stront die keurig op de blindenstrook lag te wachten op de eerste de beste blindenstok die daar eens even stevig in zou poeren. Ik stelde mij voor hoe een blinde daar zou lopen met allemaal hondeschijt aan zijn stok, en zou denken: Wat stinkt hier toch zo?

Het kraambed dat hier onlangs is gebracht staat strategisch in onze huiskamer opgesteld, maar drie keer raden wie er vanuit is gegaan dat het bed er speciaal voor hem is neergezet? Juist, onze kat. Nino heeft zich behaaglijk op het kraambed neergevleid, alsof hij tussen de weeën door aan het uitrusten is.

Voor Silja is het best spannend dat er een broertje of zusje op komst is. Ze speelt soms dat ze zelf zwanger is; dan stopt ze skjipke Mimi ('skjipke' is Fries voor 'schaapje', voor de niet-Friestaligen onder ons) onder haar jurk en begint ze vreselijk te steunen en te kreunen waarna Mimi naar buiten floept om vervolgens in het wiegje te worden ingestopt.

Ik luister naar Figure 8 van Elliott Smith. Oooh wat is Everything means nothing to me toch een mooi liedje... Dat refrein, het titelvers in een schitterende, zich steeds herhalende melodie, breekbaar gezongen maar tegelijk ijzersterk.. Everything means nothing to me / Everything means nothing to me / Everything means nothing to me... enzovoorts.

Een opgeruimde kamer

2011-02-25T10:48:00.000-08:00

Opgezwollen taal - ik neig daar wel toe. Als een bedelaar die zich tracht voor te doen als een koning. Ik heb iets met de schijn ophouden. Als ik vroeger m'n kamer moest opruimen veegde ik alles onder mijn bed. Mijn moeder was altijd verrast en tevreden. God schijn je op die manier niet voor de gek te kunnen houden. Die pakt je bed op tussen duim en wijsvinger en kijkt je dan aan, fronzend, met een glimlach.

Ik lees in het werk van Leanne Payne. Het gaat over genezend gebed. Over homosexualiteit als 'symbolische verwarring' (hoe politiek incorrect! Op de brandstapel!). Over diepe wonden, geslagen in onze (gender)identiteit. Over het ware zelf als de plek waar Christus woont, als het centrum van ons zijn, van waaruit we werkelijk kunnen leven. Over 'het praktiseren van Gods Tegenwoordigheid'. Over het luisteren naar Gods Woord, dat hij altijd tot ons spreekt. Over vrijheid door gehoorzaamheid. Over het mannelijke initiatief en het vrouwelijke reageren. Over God die zo mannelijk is dat wij tegenover hem allemáál vrouwelijk zijn.

Ik had het niet meer verwacht, maar deze boeken wekken een nieuwe, of een hernieuwde hoop in mij. Daartegenover staat een gapende afgrond van pijn, van leegte, van de harde smak op het beton wanneer ik mijn marionettentouwtjes doorsnijd. Auw. Schaamte, gevoelens van minderwaardigheid, psychosomatische klachten, depressie, angst, woede ook, ja ook veel woede. Wat een beerput! En ik maar proberen om die beerput biochemisch stankvrij te maken. Een pilletje hier, een pilletje daar. Toch wordt alles niet roze.. Zoals bij de familie Knots..

Het kleine koninkje, dat alles wil, en allemaal nu, bevrediging, totale verzadiging, plezier, genot, tot kotsens toe. Dat kleine koninkje vertoont zich als een eeuwige bedelaar, die altijd zal blijven zeuren. Altijd de bus gemist, net niet genoeg geld voor een strippenkaart, altijd geld nodig voor het slaaphuis.

Het is hard te erkennen dat ik een bedelaar ben. Een bedelaar voor de grote koning.

Perfecte bagger

2011-02-12T14:35:00.000-08:00

Ik geloof dat mijn dextroamfetamine mij onder de juiste (of: verkeerde) omstandigheden zenuwachtig, bang en semi-hyposchizofreen maakt. In combinatie met de tremor die het gevolg is van een overprikkeld noradrenerg systeem, sla ik een mooi figuur. Trillend (Help! Krijg ik dat koffiebekertje nog op de tafel voor het uit mijn handen trilt?!), gekke bekken trekkend (Hoe lang hou ik die glimlach nog vol?! Wat als ik die glimlach niet volhoud?!) en vluchtig wegkijkend van mijn geprekspartner (om even snel te dissociëren en op adem te komen voor de volgende amechtige duik in de bagger der sociale interactie) herinner ik mij dat ik op sociaal gebied wel eens betere tijden heb gekend.

Het aan cocaïne verwante methylfenidaat (dConcerta, Ritalin) bezorgt mij eerder een overdaad aan zelfvertrouwen, en een immens plezier in sociale contacten. Wel wordt wat aan angst ontbreekt gecompenseerd met aggressie, wat dan weer allerlei vervelende neveneffecten geeft in de relationele sfeer.

Ik probeer de acuutheid van neurotische twijfels (Ik moet NU weten of ik Dex of Rita moet hebben) te ondergraven met het besef dat alles tijdelijk is en veel er niet toe doet. Ik idealiseer iets of iemand, meestal een buitengewoon klein segment van de totale alledaagse (en/of minder alledaagse) werkelijkheid, en hang daar mijn ziel en zaligheid aan op - maar perfectie is een illusie, en een kokervisie op perfectie is contraproductief bovendien.

Overigens is de hoeksteen van mijn farmacotherapeutische cocktail een hoge dosis clomipramine, for the record.

Er staat een gloednieuw, reusachtig, imperfect Ikea-bed op mij te wachten. Met een hoogzwangere vrouw erin.

'Durf te moorden' in Zweden

2011-02-05T16:47:00.000-08:00

Ikea. Je ontkomt er niet aan. Een liberale dosis dexamfetamine was behulpzaam bij het verdragen van de pelgrimstocht door deze semi-Zweedse krochten van de massaconsumptie.

Daarna ging ik naar een feestje van Bassie, de aan lager wal geraakte clown die in een tweede jeugd theologie is gaan studeren. Ik gaf hem het boek Durf te dromen van onze hypercharismatische rakker, Mattheus van der Steen, om lekker van te gruwelen.

Vrijdagavond ging ik met mijn betere helft naar Moord in de kerststal, een kerstspel van het Ro-theater, met o.a. Arjan Ederveen. Het was grappig, fijn en mild blasfemisch. In mijn evangelische periode was dit absoluut niet door de censuur gekomen. Ik kon er nu zonder al te sterke oordelen naar kijken en luisteren en van genieten. Wel vond ik de homo-erotische kwinkslagen enigszins aanmatigend.

Geluk en tragedie gezamenlijk op de loer

2011-02-03T10:30:00.000-08:00

Onze badkamer wordt gerenoveerd. Achter deze schijnbaar onschuldige mededeling gaat een wereld schuil van schrijnend leed: de waar geworden nachtmerrie van een obsessief-compulsief gestoorde. STOF. Ken je dat hoofdstuk in W.F. Hermans De tranen der acacia's? Dat 'stofhoofdstuk'? Geniaal. Iets dergelijks tref ik nu op mijn zolder aan. Zo onzichtbaar als de asbestvezels daar zijn, zo opdringerig zichtbaar is nu het roze puimsteen dat zich waar mogelijk heeft opgehoopt. De vloer zit onder het stof. Boeken zitten onder een laag stof die je normaal alleen met jarenlang niet-lezen waarneemt. Mijn nieuwe computer - voor de muziek - zit onder het stof. Wasgoed zit onder het stof.

Ik was vandaag zo dom om mezelf op de Eerder naar huis-lijst te zetten, en werd om twaalf uur prompt, maar tegen mijn halfslachtige verwachting in, naar huis gestuurd. Toen pas bedacht ik mij dat ons mannetje in ons huis aan het slopen en drillen is. Niet echt mijn ding, om het met een understatement te zeggen. Toen ik thuis kwam trof ik hem, en hij begon aan lange, gedetailleerde overpeinzingen over de praktische problemen die ook hem voor een raadsel stelden. Daar werd ik niet echt rustiger van. Ik ben gevlucht naar mijn ouders. Ondertussen ben ik ook nog aan de diarree geraakt. Ja, lieve lezer, een traan mag inderdaad geplengd worden bij deze opeenstapeling van diep menselijk leed. Om een en ander in perspectief te plaatsen hoorde ik zojuist dat de pasgeboren baby van de broer van een zwager in kritieke toestand in het UMCG ligt. Hoe teer en breekbaar is het leven. Hoe liggen geluk en tragedie steeds gezamenlijk op de loer.

Het leven is een gedurig reëvalueren

2011-01-25T14:39:00.000-08:00

Re-evaluatie, revolutie, evolutie: noem het hoe je wilt, maar ik heb mijn mening over Giphart herzien. Zijn boek IJsland raakt mij namelijk. Zei ik dat het nergens over ging? Dat ging dan nergens over. Er is zelfs een passage in het boek die mij tot tranen toe heeft ontroerd. Wie raadt welke maakt kans op een okselhaar in een luciferdoosje.

Wellicht toch een tikkeltje ijdel prototype van Giph, hoofdpersoon in IJsland

Gipshart en het tranenpeloton

2011-01-19T05:36:00.000-08:00

Toen ik op mijn verjaardag van mijn vrouw een boek van Ronald Giphart kreeg, keek ik verbaasd op. Ik lag leunend op mijn elleboog op bed. 'Het was zeker een boekenweekgeschenk of zo?', zei ik half lachend, met de volle overtuiging van 'je gaat me toch niet vertellen dat je me écht een boek van Ronald Giphart op m'n verjaardag geeft?' Toch wel dus. 'Ronald Giphart?! Maar ik háát Ronald Giphart!' Hoe kan ze dat nou vergeten? Zij huilen. Ja, zo gaat dat met vrouwen, één verkeerde reactie en je staat voor het tranenpeloton. Ze was afgegaan op het verhaal op de omslag en het silhouet van een zwangere vrouw op de voorkant. Ja, ja. Kom maar met je excuses. Maar dit is natuurlijk on-ver-ge-fe-lijk. Een Giphart! Van het vlotte-sexy-schrijversgilde dat hun autobiografische narcistische nietsigheid nog net niet op het papier spúit met hun verschraalde pikkies! Nou ja, een Giphart. Tja. Goh. Ja, nog nooit gelezen, eigenlijk. Ja, 'k ben wel wat bevooroordeeld, misschien. 'k Heb een keer een stukje interview gezien of gelezen. Toen vond ik het een lul. Ja, misschien wat te snel geoordeeld. OK, ik ga het wel lezen.

De roman heet IJsland, en het omslag, de voorkant en ook de groen geverfde zijkant zijn inderdaad mooi. En dat Giphart kan schrijven, dat geloof ik ondertussen ook. Toch herken ik wel het voornoemde gilde. Kluun is daarvan de exponent, maar Giphart draalt ook niet om zichzelf neer te zetten als in een vleesgeworden natte droom.

Ik geloof dat er eigenlijk maar één schrijver is van wie ik autobiografische narcistische nietsigheid met graagte verdraag, en dat is Herman Brusselmans.

Opstanding

2011-01-17T06:41:00.000-08:00

Ik geniet van Elliott Smith's Either/Or, vooral van het openingsnummer en de twee daaropvolgende songs.

'k Ben ziek, de griep. Zuigt. Ik heb drie dagen plat gelegen. Toch wil het van een echte opstanding niet komen.

Van perfect naar imperfect: de stap in het ravijn

2011-01-10T11:55:00.000-08:00

Cryptische, elliptische verslagen schreef hij wonderbaarlijk traag. Het laatste verslag had van doen met zijn verjaardagsfeestje, waarvoor hij niemand had uitgenodigd, maar iedereen kwam, althans zeker de helft.

Op het scherm van mijn laptop zit een plekje, bestaande uit een minimale hoeveelheid van een harde, plakkerige substantie. Ik heb geprobeerd het met een microvezeldoekje weg te poetsen, maar dat is niet gelukt, sterker nog, het lijkt wel of ik de mysterieuze substantie alleen maar meer mijn scherm in heb gewreven. Hoe komt het daar? Is het door Annaniska, mijn pleegzusje, die enkele uren onbeheerd door het huis heeft gedoold? Is het door Anna, mijn zus, die wellicht mijn scherm heeft aangeraakt toen ze foto's aanwees van modellen die net als zij gebodypaint waren door een lichaamsbeschilderaar? Ik wou dat ik de FBI tot mijn beschikking had - of het geld om pardoes een nieuwe laptop te kopen.

Deze laptop, die was net verheven tot toonbeeld van hemelse perfectie, om nu ruw te worden neergehaald naar de misselijk makende terreinen van aardse imperfectie, de duivelse doolhoven.

Van gisteren en nog niet jarig

2011-01-09T05:19:00.000-08:00

Gnostisch prototype van een éénjarige ezel

Ik was gisteren jarig. Daarmee ben ik van gisteren geworden, en voorlopig nog niet jarig. Te hulp snellende roesmiddelen: clonazepam, oxazepam. Stimulerende reisgenoot: dextroamfetamine. Een klein zetje de heuvel op: 2.5mg selegiline. Er waren momenten van vervreemding, blinde haat, jaloezie. Het hele infantiele moeras aan nooit bevredigde verlangens dat op zo'n moment stinkende gasbellen doet opborrelen. En de metaforische paradox dat je op zulke momenten niet je sluitspier kunt laten spreken.

Voor een collega, een vrouwelijke pendant van Reve's Meedogenloze Jongen, heb ik het boekje De God van je tante over het Ezel-proces van Reve weer eens opgeduikeld. Reve werd door het OM vervolgd wegens 'smalende godslastering', omdat hij zich God had voorgesteld als een één-jarige ezel, die door hem driemaal langdurig 'in Zijn Geheime Opening wordt bezeten'. Reve werd uiteindelijk vrijgesproken, omdat zijn voorstelling geen enkele smalende of zelfs lasterlijke intentie zou hebben. De wet tegen 'smalende godslastering' werd daarmee definitief een onding. Na snellezing van het boekje werd mij duidelijk dat een bijbels-theologisch bezwaar tegen Reve's voorstelling ten diepste moet zijn gebaseerd op de gnostische theologie van Reve waarop de ezel-scène uiteindelijk is gebaseerd. Niet de perversiteit, maar de wezenlijke eenheid van God en mens, goed en kwaad, is wat zich slecht verdraagt met het evangelie van Hem die door Theo van Gogh als 'de rotte vis van Nazareth' werd aangeduid.

Ik ben van zins om Kohlbrügge's Zeven Preeken over den profeet Jona te herlezen. Ergens in mij woedt nog steeds een liefde voor Kohlbrügge.

Ik luister naar Elliott Smith. Vooral zijn album Either/Or vind ik zeer bekoorlijk.

The show must go on

2011-01-04T15:30:00.000-08:00

Niets is natuurlijk ooit goed genoeg. Slapen is prachtig, maar wakker blijven een mooi voorschot op de eeuwigheid. Eigenlijk is het het ritme dat telt. De hartslag, the doldrums, het dreigende dan wel veelbelovende pompen. Walvissen hebben een reusachtig hart. Ze kunnen niet anders dan lijden aan bradycardie, een langzame hartslag. In een scheepvaartmuseum op Ameland zagen wij een op het strand aangespoelde walvis opengesneden worden met een explosie van bloed en ingewanden tot gevolg. Hilarisch - ik lachte als een krankzinnige, wat toch wel een vorm van afweer moet zijn geweest. Mijn dochter heeft het nu nog over het filmpje.

Ik offer mijn oren op voor de dubieuze zaak. Berichten over collega's met piepende oren worden door mij met een grimmig gebrek aan verbazing aangehoord.

Ik ben begonnen flupentixol te nemen, de ene helft van de Deanxit waar Herman Brusselmans het ooit goed op deed.

Het ei onderweg

2011-01-03T12:31:00.000-08:00

Ik vind mijn werk leuk. Tegelijkertijd kan dit slechts een halte onderweg zijn. Maar ik ben gestopt met het raadplegen van de reisschema's. Ik zoek een nieuwe liefde, terwijl oude liefdes krachteloos opflakkeren. Het leven is een brandstapel, een oven, een barbeque. Het is eten en gegeten worden. Nochthans probeer ik op astronautenvoeding te overleven.

Ik ben gaan luisteren naar Elliott Smith. Mooi, maar ook wel deprimerend. Of was ik al depressief voordat ik naar Elliott luisterde? Soms weet je niet meer waar de kip is en wie het ei.

Uitverkiezing

2010-06-08T11:59:00.000-07:00

De verkiezingen. De strijd zal worden gewonnen en verloren. Maar overwinnaars sneuvelen met de kelk aan hun lippen, en slachtoffers rapen hun kop weer op en zetten die op hun romp, scheef of niet.

Politiek heeft mij nooit zo gelegen; ik schaar het in een rijtje met verkeersregels, bridge en kaartlezen. Terwijl toch voor velen de scheidslijn tussen theologie en politiek zo dun is als diarree.

Maar waar gaat politiek eigenlijk over? Over het besturen van een land. Dat is als het besturen van een auto. Een hele grote auto. Het zal geen toeval zijn dat Balkenende een zelfverklaard autoliefhebber is.

En auto's, daar heb ik ook al niet zo veel mee. Geen 'Top Gear'voor mij. Het komt omdat ik geen rijbewijs heb. Hoe vaak droomde ik vroeger niet dat ik achter het stuur van een onbestuurbare auto zat? Een heldere metafoor voor een leven dat hopeloos op drift geraakt is.

Tegenwoordig is mijn onbewuste, moedeloos geworden door de geringe effectiviteit van zulke noodsignalen, opgehouden om mij nog onbestuurbare-auto-dromen te geven.

Als kind vergaapte ik mij wel aan een uitgebreid autoboek dat ik had gekregen van mijn vader. Maar ik kwam tot de conclusie dat ik alleen een Lamborghini wilde, en dan nog het meest luxueuze model, dat er rondweg futuristisch uitzag, met naar boven openslaande deuren, net als bij de auto in 'Back To The Future'.

'Back To The Future'... Dat waren nog eens tijden, waarin je nog naief genoeg was om blind voor berekening maar met wijd open ogen van vervoering mee te worden gesleept in een verhaal waarvan je geloofde dat het op je lijf geschreven was.

Welk politiek programma staat er op mijn lijf geschreven? Welke politieke leider weet mijn cynisme te verblinden en mijn lichaam te vervoeren? Zodat het tot daadkracht komt, zaden plant en vruchten oogst?

Natuurlijk ben ik daar in minder metaforische zin al volop mee bezig, en daarmee werk ik in ieder geval mee aan een van de politieke doelen van de politicus die ik het meest vertrouw, al heb ik geloof ik nog 1.4 kind te gaan.

Nee, ik zal kiezen. Kiezen op elkaar. Een partij zal door mij worden uitverkoren. En de rest loopt maar naar de hel.

Ik zou verliefd willen worden op een molecuul

2010-06-07T11:56:00.000-07:00

Het bel-centrum en de gruwelzolder

2010-05-09T04:44:00.000-07:00

En opnieuw beland ik in een call-center. Een bel-centrum. Alweer de Belastingtelefoon. Maar dit keer Toeslagen in plaats van Inkomstenbelasting. En Groningen in plaats van Leeuwarden.

Ik heb naarstig naar werk gezocht, maar er zit, vreemd genoeg, niemand op mij te wachten. En dat terwijl ik overstroom van talent en werklust. Gelukkig weten ze bij de Belastingdienst mijn buitengewone capaciteiten wel op waarde te schatten.

Dit werk is voor mij koorddansen. Terwijl ik stapje voor stapje voortschuifel, gaapt beneden mij de afgrond van verergerde gehoorproblemen, als de wrede en gigantische muil van een dolle, gulzige reus, een muil vol rotte, stompe, gele tanden en kiezen.

Ik wilde zelf een limiter kopen, een demper, die ervoor zorgt dat het volume van mijn headset in ieder geval niet boven de 85 decibel uitkomt. Alleen mocht ik niet zelf zo'n ding aanschaffen. Dus heeft de Belastingdienst dat voor mij gedaan. Dat is netjes.

Maar koorddansen blijft het. Het geroezemoes in de ruimte waar ik werk zwelt af en aan als het ruisen van de branding. Menigmaal kan ik de persoon aan de andere kant van de lijn haast niet verstaan. Dat werkt stress in de hand. En dat is weer niet bevorderlijk voor het voorkomen van gehoorproblemen.

Mijn dochtertje is twee geworden! Ja, het is niet alleen maar kommer en kwel in mijn leven. In tegenstelling tot een jaar geleden heeft ze dit keer wel aardig in de smiezen wat er gebeurt vandaag. Al zag ze vanmorgen de levensgrote '2' die mijn vrouw op de muur had geplakt nog wel aan voor een 'S'. Ach, je kunt niet alles hebben. Analfabeet is ze in ieder geval al niet meer. Het is een schitterend klein mensje. Van twee.

We zullen zien hoe lang ik het volhoud bij de Belastingtelefoon.

O ja, en dan is er nog die verhuizing. Verschrikkelijk. Het huis met de gruwelzolder.. Waar twee platen met losgebonden asbest aan het plafond gelijmd zijn! En drie keer raden wie er geacht wordt op dat kamertje zijn intrek te nemen voor werk en hobby.. Inderdaad, ondergetekende asbestofoob.

Het leven zit vol ironie. Om niet te zeggen draconisch sarcasme.

Een doos vol snoep en vergif

2010-03-27T07:59:00.000-07:00

Vandaag stopte een busje van TNT voor mijn deur. De postbode belde aan. Een pakje? Heb jij wat besteld? vraag ik aan mijn vrouw. Het antwoord luidt ontkennend. Ik heb ook niets besteld. Een verrassing? Ik neem een doos in ontvangst waar ik niet voor hoef te tekenen. Op de doos is een sticker geplakt waarop iemand onder 'contents' het woord 'Candy' heeft geschreven.

Terwijl ik de doos openmaak, barst ik in een bijna hysterisch lachen uit. De doos zit vol met potjes pillen, psychofarmaca, met etiketten en al. Op de etiketten herken ik de naam van een gast die ik op het internet heb leren kennen en die mij al eens eerder wat pillen had opgestuurd (dextroamfetamine, goed voor de motivatie en paradoxaal genoeg soms ook effectief tegen een obsessief-compulsieve stoornis, waarschijnlijk door je te helpen je op andere dingen te concentreren). Hij zou mij nog wat memantine opsturen, een middel tegen dementie dat veelbelovend is als anti-obsessief/compulsief middel (het is een 5HT3-antagonist, een glutamaat blokker en een D2 agonist). Maar behalve memantine heeft hij mij nog 15 andere potjes opgestuurd, bevattend:

Abilify (aripiprazol) 5mg; Rilotek (riluzol), een middel tegen de spierziekte ALS en ook een glutamaat blokker; Pristiq (desvenlafaxine) 50mg XR capsules; Lunesta (eszopiclon), een slaapmiddel; Prozac 20mg capsules en Prozac 40mg capsules; Invega (paliperidon, de metaboliet van Risperdal) 3mg XR; Namenda=memantine 10mg tabletten; Geodon (ziprasidon) 80mg en 60mg capsules; Lexapro (escitalopram) 10mg tabletten; twee flesjes guanfacine, een alpha 2a agonist die bloeddrukverlagend werkt en concentratie bevorderend; morfine (anderhalve tablet van 20mg); en tot slot een flesje zonder etiket, waarop met zwarte stift en in een slordig handschrift '50mg' is geschreven, en dat kleine hoekige capsules bevat waar 'alza 18' op gedrukt is.

Eric, Eric, je hebt toch geen zelfmoord gepleegd en als een origineel zelfmoordbriefje je hele medicijnplank naar mij opgestuurd?!

De doos en de hele inhoud stinkt trouwens naar de bedompte, morsige, zware lucht van verschraalde sigarettenrook.

Mijn vrouw vindt dat ik de doos met inhoud weg moet gooien. Het meeste kan ik ook eigenlijk niet gebruiken; de memantine en de guanfacine zijn wellicht het interessantst; Abilify (aripiprazol) kan ook de moeite waard zijn om te proberen, Prozac is natuurlijk nooit weg, en die morfine bewaar ik voor een noodgeval.

Het is toch hilarisch dat iemand in Amerika mij een doos vol medicijnen op recept kan opsturen, waaronder morfine, er 'Candy' op kan schrijven, en dat die doos zonder poespas zowel de Amerikaanse als de Nederlandse douane passeert?

Ik kan deze doos natuurlijk ook als een ironisch teken beschouwen dat mijn obsessie met medicatie nu toch echt draconische vormen aan het aannemen is.

Hoe dan ook, vooralsnog heb ik de potjes als in een parade bovenop de hoogste plank in mijn werkkamer gezet. Snoep. Of vergif. Of iets daartussenin.

(Om de privacy van mijn weldoener te waarborgen heb ik zijn naam onleesbaar gemaakt.)

De gekken en het geld

2009-10-10T01:37:00.001-07:00

Ik ben sinds enkele weken in dagbehandeling bij het UMCG, groep Angst & Dwang. Aanvankelijk had ik grote weerstand, maar allengs heb ik de slag te pakken gekregen. Alhoewel de weerstand steeds weer, in steeds nieuwe gedaanten, terugkeert. Denk aan Freud: de terugkeer van het verdrongene.

De therapie heeft twee pijlers: cognitieve gedragstherapie en exposure-therapie. Het eerste behelst het rationeel te lijf gaan van irrationele gedachten om daarmee samenhangende pathologische gedragingen en gevoelens te ontkrachten. Het tweede houdt de opzettelijke blootstelling in aan juist die situaties die angst oproepen en normaal gesproken worden vermeden, waarbij het de bedoeling is om de angst uit te zitten totdat deze zakt. Wanneer je dit vaak genoeg herhaalt, zo leert de ervaring, zal de angst steeds meer afnemen.

Ik wilde nooit in groepstherapie. Ik voelde mij boven de grijze massa der neurotische sukkels verheven. Iets van die narcistische zelf-inflatie speelde nog wel even op toen ik mij tussen de andere groepsleden mengde op de eerste dag van de behandeling: 'Zij zijn gekker dan ik', was ik geneigd te denken. Maar gaandeweg deze behandeling kom je er toch achter dat je gekker bent dan je dacht. En dat het ontzettend leuk is om deel uit te maken van een groep unieke, vriendelijke, interessante, soms jolige, soms schuchtere mensen, voor wie je je niet hoeft te schamen omdat iedereen een beetje gek is.

De ontmoeting met de psychiater en de arts-assistent was een gedenkwaardige. De psychiater was een zeer vriendelijke, rustige, knappe man die er nog zomers uitzag bij het naderen van de herfst van zijn leven. De arts-assistent was een vrouw met ernstige, enigszins rode ogen en kort blond haar, wier gelaatstrekken gedurende het gesprek wisselden van onaangename verbazing via professionele verontwaardiging naar bezorgde ontzetting. Dit was het gevolg van de dozijnen medicaties die ik tijdens het gesprek opbiechtte te hebben gebruikt of nog te gebruiken. De arts-assistent noteerde ze aan het begin van het gesprek nog braaf, maar moest dit al snel opgeven omdat ze het niet meer bij kon houden.

De technische psychofarmacotherapeutische discussie waar ik op had gehoopt vond helaas niet plaats. Ik was eerlijk over mijn obsessie met medicijnen, en waar ik al bij de intake voor gewaarschuwd was, bleek waar te zijn: zij wilden het liefst dat ik zo weinig mogelijk pillen slik, en dan nog alleen pillen die een officieel labeltje hebben voor een bepaalde aandoening. Zij achtten dit de enige wetenschappelijke benadering. Ik acht het een onvergeeflijk buigen voor de macht van het getal; de vervanging van intelligente wetenschap door heilig verklaarde statistieken gebaseerd op onderzoeken die verstrengeld zijn met dubieuze belangen. Zie voor een uitgebreidere verdediging van mijn standpunt mijn weblog op het Crazy Meds forum.

Hoe dan ook, ik ben aan mezelf aan het werken, en ik vind het jammer dat ik daar niet voor betaald word. Maar als ik er een leven voor terugkrijg met minder angst en dwang, dan is dat wellicht meer waard dan geld, de zucht waarnaar tenslotte, zoals de schrijver van de Bijbelse brief aan Timotheüs met enige overdrijving stelt, de wortel is van alle kwaad.

Angst, agressie en pillen

2009-09-02T01:36:00.000-07:00

Weer sta ik op de grens tussen twee werelden. De wereld van de angst en de wereld van agressie. Boven- en onderwereld. Zodra ik mijn ogen op de hemel wil richten, stuift Cerberus schuimbekkend op mij af. Allengs begin ik zelf te schuimbekken, en blaf naar wie mij ontrieven.

Nieuw: angstaanvallen 's morgens. De angst heeft een wisselwerking met mijn kies- en kaakpijn, maar onder elke specifieke angst zit de primitieve, nietsontziende en niets ziende angst om het bestaan in een onveilige wereld. Een buitenbaarmoederlijke wereld. Al was zelfs de baarmoeder misschien niet helemaal veilig.

Ik kan de angst tot bedaren brengen met een benzo. Mijn benzo van voorkeur is tot nog toe lorazepam. Historisch is deze voorkeur gelegen in het feit dat dit één van de weinige benzo's is wier metabolisme niet werd verstoord door fluvoxamine, de SSRI die ik enige tijd geleden gebruikte. De benzo's zijn zeer effectief tegen angst. Ik wil evenwel liever niet van ze afhankelijk worden. Ze zijn tamelijk verslavend. Bovendien dempen ze de cognitieve vermogens en tasten het geheugen aan met betrekking tot de periode van hun werkzaamheid. Wanneer ik onder invloed van een benzo een hoofdstuk uit een roman lees, kan ik in nuchtere toestand aan hetzelfde hoofdstuk opnieuw beginnen.

De vlaamse schrijver Herman Brusselmans gebruikt al zijn gehele leven benzo's. In één van zijn vroege boeken beschrijft hij hoe hij onder invloed van Xanax (alprazolam) zijn benen slechts met moeite bij een trap omhoog krijgt. Benzo's zijn behalve anxiolytisch (en hypnotisch, en anti-convulsief) ook spierverslappend. Het is een weetje!

Aan het medicijnenfront verder de volgende ontwikkelingen:

ik heb voor mijn kies- en kaakpijn tramadol geprobeerd, het synthetische broertje van codeïne en bovendien een noradrenaline en serotonine-heropnameremmer. Tramadol lijkt qua chemische structuur op het antidepressivum Effexor (venlafaxine) en is net als Effexor in de verte verwant aan XTC. Op forums van zowel recreatieve drugsgebruikers als depressievelingen wordt tramadol door menigeen geroemd als bijkans een tovermiddel. Het is een soort kruising tussen speed en codeïne, en een acuut werkend antidepressivum.
Ik ben vooral geïnteresseerd in tramadol omdat er een onderzoek gepubliceerd is waaruit blijkt dat het middel zeer effectief kan zijn tegen Obsessief Compulsieve Stoornis. Tramadol maakte mij echter vooralsnog aggresief en erotomaan, zonder veel te doen aan mijn OCS.
Bovendien heeft tramadol potentieel gevaarlijke interacties (verlaagde convulsiedrempel, serotoninesyndroom) met mijn huidige SSRI, sertraline (merknaam Zoloft).

Ik heb verder ziprasidon (merknaam Geodon), een atypisch antipsychoticum, geëxploreerd, met gemengde resultaten. Het schijnt me ondertussen akathisie ofwel angstige onrust te bezorgen, reden waarom ik het aan het afbouwen ben.

Voorts heb ik mijn huisarts weten over te halen om mij gabapentine voor te schrijven, een anticonvulsivum dat door goeddeels onbegrijpelijke werkzaamheden in de hersenen pijngevoeligheid kan verminderen. Op forums wordt ook gerept van de werkzaamheid van het middel tegen angst. Mogelijk dus twee vliegen in één klap voor mij. Het middel is tenslotte ook geliefd bij recreatieve gebruikers omdat het in hoge doseringen een unieke, productieve, sociale high kan geven. Deze high treedt helaas niet op bij chronisch gebruik.

Ik ben geaccepteerd voor de Angst & Dwang-dagbehandeling van het UMCG. Ik wacht nu op een uitnodiging om aan de therapie te beginnen.

Geroepen, verloren, vergroeid, geloofd

2009-07-14T02:37:00.000-07:00

Was alles een droom?
Ik heb mijn dromen verloren, ze gleden als fijne, warme zandkorrels door mijn vingers.
Ik ben mijn dromen verloren terwijl ik wandelde in het doolhof van het duister van de ziel.
Iemand zou iets moeten weten, iets moeten zien. De schuimbekkende zieners die mensen laten vallen als dominosteentjes kunnen echter beter in het circus gaan werken.

Op een avond in een kerk met door glas gekleurde zonnestralen hoorde ik het. Mijn naam in de naam van Saulus/Paulus, die terstond het evangelie begon te prediken. 'Marcus strooit met dat woord', zei de dominee, grimmig als een oud reptiel. 'Lucas niet.' Zijn onverstoorbare vertrouwen in het Woord wekte mijn vertrouwen. De stem van God had geklonken, als de vrolijke botsing van breekbare glazen. Het was geen toeval dat ik theologie was gaan studeren. Om een verre, vage hoek lag het predikantschap op mij te wachten. 'Overste van de koningen der aarde', noemde hij Jezus Christus in zijn gebed. Ik was verbaasd - ik wist niet dat het woorden uit Openbaring waren.

Het smachten naar Gods heil lijkt wel een Tantalus-kwelling geworden. Nog altijd stijgt het doopwater mij naar de lippen, zo lijkt het, terwijl de vruchten van de Geest op onbereikbare hoogte hangen.
Dan is er mijn gebit; het blijft me kwellen, het is deels onbehandelbaar. Alleen een Messias-gelijke arts in Groot-Brittannië zou raad weten.

Veel ben ik verloren en de rest ben ik vergeten. Ik schuif mijn pillen heen en weer, staar peinzend in de verte. Wie zal mij verlossen? Waar komt mijn heil vandaan?

Maar steeds weer is er mijn dochter, mijn grote liefde, mijn appèl. Zij groeit en leeft en bloeit en streeft, wijst en babbelt en gilt. Met haar vier ik het leven, al speel ik soms toneel. Razendsnel vergroei ik dan met mijn rol. Zij zegt mijn nieuwe naam: 'Hei-ti'. Ze vraagt naar mij als ze met haar moeder thuiskomt. Wie ben ik?
Wie ben ik allemaal?
Maar wie ben ik ten diepste? En wie is werkelijk mijn God? En wie is mijn God werkelijk?

Onbetaalbaar - in een elastische schijnvakantie

2009-07-05T05:03:00.000-07:00

Ik bevind mij in een soort van langdurig uitgerekte vakantie die eigenlijk geen vakantie is. Dat wil zeggen, ik ben werkloos. Ik word niet betaald. Dat is jammer.

Ik wilde wel dat ik rijk geboren was, of dat ik de loterij zou winnen. Hard werken voor je geld - het idee is bij mij nooit zonder brokken geland. Vroeger wilde ik al niet de auto van mijn vader schoonmaken voor een kwartje. Een kwartje?! De overbuurjongen kreeg een rijksdaalder.

Een gebrek aan een heldere, dagelijkse, van buiten opgelegde structuur is voor mij niet erg gezond. In de eindeloos durende zomervakanties van mijn jeugd ging ik elke dag naar het zwembad, om tenminste mijn dagen door te komen. Ik dreef wat op een vlot van donkerrood kunststof en gluurde naar de badjuffrouw, die geweldig imposante borsten had.

Nu kom ik niet vaak meer in het zwembad. De laatste keer was met mijn dochtertje tijdens het babyzwemmen. Het akelige is dat je als ouder ook alle liedjes en bewegingen mee moet doen. 'We maken een kringetje van jongens en van meisjes...' En de juf is erg streng en wil dat alle kindertjes ten minste één keer maar liefst talloze keren kopje onder gaan. Dan zie je die arme kinderhoofdjes proestend en naar lucht happend boven komen, met rode oogjes en snotterige neusjes van het chloor. Ik vind dat mijn kind niet kopje onder hoeft. Ik denk er sterk over om de juf eens goed lang onder water te houden. Weet ze zelf hoe het voelt.

Maar goed, ik dwaal af. The story of my life.

Vanmorgen ging ik opnieuw naar de Kapelgemeente - een orthodox Hervormde kerk. Na de dienst werd ik door een oudere heer uitgenodigd om bij hem en zijn vrouw koffie te drinken. Ik nam het aanbod aan. Hij bleek een emeritus predikant te zijn. We hadden een goed en diep gesprek. Het waren vriendelijke en wijze mensen (om en nabij de tachtig!) die een goedhartige vermaning niet schuwden. Zo raadden ze me aan mijn overmatige vrije tijd als werkloze te gebruiken voor theologische verdieping. Geef ze eens ongelijk.

Ik krijg overigens mogelijk binnenkort wel een dagelijkse structuur aangereikt wanneer ik in dagbehandeling ga (het kan nu) bij het UMCG om te leren (zo stel ik mij voor) constructiever met mijn psychische beperkingen om te gaan.

Mijn psychiater heeft mij overigens gedumpt, omdat ik mijn eigen spoor trek op het gebied van medicatie. Totdat ik bij het UMCG aan de bak kan, neemt mijn huisarts de farmacotherapeutische honneurs waar. Ik bracht hem onlangs een bezoek en overviel hem met een farmacologisch betoog dat uitmondde in het verzoek om een experimentele medicatie voor te schrijven. Uiteraard kon hij mijn verzoek niet (volledig) honoreren. Ik wacht nog altijd op een avontuurlijke psychiater die affiniteit heeft met voortschrijdende farmacologische inzichten, het experiment niet schuwt en begrip heeft voor de emancipatie van de patiënt (-> cliënt) die tegenwoordig zelf zowel zijn kennis als zijn medicijnen kan vergaren via het internet.

Het is jammer dat ik als amateur-psychiater niet wordt betaald.

Afgeschreven vaders hangen stroppen om je nek

2009-06-17T01:14:00.000-07:00

Vorige week vrijdag hadden we een gesprek met onze dominee over ons afscheid van zijn gemeente. Ondanks dat ik de avond daarvoor flurazepam had genomen, een benzodiazepine (kalmerend middel) die tot wel vier dagen werkzaam kan blijven, ben ik er niet in geslaagd om tijdens het gesprek mijn rust te bewaren, en heb mijn vredelievende vrouw verschillende malen hartkloppingen bezorgd. Toen mijn dominee mij er op wees dat ik zo massief en absoluut ben in mijn overtuigingen, kon ik de bal terugspelen: als er iemand koppig en onwrikbaar is in zijn overtuigingen, dan is het mijn ex-predikant wel.

Helaas moet ik achteraf zeggen dat we vooral langs elkaar heen praatten. Ik geloof niet dat ds. iets begrijpt van mijn postmoderne kritiek op het biblicisme en het creationisme. Ik geloof ook niet dat hij ook maar enig benul heeft van de historische bepaaldheid van beide ismen. Hij zou echt eens de geschiedenis van de kerk in het algemeen en de geschiedenis van de evangelische bewegingen in het bijzonder moeten gaan bestuderen. Maar misschien heb ik te hoge verwachtingen van de resultaten.

Ds. beweert dat ik in de reformatorische orthodoxie tegen dezelfde problemen aan zou lopen als bij de evangelischen. In de midden-orthodoxie zou ik volgens hem een kameleon moeten zijn maar in feite zou ik rondlopen met een strop om mijn nek. Ook dit balletje speelde ik terug: in zíjn kerk zou ik ook niet mogen verkondigen wat ik geloof.

Het is jammer dat we vooral op het niveau van een rationele discussie bleven, die bovendien compleet zinloos bleek te zijn. Ik heb een fikse kater aan het gesprek overgehouden. Mijn dominee was toch een soort vaderfiguur voor me; de zoveelste in een rij van afgeschreven vaders.

Wat dat betreft heb ik betere herinneringen aan het afscheid van de hervormde ds. Huib Marchand, die eerlijk was over zijn teleurstelling dat wij naar een evangelische gemeente vertrokken, maar op een hartverwarmende en liefdevolle manier bad voor onze toekomst.
Saillant detail is dat indertijd onze tegenwoordige ex-dominee voorafgaand aan dat afscheid voor mij gebeden had dat God mij tegen die hervormde (lees: traditionele, lees: niet-wedergeboren) predikant zou beschermen. Nota bene. Over wij/zij-denken gesproken..

Tussen wal en schip

2009-03-25T09:16:00.000-07:00

Ik ben ontheemd. Dat wil zeggen, ik heb een vrij aardig huisje, een mooie vrouw die ook best aardig is en een prachtig vrolijk dochtertje - maar ik heb geen geestelijk huis meer. Nu zou ik zelf een geestelijk huis moeten zijn waar de Heilige Geest in woont, en ik moet toegeven dat ik wat dat betreft soms meer op een geestelijke ruïne lijk. Maar goed, de Geest zweefde ook over de chaoswateren, dus waarom niet over de brokstukken van mijn leven? Hoe dan ook, om zelf een godshuis van vlees en bloed te kunnen zijn, heb je een godshuis nodig waar je andere mensen van de Weg ontmoet en samen kunt leren om de waarheid te belichamen.

Ik ben opgegroeid in het godshuis van de Pinkstergemeente - Pinkstergemeente Elkana in De Wilp, om precies te zijn. Ik heb daar veel geleerd over vormendienst en hypocrisie. Ik heb in tongen gesproken, ik heb God ontmoet, maar ik heb ook een slecht toneelstuk gezien getiteld 'Kerkje'.

Toen kwam een periode waarin ik mijn geloof aan de wilgen hing. Het was soms heerlijk om de wereld opnieuw te verkennen zónder dat verstikkende geloof.

Maar mijn studie theologie - een ware pretstudie - bracht mij ondanks zichzelf terug naar het geloof der moeders en vaders; want terwijl ik met een hakmes de Bijbel in duizend stukjes leerde hakken spatte het bloed van de Messias uit de bladzijden omhoog en sprak tot mij van vreugde, vrede en verzoening. Langs de vrijzinnige oecumene kwam ik terecht in de behaaglijke orthodoxie van de Hervormde kerk. Vandaar werd ik geroepen naar Bethel - de plaats waar God tot Jakob sprak - maar ik verwarde deze metaforische plaats met een evangelische gemeente in Drachten. Ik vroeg om een teken en kreeg het niet.

Nu ben ik in de aap gelogeerd en gevallen tussen wal en schip. Ik kan het Amerikaanse pragmatisme en de modernistische theologie van mijn gemeente niet langer verdragen. De kanselboodschap dat Andries Knevel schuld beleden heeft over zijn afvallen van het creationisme mag de druppel zijn. Ik kan er niet meer tegen. Dit is niet mijn geloof.

Kijk, het treintje van Bill Bright ('The Four Spiritual Laws', traktaat uit 1952, nog altijd volop in gebruik) illustreert de evangelische knieval voor de moderniteit:

'Geloof' is slechts een wagon, de locomotief zijn de keiharde feiten! In de postmoderne era rijdt deze trein regelrecht de afgrond in omdat het spoor van de ontwijfelbare ratio is opgehouden. Of de trein rijdt door de lucht.. Maar wat als er iemand door het raampje naar beneden kijkt?!

We moeten onze koffer met harde feiten durven laten staan en het Verhaal van Gods handelen in en door Israël en in en door Jezus Messias binnen durven gaan om van dááruit te leven - sámen.
Ja: leven vanuit het Verhaal van Jezus Messias, die de waarheid belichaamt, en zo samen de waarheid leren belichamen.

Mijn ideale gemeente zou leven vanuit de kosmische verlossing door Jezus Messias' dood en opstanding; zich geworteld weten in de traditie van de kerk der eeuwen, zonder aan deze traditie te zijn vastgebonden; de hoop voor de redding van alle mensen en de gehele schepping vasthouden; er zou zowel speels als ingetogen gezongen worden op teksten die poëtisch zijn en op een creatieve manier verankerd in de Schrift; de Maaltijd van de Heer zou er liefst wekelijks gevierd worden; er zou zowel een hecht gemeenschapsleven zijn als een grote openheid en dienstbaarheid naar buiten; en de verkondiging zou er evocatief zijn - de geloofsverbeelding prikkelend. Zoiets.

Gemeenten die aan deze beschrijving voldoen kunnen zich melden door een email te sturen (subject: 'Ideale gemeente').

Schepping in 6 x 24 uur en dan voor eeuwig naar de hel

2009-03-22T13:13:00.000-07:00

Het is de tijd waarin Andries Knevel schuld moet belijden omdat hij het heilige creationisme door het slijk heeft gehaald. Maar het creationisme is helemaal niet heilig. Het is, samen met de leer van de foutloosheid van de Schrift, een ongeoorloofde aanpassing van de Bijbel aan de achterhaalde normen van de moderniteit. Niet God zelf, maar de ratio moet de betrouwbaarheid van de Schrift garanderen. Het Mooiste en Meest Ware Verhaal verwordt zo tot een historisch en natuurwetenschappelijk verslag.

En dan is er de leer van de eeuwige hel. Hoe hebben we daar in vredesnaam eeuwenlang in kunnen geloven? Augustinus kan toch niet als enige de schuld krijgen. Als jongetje van zes gooide ik briefjes bij mensen door de bus met de tekst: 'Als u niet in Jezus gelooft gaat u naar de hel!' Ik trok in ieder geval de consequenties van het geloof dat mij werd overgeleverd. De theologische consequenties beginnen maar moeilijk te dagen. Hoezo theodicee vanwege het lijden op aarde? Wat dacht je van het lijden van een overgrote meerderheid van de mensen die tot in alle eeuwigheid wordt gefolterd in de hel?!

Augustinus en Calvijn, overtuigd als zij waren van de soevereiniteit van God, konden niet anders dan tot de conclusie komen dat God het grootste deel van de mensheid bestemd heeft voor de hel. Immers: wat God wil, zal geschieden; als het grootste deel van de mensheid in haar zonden sterft, dan wil God blijkbaar niet dat zij gered wordt. In evangelische kringen komt men liever met een Arminiaanse oplossing: het grootste deel van de mensheid wil niet gered worden, en wordt dus ook niet gered. De spagaat is echter niet minder groot. God laat dan miljarden mensen voor eeuwig branden in de hel, terwijl hij dit niet wil. Dit wordt dan verklaard vanuit een gespletenheid in God: enerzijds houdt hij van de zondaar, anderzijds eist zijn gerechtigheid dat de zondaar gestraft wordt. De spanning wordt opgelost in Christus, maar helaas alleen voor diegenen die hem op tijd aannemen.

Waarom hebben we geen acht geslagen op het getuigenis van de Bijbel, die leert dat er geen tweeheid is in God? Zijn liefde is zijn oordeel en zijn oordeel is zijn liefde. 'God heeft hen allen besloten onder ongehoorzaamheid, om zich over hen allen te ontfermen.' Geen gemakkelijke kost, maar: het goede nieuws is werkelijk goed nieuws. De evangelischen hebben van het evangelie een verkapte vorm van slecht nieuws gemaakt. 'God houdt van je' - maar als je zijn liefde niet beantwoordt zul je voor eeuwig branden in de hel. De mens wordt een boos klein kind dat het feestje van zijn Vader tot in alle eeuwigheid verpest. De werkelijkheid is anders: elke tong zal God prijzen.

Ik ben blij dat ik het boek van ds. Jan Bonda over dit thema aan het lezen ben: 'Het ene doel van God - een antwoord op de leer van de eeuwige straf.' (Hier nota bene als luisterboek te downloaden! [Correctie: bij nader inzien blijkt het helaas om een enthousiast plan te gaan dat klaarblijkelijk niet tot uitvoering is gebracht.]) Ik kende Jan Bonda reeds van het geweldige boek 'De vrouw en haar zaad', over Genesis 3 en 4. Bonda laat in het eerder genoemde boek op overtuigende en genuanceerde wijze zien hoe de leer van de eeuwige hel indruist tegen het getuigenis van de Bijbel.

Andries Knevel en het creationisme als modernistisch misverstand

2009-03-12T02:33:00.000-07:00

Zondag een paar weken geleden moest ik met gekromde tenen de suggestie aanhoren dat mijn dominee en zijn Raad van Oudsten Gods instrument zijn geweest om Andries Knevel tot berouw te brengen over zijn afvallige ideeën. Ds. B. verklaarde dat de uitkomst van het gesprek met Andries zou zijn dat hij: schuld beleden heeft; Gen 1 t/m 11 volledig aanvaardt als Gods Woord; de historische zondeval onderschrijft alsmede de historische betrouwbaarheid van de Bijbel; en niet meer in theïstische evolutie gelooft. Al zei hij nog net niet dat Andries opnieuw in een schepping in zes dagen gelooft, de suggestie werd gewekt dat hij in de loop van enkele gesprekken, dankzij de inspanningen van ds. B. en de zijnen, weer van zijn moeizaam en in de loop van vele jaren verworven inzichten zou zijn afgestapt.

Waarom mijn kromme tenen? Ik respecteer het ten zeerste dat Andries spijt heeft betuigd over de wijze waarop hij zijn veranderde inzichten voor het voetlicht heeft gebracht. Het was, daarover kunnen we het eens zijn, geen gelukkige manier. Maar in de verklaring van mijn predikant werd de manier waarop van Andries' verklaring en de inhoud door elkaar gegooid. De indrukt werd gewekt dat Andries voor de Raad op de knieën is gegaan uit berouw over zijn ideeën – en dat hij ‘terugbekeerd’ is tot het creationisme en de leer van de foutloosheid van de Bijbel.

Andries Knevel is voor mij en mijn vrouw een beetje een held – juist omdat hij zijn nek uit heeft durven steken in het nadenken over schepping, evolutie, en de manier waarop we de Bijbel kunnen of juist niet kunnen lezen. De verklaring van ds. B. suggereerde dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken. Dat wil ik niet geloven.

Ik vermoed dat er een soort babylonische spraakverwarring kan zijn opgetreden. Mijn predikant plaatst het begrip ‘historische betrouwbaarheid’ in de context van de leer van de foutloosheid van de Schrift – de leer dat de Schrift in alle opzichten, met name ook op historisch en wetenschappelijk terrein, foutloze informatie verschaft in de meest rationalistische zin van het woord. Ik kan me niet voorstellen dat Andries het op deze manier bedoelt wanneer hij zegt dat hij gelooft in de historische betrouwbaarheid van de Bijbel. Maar dat is de enige manier die ds. B. kan begrijpen – want het alternatief van deze opvatting is voor hem dat de Bijbel niet meer (volledig) Gods Woord is. Zijn mededeling dat Andries Gen 1 t/m 11 (weer) volledig als Gods Woord aanvaardt, spreekt wat dat betreft boekdelen – alsof hij Gen 1 t/m 11 ooit zou hebben losgelaten als volledig deel van Gods Woord!

Ds. B. en vele christenen met hem denken dat ze onbevangen lezen wat in de Bijbel staat en vervolgens God op zijn Woord geloven. Ze hebben er geen flauw benul van dat hun interpretatie van de Bijbel sterk bepaald is door de moderniteit, die de ratio tot hoogste principe van waarheid verhief. Voor mensen als Luther en Calvijn lag het gezag van de Bijbel in de Auteur, en niet in de inhoud. De leer van de foutloosheid van de Schrift is pas ontstaan in de negentiende en twintigste eeuw (met name in Noord-Amerika) en is een poging om de Bijbel te conformeren aan wat voor de moderniteit de normen zijn van betrouwbare kennis: ontwijfelbaarheid en universaliteit. Zo ontstond de stroming die het gezag van de Bijbel ging funderen in haar feitelijke accuratesse - in plaats van in haar goddelijke Auteur.

Daarmee kwam de bron van de authoriteit van de Bijbel te liggen buiten de belijdenis van de geloofsgemeenschap. ‘Sola scriptura’ werd: ‘sola inerrabilis’. De Bijbel kon niet meer op eigen benen staan, maar had een extra fundament nodig: de foutloosheid. De Bijbel bepaalde niet langer hun visie op Schriftgezag; hun visie op Schriftgezag werd bepaald door de heersende opvattingen over authoriteit! Daarom persen christenen zoals ds. B. de Bijbel – grotendeels een verzameling Oud-Oosterse geschriften – in een modernistisch, rationalistisch keurslijf waar de Schrift totaal niet inpast.

De waarheid van de Schrift wordt daarmee afhankelijk van wetenschappelijke ondersteuning. Daarom zijn creationisten ook zo fel anti-wetenschappelijk. Ze hebben zichzelf in een onmogelijke positie gemanoeuvreerd: ze hebben de Schrift gefundeerd op wetenschappelijke betrouwbaarheid, maar het voortschrijdend inzicht van de wetenschap zelf straft deze interpretatie van de Bijbel af. De rare sprongen van de creationistische pseudowetenschap verraden dat de creationistische kat in het nauw zit. De leer van de foutloosheid als fundering blijkt oneindig veel zwakker dan datgene wat het moest ondersteunen - de Bijbel zelf.

Het tragische van de creationistische en ‘foutloosheids’-positie is dat zij ondertussen alweer achterhaald is. De modernistische ideeën over de fundamenten van waarheid zijn ingestort. ‘Ontwijfelbaarheid’ en ‘universaliteit’ zijn dubieuze begrippen geworden in de wetenschapsfilosofie. ‘Objectieve geschiedschrijving’ blijkt helemaal niet te bestaan. Geschiedschrijving houdt altijd interpretatie in.

En laat de Bijbel nou net vol staan met interpretaties van historische gebeurtenissen die regelrechte openbaringen zijn! Denk alleen maar aan de bijbelse bewerking van de zondvloedverhalen uit de omliggende culturen, waarbij het motief voor de zondvloed van volslagen banaal (de goden worden in hun slaap gestoord door het lawaai van de aardbewoners) is geherinterpreteerd naar het wereldomvattende thema van gerechtigheid en oordeel. Zo is ook het scheppingsverhaal verre van een ‘objectief verslag van neutrale feiten’, maar een (goddelijk geïnspireerde!) interpretatie van de wereld zoals wij die kennen. In het boek ‘De vrouw en haar zaad’ denkt ds. Jan Bonda genuanceerd en onderbouwd na over Genesis en de vragen over evolutie en de plaats van de zondeval. Jan Bonda heeft overigens ook twee boeken geschreven over een ander gevoelig thema, namelijk de bijbelse onhoudbaarheid van de leer van de eeuwige hel..

Enfin, het creationisme en de leer van de foutloosheid graven in deze postmoderne tijd hun eigen graf. En dat is erg, want daardoor missen de evangelischen de aansluiting bij de tijd waarin ze leven en vooral de aansluiting bij de intelligente ongelovige medemens. En het is erg, omdat intelligente evangelische jongeren die geïndoctrineerd zijn met het creationisme, wanneer ze zelf na gaan denken, geneigd zullen zijn om hun geloof te verliezen – dat is immers wat hun altijd is voorgehouden: wanneer je de Bijbel niet zó leest, dan stort alles in. Hen is geleerd dat de betrouwbaarheid van de Bijbel staat of valt met de letterlijke, feitelijke juistheid van de tekst – en dit onbijbelse dogma zal, denk ik, nog menig gelovige fataal worden.

Juist vanwege het zojuist genoemde, en juist omdat vele gelovigen blind zijn voor de rationalistische en modernistische bril die zij dragen wanneer ze de Bijbel lezen, moet dit thema met grote voorzichtigheid worden benaderd. Een tekst die hierin voor mij belangrijk is geweest, zijn de woorden van Paulus waarin hij ons aanmaant om liever, net als een zwakke broeder, géén vlees te eten dan door vlees te eten die broeder van z’n geloof af te helpen. Ik geloof dat de visie die gekenmerkt wordt door het creationisme en de leer van de foutloosheid ten diepste de Schrift niet wil accepteren zoals God haar aan ons gegeven heeft: ze wil haar aanpassen aan modernistische normen. Maar deze overtuiging is waarschijnlijk geen vruchtbare inzet voor een gesprek. Het is misschien beter om creationistische broeders en zusters langzaam bewust te maken van de bril die zij ophebben bij hun lezing van de Schrift, en uiteindelijk de vraag te stellen: heb je wel de goeie bril op?

Ik hoop dat Andries Knevel zich niet laat ringeloren door onze creationistische broeders en zusters. Ik geloof dat de inzichten die bij hem gegroeid zijn een brug kunnen slaan naar ongelovigen, en naar christenen die hun verstand weigeren uit te schakelen en worstelen met een opgelegde kloof tussen geloof en wetenschap. Ik hoop daarom dat hij niet ontmoedigd raakt door de weerstand die het loswrikken van het modernistische misverstand oproept. Want wat hij loswrikt, is ten diepste een afgod – de ratio die de plaats heeft ingenomen van Christus als hoogste principe van betrouwbaarheid.

Twee stapjes naar voren en één stapje terug

2008-03-27T09:42:00.000-07:00

Mijn klachten zijn de omgekeerde verrekijker waardoor ik naar de wereld kijk. Met name de toekomst lijkt erg ver weg. Onhaalbaar. Onbetaalbaar. Ik ploeter, wroet en slaap - ik slaapwandel, woeker en proest.

Nu ben ik begonnen aan clomipramine. Een tricyclisch antidepressivum. Glorieuze drie-ring van atomen. Verguisd en beschaterd medicijn uit een andere tijd. Niet door tienduizenden strotten geschoten met de kanonnen van de farmacotherapeutische maffia. Niet voorgeblaft door pillenschrijvers die met de tong uit de bek achter de kogels en de feiten aanhollen.

Clomipramine's moeder, Imipramine, werd in de Jaren Vijftig bij toeval ontdekt door geleerden die probeerden een antipsychoticum te maken. Imipramine hielp niet tegen psychosen, maar patiënten werden er wel goedsmoeds van. Eén van Imipramine's dochters, Clomipramine, bleek behalve depressies ook obsessies en dwanghandelingen te verlichten.

De drieringige ont-zwartgallers eisen, bescheiden maar ongegeneerd, hun tol. Ze geven je 'een bek als een gympie'. Als je te snel omhoog komt zit je plots in een achtbaan. Ze maken je suf en laten je zweten. Ze zuigen de helderheid met een spons uit je brein. En als je pech hebt, vreten ze je lever op. Of ze maken van je hart een lepeltrommelaar. Maar ze geven meer dan dat ze nemen.
Voor menigeen, althans. Voor menigeen.

Ik beëindig nu het experiment met het monocyclische antidepressivum Fluvoxamine, de eerstgeborene der SSRI's. Langzaam speen ik mijzelf van deze borst. Zij voedde mij tot vruchteloze tevredenheid, en ik huilde toch, omdat ik mijn ontevredenheid mistte.

De fluvoxamine een afnemende maan, Clomipramine de opkomende zon.

Clomipramine. Laat de zon weer schijnen.

----------------------------

Fluvoxamine. Maakt de regen warm.

Maar eigenlijk is het beste medicijn toch de Messias.

Psalm B

2007-11-13T08:38:00.000-08:00

Wakker geschud door duisternis verblindend
Splinterjagers met balken in hun ogen
Robotgoden voorgeprogrammeerd
Bedrogen en bedreven omkeerders
Ik: trillend naar de Meester
Hij weet wat goed en kwaad is
Ik? Ik sta in zijn Naam op de slang
Wandelend door vuur met het beven van de liefde
Hij zal mij wel louteren, niemand stopt hem nog -
Hij zal mij wel louteren, niemand stopt hem nog!

Getraind en gekruisigd

2007-10-20T12:58:00.000-07:00

Ik zit nu middenin de training van de belastingtelefoon. Nieuwe mensen, zelfde Marten. Ik verdeel mijn pauzetijd tussen de niet-rokers en de nicotineverslaafden - met beide heb ik compassie. Mensen blijven leuk, vooral in een context als deze. Toch vreemd dat ik, als ik thuiskom, helemaal wars kan zijn van mijn soortgenoten. Moegestreden. De tientallen uren vol nieuwe informatie en achter de monitor wreken zich. Ik ben begonnen terwijl ik ziek was, maar ben ik ooit beter geworden? Mijn kiezen wringen in mijn hoofd; eentje is hard op weg naar mijn zoveelste wortelkanaalbehandeling. De tandarts wil er nog niet in boren, maar ik weet genoeg. Zoals een vrouw lichamelijk weet dat ze zwanger is, nog voor ze dit weten kan, zo weet ik: deze kies is zwanger van verderf.
Opkomen, blinken en verzinken - zo vatte een woordvoerder van de Rozekruisers het leven op aarde eens samen in een lezing. Ja, dat waren nog eens tijden, toen we nog naar de lezingen van de Rozekruisers gingen in de bibliotheek van Drachten. Die spirituele bullshit, daar zou ik mezelf niet meer mee kunnen vermoeien. Maar die leus, die klopt natuurlijk wel aardig. De Bijbel drukt deze waarheid alleen ietwat anders uit. Typisch: 'Alle vlees is gras'. Moeilijk ook. Wat is vlees? Alles wat niet geest is, zullen we maar zeggen. En wat is gras? Nou, heel letterlijk; dat komt op en is even later alweer vergaan. Dus... Dualisme? Had IJe Wijkstra gelijk met zijn 'Dualisme van het heelal'? Nee hoor, zeker niet. Niks geen dualisme. We kunnen beter zeggen dat vlees is 'alles wat leeft'. En met name de mens. Die mens kan nog zulke geestelijke acrobatentoeren uithalen en alle spirituele bullshit geloven die hij wil, maar hij (zij) blijft zijns (haars) ondanks vlees. Alleen de Schepper van de kosmos kan levendmakende geest in zijn neus blazen. En dat heeft dan weer alles te maken met het kruis, een symbool even simpel als diepgaand, even horror als lieflijk, even aanstootgevend als gewoon, even ongewenst als essentieel. Van alle waarheden is dit de minst en de meest geliefde.

Het vacuüm en het script

2007-09-12T04:41:00.000-07:00

Waar waren we gebleven? Ik ben afgestudeerd ondertussen, heb een keer gepreekt, en ben op zoek naar werk. Mijn psychische problemen gaan onverminderd voort en lijken een blijvend vacuüm te creëren met betrekking tot een toekomst die aansluit bij mijn roeping. Ik wil nog geen predikant worden, ik acht mezelf niet geschikt om voor de klas te staan (tenminste niet in het middelbaar onderwijs): wat blijft er over?
De belastingdienst! Ik heb net een testgesprek gehad met een geruststellend postitief-naïef meisje van het uitzendbureau (het is heerlijk als vrouwen positief-naïef zijn, alhoewel speels-kritische vrouwen onmiddellijk veel aantrekkelijker zijn) waarbij ik moest doen alsof ik reeds bij een service-centrum van de belastingdienst werkte. 'Goedemiddag. U spreekt met Marten Duddu. Waarmee kan ik u van dienst zijn?' Dit standaardscript in de call-center-branche is natuurlijk van baggerkwaliteit: hoe is het mogelijk dat de communicatiedeskundigen dat niet hebben ingezien! Het is normaal in een telefoongesprek dat je in staat gesteld wordt om je naam te noemen nadat degene die opgenomen heeft dat heeft gedaan. Maar in dit script zit 'Waarmee kan ik u van dienst zijn' o.i.d. in de weg: het is onnatuurlijk vastgeplakt aan de introductie van degene die opneemt. Daarmee verraadt het script zichzelf zo overduidelijk dat alle menselijkheid uit de communicatie wordt gehaald. Als je de logica van het script letterlijk neemt, zou je direct met de deur in huis moeten vallen en zonder jezelf voor te stellen je vraag of klacht moeten spuien. Maar je naam, die verwachten ze wel degelijk van je, want dat staat ook in het script: die moeten ze flink gebruiken om de indruk te wekken dat je heel belangrijk voor ze bent. Met name UPC-medewerkers zeggen soms tot vervelens toe '.. meneer Duddu' aan het eind van iedere zin. 'Dat zal ik even voor u opzoeken meneer Duddu, heeft u een ogenblikje meneer Duddu?'
Ik heb eigenlijk een hekel aan scripts, voorál in commerciële situaties. Ik heb een keer een script onderbroken en het was een existentiële ervaring. Een ervaring van menselijkheid die doorbrak met een schok, als de eerste zonnestralen na een lange diepzwarte nacht. Het was op het station in Groningen. Ik kocht een broodje bij die snack- en broodjeszaak daar. De medewerkers moeten volgens script tegen iedereen die een broodje bestelt zeggen: 'Wilt u er ook iets bij drinken?' Die vraag verhoogt natuurlijk danig de omzet. Het is alsof ze aan je uiers trekken om alle melk die erin zit eruit te halen. Ik bestelde een broodje en zei tegen het meisje dat mij hielp, duidelijk maar beslist: 'en ik wil er niets te drinken bij'. Ze was heel even uit het lood geslagen. Ze realiseerde zich dat het script gebroken was. Ze realiseerde zich vervolgens, leek het, hoe gedachteloos ze normaal die vraag had gesteld. Ze aanvaardde dit moment van vrijheid. Na onze transactie zei ze niet: 'Een prettige dag nog meneer!'. Ze zei: 'Tot ziens', en het klonk heel, heel echt. Ikzelf had al die tijd bijna staan trillen op m'n benen.
Twee mensen, bevrijd van het script. Een glimp van een scriptloze wereld.

Terhorne

2007-08-13T23:43:00.000-07:00

Ik ben teruggegaan naar Terhorne. Daar bevond ik me in een kaleidoscoop van herinneringen. Terhorne is typisch een dorp waar mensen komen en gaan. De mensen vormen het wisselende decor, de plaats blijft. De verandering in een zogenaamd 'kameleondorp' blijkt toch meer boerenslimheid dan een werkelijke transformatie.

Waarom is de emotionele onderlaag van mijn herinneringen aan deze plaats zo intens? Veel van wat ik er heb meegemaakt is op de keper beschouwd tamelijk vulgair. Wel heb ik er echte mensen ontmoet.

Op camping 'Oan e Poel' stond op de plek waar ooit de caravan van mijn ouder stond, een andere
caravan - en niet eens echt op dezelfde plek.

Het weeïge gevoel in mijn buik was verreweg het sterkst toen ik van het dorp naar de pier liep en over de pier weer terug. Dat is verklaarbaar: ik ben ooit rond volle maan in m'n eentje naar Terhorne gegaan en heb toen 's avonds straalnuchter deze route gelopen, verward en door elkaar geschud door een meisje dat nu mijn vrouw is en met wie ik nu deze zelfde route liep.

We begonnen de dag met een kerkdienst in Terhorne, in de Doopsgezinde kerk. Jaren geleden heb ik op een bult langs de straat liggen kotsen. Die bult was een vis - maar het drong pas veel later tot me door dat het een Ichthus-vis was, symbool van Jezus Christus. Nadat de symbolische betekenis van dit alles tot mijn verbijsterde merg was doorgedrongen kwam het idee bij me op om in Terhorne naar de kerk te gaan. Het was een zegen. (Helaas is de vis ondertussen verdwenen.)

Opnieuw: universalisme?

2007-07-07T00:00:00.000-07:00

'Uw wil geschiede'...

'God wil dat alle mensen worden gered' ... (1 Tim. 2:3-4)

Zál Gods wil geschieden?

'Lex' en Sinterklaas

2007-07-03T03:35:00.000-07:00

Ik ben lekker aan het Lexen. 'Lex' is een afkorting van 'the Letter Exchange', een Amerikaans initiatief dat schrijvende mensen met elkaar verbindt door middel van advertenties ('listings') in een blaadje dat drie ker per jaar verschijnt. Je kunt brieven schrijven aan de nummers die bij verschillende listings horen. Het Amerikaanse echtpaar dat de vlag van de oorspronkelijke oprichter van Lex heeft overgenomen, stuurt je brieven dan door naar degene die bij het nummer hoort. Als het klikt of gewoon als je dat prettiger vindt kun je de anonimiteit opheffen. De listings zijn opgenomen onder een reeks categoriën, van 'Art & Photography' tot 'Writing'.

Ik heb nog geen reacties gehad op mijn advertenties, maar zelf wel een aantal brieven verstuurd. Bijvoorbeeld als reactie op deze listing: 'Back when you were a kid, who outed Santa Claus, The easter Bunny and The Tooth Fairy on you? Let me read your stories.' Ik heb beschreven hoe ik in de kleuterklas een meisje tot razernij bracht door te onthullen dat Sinterklaas niet bestond en hoe de juf de situatie redde door mij apart te nemen en te verklaren dat dit 'ons geheimpje' was.

Lexen is leuk!

De koperen slang, de 'Lego-bijbel' en Porcupine

2007-06-27T04:14:00.000-07:00

Ik heb vanochtend gepreekt over de koperen slang (Numeri 21:4-9). Luister hier naar het verhaal in de NBV-vertaling, voorgelezen door een onderwijzeres op leeftijd uit Emmen. Ik gebruikte voor de schriftlezing de Naardense Bijbel.

Ik hield de preek in de 'preekgroep', een initiatief van de Bethel om beginnende, gevorderde en ervaren prekers te helpen werken aan hun preekkwaliteiten. Eén iemand preekt, de rest luistert en geeft vervolgens feedback.

Het ging beter dan de vorige keer - ik had de preek uit m'n hoofd geleerd en zat niet meer vast aan het papier. Dat scheelt een stuk. Bij het schrijven van de preek was het wel weer ontiegelijk moeilijk om te schrappen en om de thematische eenheid van de preek te bewaren.

De feedback was erg positief, en de kritiek opbouwend. Ik kom nog teveel over als een docent - meer docerend dan belevend. Dat weet ik. Het liefst zou ik taaie bijbelstudies geven waarin ik controversiële standpunten naar voren breng die ik dogmatisch compleet dichttimmer. Maar dat is misschien niet Gods bedoeling.

Ik ben verwikkeld geraakt in een emaildiscussie met de maker van de 'Lego-bijbel' ofwel 'the Brick Testament'. Dat is 'The Rev.' Brendan Powell Smith, een 34-jarige Amerikaanse kunstenaar. Onze discussie gaat onder andere over de vraag of God werkelijk een genocidale bendeleider is die moreel weinig hoger scoort dan Hitler, en of Brendan werkelijk de Bijbel 'at face value' heeft vertaald in Lego-steentjes. Het schijnt dat ik hem in ieder geval heb kunnen verbazen met de vrouwelijke beelden die de Bijbel óók voor God gebruikt, zoals het beeld van een hijgende, barende vrouw in Jes. 42:14.

Music-wise valt nog te melden dat Porcupine tweemaal in een oefenruimte heeft gejamd, waarop een bandoverleg volgde bij Gerben thuis dat uitmondde in een gedrielijk werken aan nieuwe nummers. We zijn nog niet uitgespeeld.

'It is Easy': verslag van een genezingsconferentie met Victor Emenike

2007-06-18T02:11:00.000-07:00

Ik ben eereereergisteren, eereergisteren, eergisteren en gisteren naar een conferentie geweest van een zekere Victor Emenike, een man met een ‘genezingsbediening’, zoals dat heet (velen noemen iemand met zo’n bediening een ‘gebedsgenezer’). De stichting die hij heeft opgericht heet ‘It is Easy-Ministries’. Het is makkelijk; het is makkelijk om te weten wat God in gedachten heeft voor jou (namelijk herstel, zegen en voorspoed); het is makkelijk om te worden genezen. Een enigszins verfrissende provocatieve eenvoud kan de man niet worden ontzegd.

Ik was gevraagd om te bassen op deze avonden. Ik zegde voor twee van de vier avonden toe (de laatste avond is vanavond), omdat ik niet wist in welk wespennest ik mogelijk mijn hoofd zou steken. In ieder geval werd ik direct geconfronteerd met een charismatisch drogbeeld dat ik nog goed ken uit mijn tijd bij de Pinkstergemeente: de leiding van de Heilige Geest werd uitgespeeld tegen een gedegen voorbereiding van de muziek. Het resultaat was navenant.

Het bidden van tevoren met alle medewerkers was voor mij een bijzondere ervaring. Vooral de tweede avond was het erg kakafonisch.

De spreker, een Nigeriaan van oorsprong (net als de bekende gebedsgenezer T.B. Joshua, over wie in Nederland in evangelische kringen veel te doen is geweest), wist evenwel langzaam mijn vertrouwen te winnen. De eerste avond was ik bijzonder kritisch. De wonderen waren geen van alle bijzonder overtuigend. Een vrouw die twee beroertes had gehad en niet meer kon lopen en praten, kon na gebed haar armen en benen op bevel van haar hersenen opheffen en zacht fluisteren. ‘From now on, talk normally to her!’ drukte pastor Victor haar echtgenoot meermalen met klem op het hart. Met de nodige oefening zouden alle functies weer terugkomen. God had alle verbindingen weer hersteld; zij moest alleen nog leren ze opnieuw te gebruiken. Ik zou deze vrouw graag over een half jaar weer zien.

Nee, ik denk niet dat pastor Victor een charlatan is, zoals een voormalig studiegenoot van mij op zijn weblog onomwonden stelt op grond van een bezoek aan een eerdere genezingsdienst in Drachten. Het komt mij voor dat broeder Victor een enorm geloof heeft, en dat hij probeert om een dergelijk geloof te doen ontvlammen bij de mensen die zijn conferenties bezoeken. Bovendien vond ik aanvankelijk dat zijn prediking en bediening gebalanceerd waren: de nadruk lag zeker niet op lichamelijke genezing, maar minstens evenzeer op innerlijke genezing; op herstel van de relatie met God en de ander; op bekering; op opbouw van de gemeente. Bovendien ervoer ik de sfeer overwegend als rusitg, ordelijk, liefdevol. Anderzijds heeft Victor zijn eigenaardigheden. Zo zegt hij breed lachend: 'I know, I know' wanneer hij iets over iemand vertelt wat hij niet kan weten. Hij heeft volledige controle over de groep terwijl hij, zoals zijn gewoonte is, mensen uit de groep pikt en op hun plek bevraagt of naar voren laat komen.

Grappig is overigens dat deze man uit Afrika bij het verkondigen van de Bijbelse boodschap totale lak heeft aan enige hermeneutische kloof tussen de Bijbel en ons. Als Afrikaan lijkt hij verfrissend concreet en eenvoudig te denken en te spreken. Voor een intellectuele theoloog als ik is het bijna schokkend om te zien hoezeer een dergelijke concrete en (bedrieglijk) eenvoudige prediking het hart weet te raken en in staat is om geloofsbewustzijn te vormen.
Bijvoorbeeld: pastor Victor spoort ons aan om het uit te roepen naar God, zodat hij onze lelijke situatie om zal keren. Daarbij kunnen we het gerust uitschrééuwen: God is immers hoog in de hemel, dus voor het geluid hem heeft bereikt is het al een stuk afgezwakt. (Zeker, hij bedoelt het niet letterlijk, maar het komt wel voort uit een letterlijke voorstelling).
Ik heb eerder een Afrikaanse christen meegemaakt die ook zo concreet-eenvoudig sprak over het geloof. Dat was een Finse asielzoeker die ik leerde kennen tijdens een vrijwilligerswerk-vakantie. Toen we eens met z’n allen in de prachtige Finse bossen een berg beklommen, zei hij: ‘I’m going to meet God!’ en keek breed grijnzend omhoog naar de top van de berg.

Gisteren ben ik dan naar de laatste avond van pastor Victor geweest, alwaar hij dan eindelijk voor mij toch door de mand viel. Nee: een charlatan zal ik hem zeker niet noemen. Maar zijn boodschap was dit keer agressiever en duidelijker. ‘It is Easy’ bleek helaas toch ook een ernstig verlies van nuance en uiteindelijk van waarheid te behelsen. ‘God heeft beloofd u niet alleen uw zonden te vergeven, maar u ook te genezen van al uw ziekten en u een lang leven te geven. Hij zal het ook doen. Hij móet het doen.’ Dat laatste schijnt typisch te zijn voor Victor en andere Health-and-Wealth-predikers: God commanderen. Toen een vrouw vooraan bij het podium niet snel genoeg genezen werd, zei Victor: 'Finish it, God, quick, quick, quick!!' - alsof God zijn boodschappenjongen is. Ik denk hierbij ook aan de manier waarop Benny Hinn 'de Heilige Geest' in het rond smijt alsof het snoepgoed is.
Dat lange leven overigens kon nader worden gespecificeerd: 120 levensjaren liggen in het verschiet voor een ieder die gelooft. Een lang, gezond, gelukkig leven in voorspoed: dát wil God ieder mens geven. Wat betekent deze boodschap voor de christenen die in Eritrea opgesloten zitten in zeecontainers? Wat betekent deze boodschap voor christenen in Noord-Korea die in strafkampen gemarteld worden? Wat zou deze boodschap betekend hebben voor Petrus, die voor zijn geloof in Jezus op de kop gekruisigd werd? Of voor Paulus, die door de Romeinen werd geëxecuteerd?

Ik zou graag nog eens een preek houden over Hebreeën 11. Ik zou dan bij het laatste gedeelte de gemeente op willen zwepen als was ik een zwarte voorganger. “Willen wij ook koninkrijken overwinnen door ons geloof? Amen?! Willen wij ook krijgen wat ons beloofd was? Amen?! Willen wij ook leeuwen de muil toeklemmen door ons geloof?! Aan vuur de kracht ontnemen?! Ontkomen aan de houw van het zwaard?! Onze zwakheid krachtig overwinnen?! Machtige helden worden in de oorlog van God?! Vijandelijke legers op de vlucht jagen?! Willen wij ook onze doden terugkrijgen doordat ze opstaan uit de dood??!! Amen??!! [groot, enthousiast tumult] Willen wij ook gemarteld worden tot de dood erop volgt?! [stilte] Amen?! Willen wij ook bespot worden?! En gegeseld?! Gearresteerd en gevangengenomen?! Amen?! Willen wij ook worden gestenigd? Of doormidden gezaagd?! [verbijstering] Of sterven door een moordend zwaard?! Rondzwerven in schapenvachten of geitenvellen?! Ons verschuilen in grotten en holen onder de grond?! Amen?! Halleluja! Laten we geloofshelden zijn!”

Bassen, zonde en verantwoordelijkheid, orkest en vertrouwen

2007-06-03T08:16:00.000-07:00

Ik heb gebast bij Xtreme, de tienerdienst van de Bethel. Ik verving Erik, vriend van wie de vrouw op knappen staat. Dat wil zeggen, zij kan elk moment bevallen - dus wil Erik paraat zijn.
Het was leuk om te doen. Ik weet het, 'leuk' is een woord dat zo vaak gebruikt wordt dat het tamelijk nietszeggend lijkt te zijn geworden - en toch kan het, zo niet alles, dan toch een hoop zeggen. Enfin, het was leuk, wat ik al zei.

Geestelijk heeft zich een transformatie in mij voltrokken: ik ben van mijn frustraties afgestapt als van een oude, aftandse, aan alle kanten rammelende en bijna uit elkaar vallende weduwe. Ik loop nu verder over het water. Niet dat ik af en toe niet dreig weg te zinken - maar Jezus is er om mijn hand vast te pakken en liefdevol vermanend te vragen: 'Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?'

De preek ging vandaag over 'Freedom' (op de een of andere manier is het hipper om je preekthema in het Engels te presenteren). Dat problemen met twijfels, negatieve gedachten, slechte gewoontes e.d. een gevolg zijn van de strijd die gevoerd wordt in de onzichtbare geestelijke wereld. Dat niet wij de oorzaak zijn van deze problemen maar de zonde, ofwel de satan die ons via de zonde graag in een houdgreep neemt. De spreker vroeg: Ben jij de oorzaak van die negatieve gedachten etc.? Nee, moest de zaal antwoorden (en velen gaven aan deze suggestie gehoor). De vraag en het antwoord werden nog enige malen herhaald. Wie dan wel? De zonde! riepen sommigen, anderen: De satan! Op grond van die uitspraak uit Paulus' knap ingewikkelde betoog in Romeinen 7 kon ik dit alles wel meemaken. Ja, de zonde kan als een vreemde macht tegenover ons staan en ons vervreemden van ons van boven geboren zelf. Aan de andere kant is deze gedachte, wanneer zij op zichzelf staat, gevaarlijk. Wij hebben immers een vrije keuze. Zelfs als de satan onze wil gevangen neemt hebben wij nog de keuze om de hand van Jezus aan te grijpen. In onze keuzevrijheid zijn wij uiterst verantwoordelijk. We zijn niet slechts zielige slachtoffers van de zonde. Sterker nog, de Bijbel aarzelt ook niet om ons ronduit voor daders uit te maken. Ongetwijfeld is de ene mens meer dader dan slachtoffer en de andere meer slachtoffer dan dader. Maar toch allen daders.
Enfin, in de tweede ronde (dezelfde dienst wordt twee keer gehouden in de Bethel om het grote aantal kerkgangers te kunnen bedienen) was de preek inhoudelijk aanmerkelijk zwakker, jammer genoeg. De preek vloog echt uit de bocht op het punt waar de spreker de vraag van zonet anders formuleerde, namelijk als: Ben jij verantwoordelijk voor de zonde? Nee! moest de zaal antwoorden, en aarzelend gaf menigeen daaraan gehoor. Ben jij verantwoordelijk voor de zonde? Nee! Wie dan wel? Satan! werd enthousiast geroepen. Ja, zo lust ik er nog wel een paar. Als de Bijbel beweert dat wij niet verantwoordelijk zijn voor onze zonde dan ben ik een astmatische chihuahua. En dan satan de schuld geven. Nee, dat is te kort door de bocht, dat is: uit de bocht.

Zo zie je maar weer: hoe belangrijk is het niet om ieder idee in de Bijbel te plaatsen binnen het geheel van ideeën in de Schrift. Als je de partij van één instrument in een orkest geïsoleerd zou beluisteren, zou je misschien een compleet verkeerd beeld krijgen van de compositie in z'n geheel. Zo is het ook met de Bijbel.

Goed, ik ben afgestudeerd. Wat ga ik doen? Ik heb nog steeds last van mijn gebit (zeurende ontstekingen in dode kiezen die m'n hoofd onder druk zetten) maar het bepaalt m'n toekomstvisie niet langer. Misschien geneest God me, misschien niet; misschien laat ik me op alternatieve wijze (niet: op occulte wijze) behandelen, misschien ook niet. Laat ik liever op God vertrouwen en zien wat Hij voor mij in petto heeft.

l'Abri, de multi-dimensionaliteit van de Bijbel en de hel

2007-06-01T00:43:00.000-07:00

We zijn in de mei-vakantie naar l'Abri geweest in Eck en Wiel. 'l'Abri' is Frans voor 'schuilplaats' en is de naam van de oorspronkelijke studiegemeenschap op bijbelse grondslag van Francis en Edith Schaeffer. Er zijn nu l 'Abri's op verschillende plekken op de wereld. Ik heb een goede tijd gehad in Eck en Wiel. Logisch ook, want het leven in de studiegemeenschap biedt mij de structuur waar ik wel bij vaar. Samen ontbijten; het eerste deel van de dag studeren aan de hand van geloofs- of levensvragen waar je mee rondloopt; discussiëren bij de lunch; het tweede deel van de dag werken om en in huis; natuurlijk theepauze tussendoor; en 's avonds ofwel verpozing ofwel lezingen, bijbelstudies, filmavonden e.d. Als je langere tijd in l'Abri verblijft krijg je een persoonlijke begeleider die je helpt een studietraject uit te stippelen.
Socio- en theologisch zou ik deze l'Abri kunnen karakteriseren als intellectueel reformatorisch met een openheid naar de hedendaagse cultuur. Historisch is l'Abri vanaf het begin vooral een gemeenschap voor studenten geweest, alhoewel iedereen welkom is.

Ik heb mijn studietijd gebruikt om me te verdiepen in het raadsel van de evangelische leer van de foutloosheid van de Bijbel. Omdat de l'Abri-bieb hier weinig aansluiting bood leende Henk Reitsema, hoofd van één van de twee l 'Abri-gezinnen en incarnatie van intellect en welsprekendheid, mij een aantal werken uit zijn eigen boekenkast. Het werk dat de meest vruchtbare benadering bleek te bieden was The Art of Biblical History van Philips V. Long. Ik kreeg het niet uit in l'Abri en vond het zo boeiend dat ik het boek maar heb besteld. Long behandelt de vraag naar de historiciteit van de Bijbel en kijkt ook naar de consequenties van verschillende visies op dit vraagstuk. Zelf gelovend in de onfeilbaarheid van de Bijbel, gaat hij de 'moeilijke gevallen' niet uit de weg en kijkt kritisch naar zowel liberale als evangelische opvattingen. Ik ben benieuwd waar hij uitkomt.

Ik heb zelf de verleiding gevoeld om de Bijbel als 'letterlijk waar en in alle opzichten onfeilbaar en foutloos' te beschouwen. Ik kan me herinneren dat ik langs het Noorderplantsoen fietste en met een plotselinge vreugde deze verleiding toeliet in m'n denken: al m'n kritische vragen overboord, verstand uit, geloof aan! Zou dat niet heerlijk zijn?! In die tijd kocht ik op aanraden van mijn predikant een boek van Jacob van Bruggen over de Bijbel. Van Bruggens ideeën waren eerst aanstekelijk. Maar toen hij over de weerbarstige materie van de Bijbel zelf kwam te spreken, raakte hij me kwijt. Hij noemde als voorbeeld van een 'lastig geval' het feit dat de tempelreiniging in de synoptische evangeliën aan het eind van Jezus' bediening plaatsvond, maar bij Johannes aan het begin. (Een enigszins lafhartig voorbeeld natuurlijk, er zijn wel sterkere gevallen van tegenstrijdigheid te vinden). Hij oppert dan de mogelijkheid dat Jezus twéé keer de tempel heeft schoongeveegd, de eerste keer aan het begin van zijn bediening en de tweede keer aan het eind. Daarmee was hij mij kwijt. De verleiding was geweken. Jezus heeft gezegd: Dien God met je hele verstand. Wanneer christenen de Bijbel in hun modernistisch-rationalistische keurslijf proberen te proppen zijn ze steevast genoodzaakt om hun verstand geweld aan te doen.
Ik doe daar niet aan mee.

Oh, wat zijn wij ongehoorzaam aan de Schrift! We weigeren om de Bijbel te nemen zoals zij is; we weigeren om haar zelfverstaan te aanvaarden. Meteen aan het begin krijgt de lezer van de Bijbel twee scheppingsverhalen voorgeschoteld die elkaar chronologisch volledig tegenspreken. De oud-oosterse mens had hier geen enkel probleem mee. Wij wel, en dus wordt de tekst verdraaid als een handdoek die wordt uitgewrongen en doen we ons verstand geweld aan. En zo gaat het door tot en met Openbaring. De Schrift is meerdimensionaal, en 'wij' (ik ben nu eenmaal evangelisch) drukken haar plat tot een eendimensionale BINAS-tabel.

Iets anders is dat evangelische christenen simpelweg weigeren om het onderwijs van Jezus serieus te nemen. Ook dat heeft weer te maken met de meerdimensionaliteit van de Bijbel. De Waarheid, die in de eerste plaats een Persoon is (namelijk Jezus Christus), kan niet op modernistisch-rationalistische wijze in een verzameling proposities worden uitgedrukt, zoals veel evangelischen denken of beweren. Als de Waarheid een Persoon is, dan is de Waarheid onvermijdelijk ook relationeel. Wie kan de relatie met zijn vrouw in een verzameling proposities tot uitdrukking brengen? Relaties en het leven zelf zijn multi-dimensionaal. Wat in de ene dimensie geldt, geldt niet in een andere. De Bijbel, een door en door oosters en Joods boek, houdt van absolute uitspraken. Wanneer je dergelijke uitspraken op modernistisch-rationalistische wijze als proposities beschouwt, loop je al snel vast, omdat de ene uitspraak de andere logisch uitsluit. De Joodse hyperbolen van de Bijbel mogen nooit van elkaar worden losgemaakt. Sámen vormen ze het bouwwerk van de Waarheid. Als holisme érgens aan de orde is, dan wel in de Schrift. Dát is de juiste toepassing van 'van kaft tot kaft waar'. Evangelische christenen belijden het 'van kaft tot kaft' maar hakken de Schrift ondertussen in stukjes en spelen het ene tekstgedeelte tegen het andere uit.

Wie of wat is ons fundament? Jezus of de brieven van Paulus? Omdat Paulus een systematische theologie lijkt te presenteren met een verzameling logische proposities, klampen we ons aan deze proposities vast, maken er een schema van, en proppen vervolgens alles in de Bijbel wat hiermee op het eerste gezicht in tegenspraak is tóch in dit schema. Zo wordt bijvoorbeeld de Bergrede (of de Veldrede als je Lucas leest) een lachertje: Jezus onderwijst de Wet alleen maar zo diep en zo streng om ons duidelijk te maken dat we de Wet toch niet kunnen onderhouden, ook al doen we nog zo ons best. Lang leve de genade! Als Jezus ons waarschuwt voor wat wij 'de hel' hebben genoemd*, kunnen we slechts onze schouders ophalen: wie ooit zijn hand opstak tijdens een evangelisatiedienst is immers voor altijd behouden? Enzovoorts.

Er is nog een hoop werk te doen.

* Het woord 'hel' komt uit het Germaans en is letterlijk de naam van de godin van de onderwereld in de Germaanse mythologie. Als zodanig komt het woord uiteraard niet voor in de oorspronkelijke tekst van de Bijbel. In sommige vertalingen van het Oude Testament wordt het woord gebruikt om de Hebreeuwse term 'sheol' mee weer te geven. 'Sheol' betekent echter 'dodenrijk' en alhoewel het volgens de bijbelschrijvers een troosteloze plek is, is het zeker niet wat wij ons bij 'de hel' voorstellen. Typisch is namelijk dat het dodenrijk in het Oude Testament de plek is waar alle doden heengaan, goed of slecht.
Aan het einde van het boek Jesaja vind je de beeldende beschrijving van het apocalytische oordeel van de goddelozen die Jezus eeuwen later heeft opgepakt. Daar schrijft Jesaja:

Zij zullen uitgaan en de lijken aanschouwen der mannen, die van Mij afvallig geworden zijn; want hun worm zal niet sterven, en hun vuur zal niet uitdoven, en zij zullen voor al wat leeft een afgrijzen wezen.

In het relatief jonge boek Daniël (12:2) vind je het concept van de opstanding ten oordeel:

Velen van hen die slapen in het stof der aarde, zullen ontwaken, dezen tot eeuwig leven en genen tot versmading, tot eeuwig afgrijzen.

In het Níeuwe Testament komen we het dichtst bij onze voorstellingen van 'de hel'. Hier wordt het woord 'hel' gebruikt als vertaling van het Griekse woord 'gehenna'. Dat laatste woord is een vergrieksing van 'gehinnom', wat weer een verbastering is van het Hebreeuwse 'gej hinnom' dat 'de vallei van Hinnom' betekent. De vallei van Hinnom heeft een 'vurige' geschiedenis: het was de plek waar de afschuwelijke kinderoffers door verbranding werden gebracht; het was ook de plek die in as en puin werd gelegd door koning Josia. In de tijd van het Nieuwe Testament was het de plek buiten de stad (Jeruzalem) waar afval werd verbrand, onder andere kadavers. Een goede verklarende vertaling van 'gehenna' zou dus vuilverbrandingsplaats zijn. Het mag duidelijk zijn dat dit een metafoor is voor een realiteit die niemand vrijwillig zou willen meemaken.
(Wat betreft de leer van de eeuwige hel is nog het Griekse woordje 'aionos' belangrijk, dat vertaald wordt met 'eeuwig'. Onder 'eeuwig' verstaan wij meestal 'altijd voortdurend'. Dat is echter niet helemaal precies wat het woordje 'aionos' betekent. 'Aionos' is afgeleid van 'aion' dat het beste vertaald zou kunnen worden met 'era', dus een onbestemd lange tijdsperiode. 'Aionos' betekent letterlijk zoiets als 'door de era's heen'. Het verschil is dat bij de letterlijke vertaling de mogelijkheid van een einde aan de 'aionos' gegeven is, omdat de era's op een gegeven moment voorbij zullen zijn.)

Internetcollage: 'Fake Freedom'

2007-05-27T09:22:00.001-07:00

'Fake Freedom', Marten D., 2007

Structuurloosheid zonder badjuf - 'leerjongens van Christus'

2007-05-23T06:53:00.000-07:00

Vakanties waren altijd moeilijk voor mij. Dan viel alle structuur weg en had ik moeite mijn wereld bij elkaar te houden. Weken achtereen ging ik iedere dag zwemmen, om tenminste iets te doen. Drijvend op een vlot van donkerrood kunststof staarde ik dan naar de stoere, montere borsten van de badjuf en droomde over een rendez-vous. Ik was zielsgelukkig als het schooljaar weer begon.

Nu is het 'schooljaar' definitief voorbij. Ik ben van 'school' af - voor altijd. Ik heb mijn papiertje. Maar ik heb geen werk. Ik heb geen structuur. Ik val uit elkaar. Had ik maar een vak geleerd! Nu kan ik eigenlijk alleen predikant worden, of godsdienstleraar. Maar je gaat niet voor een gemeente staan omdat je geld nodig hebt. En voor de klas staan is voor een structuurloze chaoot ook niet de meest aangewezen uitdaging. Wat moet ik doen?! Hoe verdien ik mijn geld?! Ik ben wanhopig!

Ik mag bij mijn schoonzusje schoonmaken voor 10 euro per uur. Ik stelde voor 40 uur per week schoon te maken, maar dat leverde niet meer dan een lachsalvo op. Bijna alle andere banen zijn behalve vervelend ook nog commerciëel. Ik ben totáál niet commerciëel. Zelfs als ik het evangelie zou verkondigen zou ik mensen waarschuwen voor de hoge prijs van het volgen van Jezus.

Dat volgen gaat mij zelf momenteel niet zo best af. Misschien moet ik beseffen dat ik nog wel degelijk op school zit. Volgens de Nederlandse Geloofsbelijdenis zijn alle christenen immers 'leerjongens van Christus'. Deze schitterende uitdrukking komt voor in artikel 13, 'Van Gods voorzienigheid, en regering aller dingen, en rechtvaardige besturing der zonden en kwaden'. Omdat het een schitterend en wijs artikel is, citeer ik het hier, ter lering en wellicht voor sommigen ter vermaak:

Wij geloven, dat die goede God, nadat Hij alle dingen geschapen had, dezelve niet heeft laten varen, noch aan het geval of de fortuin overgegeven, maar ze alzo bestuurt en regeert naar Zijn heilige wil, dat in deze wereld niets geschiedt zonder Zijn bevel, hoewel God noch oorzaak is, noch schuld heeft aan de zonde, die daar geschiedt. Want zijn macht en goedheid is zo groot en onbegrijpelijk, dat Hij zeer wel en rechtvaardig zijn werk beschikt en doet, wanneer ook de duivelen en goddelozen onrechtvaardig handelen. En, aangaande hetgeen Hij doet boven het begrip des menselijke verstands, dat willen wij niet nauwkeurig onderzoeken, meer dan ons begrip verdragen kan, maar wij aanbidden met allen ootmoed en eerbied de rechtvaardige oordelen Gods, die ons verborgen zijn; ons tevreden houdende, dat wij leerjongens van Christus zijn, om alleen te leren hetgeen Hij ons aanwijst in Zijn Woord, zonder deze palen te overtreden. Deze leer geeft ons een onuitsprekelijke troost, als ons door dezelve geleerd wordt, dat ons niets bij toeval overkomen kan, maar door de beschikking van onze goedertieren en hemelse Vader, Die voor ons waakt met een vaderlijke zorg, houdende alle schepselen onder Zijn macht, zodat niet één haar van ons hoofd (want die zijn alle geteld) en niet één vogel op de aarde valt, zonder de wil onzes Vaders, waarop wij ons verlaten, wetende, dat Hij de duivelen in toom houdt en al onze vijanden, die ons, zonder zijn toelating en wil, niet beschadigen kunnen. En hierom verwerpen wij de verdoemelijke dwaling der Epicureeën, die zeggen, dat God zich nergens mee bemoeit, en alle dingen bij geval laat geschieden.

Einde operatie Brutus te Ede - eindbestemming: aarde

2007-05-19T04:29:00.000-07:00

Leider, leider, alles ist vorbei. Ik wilde me otoplastieken laten aanmeten en moest daarvoor een oor schoon laten spuiten aangezien er zich een grote klont oorsmeer in had opgehoopt. Wist ik veel dat uitspuiten akelige risico's met zich meebrengt, zeker wanneer het gebeurt met zo'n grote middeleeuwse ijzeren spuit?Ik begrijp nog steeds niet waarom ik de doktersassistente niet zei dat het enigszins pijn begon te doen toen ze de tweede keer aan het spuiten was. (Daarna voelde ik een hevige jeuk en toen was de prop eruit, zei ze, maar er zat nog een 'velletje' aan mijn trommelvlies met betrekking waartoe de uitspuitoperatie kansloos was, zei ze).
Welnu, ik kreeg geen acute fluit- of pieptinnitus, Godzijdank, maar ik heb sindsdien wel raar gestommel in m'n oor, en de angst c.q. illusie dat ik nu minder hoor in dit linkeroor. Het is/was m'n beste oor! Ik ben 'linkeroor-dominant'! Ik neem altijd de telefoon op met m'n linkeroor!
De oplettende lezer zal verstaan dat mijn muziekcarrière hiermee aan een voortijdig einde gekomen is. Immers, een mogelijk minder functionerend linkeroor staat de vreugde van het muziekmaken ruw in de weg.

Waarom was Dr. Emmet niet bij mijn optreden? Et tu, Brute?

Ik had gesolliciteerd naar een baan als docent filosofie/ethiek bij de Christelijke Hogeschool Ede, maar daar meenden ze het zonder mij te kunnen stellen. Overigens schreef de personeelsadviseur mij: 'ik moet u meedelen dat u helaas niet behoord [sic] tot de kandidaten met wie wij de procedure voortzetten'. Een instelling waar de personeelsadviseur de spelling van de Nederlandse taal zo weinig machtig is, is mij niet waard, zal ik maar zeggen.

Ik heb zojuist Mattheus van der Steen gehoord, proponent van de 'Joel's Army'-theologie. Zijn verhaal was tamelijk goed verteerbaar. Het enige waar ik over viel was zijn bewering dat wij niet gemaakt zijn voor de aarde maar voor de hemel en dat de hemel onze bestemming is. Maar ach, op dit punt lezen christenen de Bijbel al eeuwen door een traditionele bril. Schrijnend is wel dat de jonge Mattheus wars is van religie en traditie. Ha! Iedereen staat in een traditie, en het grote nadeel voor enthousiaste (en vaak arrogante) religie- en traditiehaters zoals Van der Steen is dat zij vaak geen enkel besef hebben van de traditie die zij onwetend hebben overgenomen. Goed, het idee dat we 'naar de hemel gaan' is nu typisch zo'n eeuwenoude traditie die welbeschouwd weinig met de Bijbel te maken heeft. Van voor tot achter getuigt de Bijbel ervan dat God de aarde op het oog heeft; dat de hemel op de aarde betrokken is; en dat hemel en aarde uiteindelijk samen zullen komen. Voor het zover is kunnen we de hemel beschouwen als een soort wachtkamer.

Bul, gig en nu verder

2007-05-06T11:22:00.000-07:00

Ik ben ondertussen afgestudeerd. En ik heb opgetreden, op 5 mei in Drachten op het bevrijdingsfestival, met Sicco en Gerben. Het afstuderen verliep vrij aardig. Theologie en filosofie zijn de laatste studies waarbij je nog je scriptie moet verdedigen voor je je bul in ontvangst mag nemen. Al begreep ik de kritische vragen van Hetty Zock in het begin niet goed, uiteindelijk snapte ik haar punt wel en kon daar ook wel in meevoelen: ze miste de mensen in mijn scriptie. Als ik een boek zou schrijven over Kohlbrügge en Klein zou ik hun biografieën en de opvallende parallellen daartussen ruime aandacht willen geven. Wrang is wel dat juist Zock of in ieder geval toenmalig co-begeleider Herman Westerink aan het begin van mijn scriptietraject afraadde om Kohlbrügges persoon te analyseren maar te focussen op zijn werk, omdat Kohlbrügge immers dood was en in die zin weinig toegankelijk voor analyse.
Geurt-Henk van Kooten was een mooie aanwinst voor de examencommissie, aangezien Paulus zijn specialiteit is en Kohlbrügges theologie gefundeerd is op een interpretatie van Paulus' brief aan de Romeinen hoofdstuk zeven vers veertien. Van Kooten wist Kohlbrügges interpretatie van dit vers mooi aan flarden te schieten: Paulus zegt weliswaar dat de mens vleselijk (adjectief) is, maar niet dat de mens vlees is (subjectief); voor Kohlbrügge vormt het 'vleselijk zijn' een totaliteitsbegrip van de mens, terwijl voor Paulus de mens evengoed geestelijk is (of tenminste kan zijn), en psychisch..
Patrick Vandermeersch, mijn aimabele vlaamse professor godsdienstpsychologie, had ik mooi tuk toen hij vroeg waarom de sexualiteit ontbrak in mijn scriptie en ik antwoorde: 'Dat heb ik zuiver gedaan om u te plagen'. Toen ik na het in ontvangst nemen van de bul wel mijn schoonouders en vader voorstelde maar mijn eigen vrouw vergat, zei hij: 'De sexualiteit ontbreekt hè!' Dat zal het zijn. (Maar ik ben gewoon verstrooid.)

Enfin, het optreden - de gig - was wel de moeite waard. Er was veel volk, goed volk ook, oude vrienden en kennissen, familie en dergelijke. Voor het optreden was ik te gespannen om ze allemaal persoonlijk te begroeten. Tijdens het optreden was ik ook zenuwachtig, soms leek het bijna alsof de kracht uit m'n vingers verdween en ik de snaren niet meer in kon drukken. Ik speelde alsof het allemaal fantastisch ging en gedroeg me gevat tussen de nummers door. Dat werkt wel, maar leuker is als het ook echt leuk is voor jezelf. Pas bij 'Blame it on the Amalgam' kreeg ik er echt lol in: dat komt omdat ik enorm gevoelig ben voor concepten en ideeën, en het hele idee van een nummer over amalgaamvergiftiging zo heerlijk absurd is dat het me in vuur en vlam zette.

Het oefenen voor het optreden heeft m'n gehoorneurose weer behoorlijk aangewakkerd. Ik heb de roadie het aantal decibellen laten meten in de oefenruimte en hij kwam op 96 gemiddeld en bij de ruigere stukken 110. Volgens industriële normen kunnen je oren ongeveer een dikke minuut 110 decibel aan; daarna loop je gehoorschade op die in de meeste gevallen onherstelbaar is. 96 decibel zou je een dik uur vol kunnen houden, maar als je al gehoorschade hebt opgelopen gaat het snel achteruit. Ik draag Alpine oordoppen die zo'n 18 decibel dempen en ben van plan op maat gemaakte doppen te bestellen die 25 decibel dempen. Ik heb er geen zin in dat dat gesuis in m'n oren als het stil is erger wordt. Ik was een keer met Sytske in het bos op Vlieland. We waren afgedaald naar een plek waar het pikkedonker was en muis- en muisstil. Het was een numineuze ervaring eersteklas. Sytske werd bang en zocht houvast bij mij. Maar ik werd gek of, beter gezegd, knetterdepressief van het oorverdovende gesuis en gefluit dat in deze stilte plotseling op mij af kwam. Maar zo'n stilte als in dat Vlielandse bos maak je niet vaak mee. Ik heb, als ik met m'n oor op m'n kussen lig, 's nachts last van de koelkast die ik dan hoor ronken. Maar er zijn mensen met tinnitus die alleen kunnen slapen met de stofzuiger aan (om het gefluit en gesuis in hun hoofd te maskeren). Kijk, dát voorkom ik nou door oordoppen te dragen.

Wat ga ik nu doen? Das een goeie vraag. Het eerste verzoek om te komen preken is al gekomen. Gaan we verder met ons bandje? Met de juiste oordoppen is ook dat misschien wel een optie. En werk? Tja, werk. Predikant worden, daar ben ik nog niet aan toe dunkt me. Misschien wel nooit niet. Het onderwijs? Dat lijkt me wat te veel op Vietnam. Alhoewel... Nou ja, er zijn geen vacatures in het Noorden. De lopende band? Inbound telefonist?

Afstuderen

2007-04-12T02:14:00.000-07:00

Dag trouwe en oplettende lezertjes, (boezem)vrienden, (vage) kennissen en bloedverwanten,

Eindelijk is het dan zover: ik ga afstuderen. Je bent van harte uitgenodigd om dit historische moment mee te maken. Het zal geschieden op woensdag 25 april om 11.00 uur in het Academiegebouw aan de Broerstraat 5 te Groningen in de zaal theologie. De titel van mijn afstudeerscriptie, waarvan ik de inhoud moet verdedigen alvorens mijn bul in ontvangst te kunnen nemen, luidt: "'Voortdurend voorwaarts zonder voeten': onderzoek naar de psychologische structuren van de theologie van H.F. Kohlbrügge vanuit de psychoanalytische theorie van Melanie Klein" en verraadt dat het hier een buitengewoon boeiende materie betreft.

Tot ziens!

Meite U treedt op van 13 tot 14 u. in de Lawei Drachten op bevrijdingsdag!!!

2007-03-22T04:13:00.000-07:00

5 mei aanstaande speel ik op het bevrijdingsfestival in de Lawei in Drachten, 's middags van 13 tot 14 uur in de foyer. De andere artiesten zijn Armand (van 'Ben ik te min') en Ernst Langhout. Blijkbaar is mijn status ondertussen mythisch genoeg om tussen dergelijke oudgedienden mijn opwachting te maken.

De legendarische drummer Sicco Kloosterman is reeds bereid gevonden om zijn medewerking te verlenen. Ook de al evenzeer legendarische Gerben Duisterwinkel heeft verklaard zijn bas tijdens dit evenement te willen beroeren. Daarmee is de complete line-up van het oude Porcupine aanwezig!

De organisator van het festival, de legendarische Teunis Spits, vroeg mij om 'singer-songwriter dingetjes' te doen. Ik ben van plan klassiekers als 'Indian Girl' of zelfs 'Little Fly' te gaan spelen, en nummers uit mijn 'kale periode' zoals de britpop-kraker 'Your Good Times-Novelette'; maar ook de nieuwere nummers die op mijn weblog zijn verschenen. Wij zullen op verschillende momenten van de set waarschijnlijk ook een weinig rocken.

KOMT ALLEN! Het festival is gratis en met een beetje geluk regent het de hele dag op 5 mei, zodat je echt geen alibi meer hebt om niet te komen.

Het sterven in de gnostiek en in de christelijke neo-gnostiek

2007-03-07T08:06:00.000-08:00

Het blijft verbazen dat klassieke gnostici zich niet en masse verhingen. Immers, zij wisten zich gevangen in een corrupt lichaam, geschapen door een corrupte schepper-god. Pas wanneer de deuren van deze kerker open zouden gaan, zou hun goddelijke vonk als een vogeltje kunnen ontsnappen. Misschien was dat wel de reden dat zij er geen haast mee maakten om het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen: uit verschillende gnostische geschriften komt het beeld naar voren dat de gnosticus bij het verlaten van zijn lichaam door de verschillende hemelsferen heen moet vliegen om opnieuw met het goddelijke verenigd te worden. Bij iedere hemelsfeer wordt hij geconfronteerd met boosaardige planetaire machten die hem in de materie gevangen willen houden. Alleen door het uiten van bepaalde bezweringen of formules - paswoorden - laat de macht hem gaan naar de volgende hemelsfeer. Misschien waren de gnostici wel hun hele leven bezig met het uit hun hoofd leren van deze formules. Stel je voor dat je onderweg bleef hangen!
Aan de andere kant geloofden ze dat ze de eeuwigheid reeds in het tijdelijke beleven konden, door kennis ('gnosis' in het Grieks) van hun goddelijke oorsprong.

De dood was dus geen reële bedreiging voor de gnosticus, omdat zij slechts het einde betekende van zijn waardeloze lichaam. Hoe staan neo-gnostische christenen tegenover het sterven?
De Bijbel leert dat de schepping oorspronkelijk goed is. Tegelijkertijd is zij vanwege de verstoorde relatie tussen God en mens onderworpen aan het bederf. Dat geldt ook voor ons lichaam. Paulus leert ons te geloven in de verheerlijking van ons lichaam bij de terugkeer van de Messias, Jezus. Soms zien we daar al voorproefjes van in de vorm van genezingen. Toch moeten we allemaal sterven, als de Heer niet voor dat het onze tijd is terugkomt. Ook de mensen die Jezus uit de dood opwekte in de evangeliën stierven later alsnog.

De 'health and wealth'-beweging, die voor een groot deel neo-gnostische kenmerken heeft, leert dat een christen niet ziek hoef te zijn. Ziekte is 'van de satan'. De Heer is voor onze ziekten gestorven en derhalve kunnen wij onze ziekteloosheid opeisen. Deze visie is direct problematisch: waarom gaan we dan wel dood? Ziekte is immers slechts het jongere broertje van de dood. En: als wij de facto vrij van ziekten zouden moeten zijn, zouden wij dan ook niet de facto vrij van zonden moeten zijn? Sommige neo-gnostici schijnen dit te geloven, maar de Schrift ontmaskert een dergelijke gedachte vrij ondubbelzinnig als ketterij (1 Joh:8).

De neo-gnostiek is wat betreft haar visie op het lichaam en op materie wezenlijk anders dan de klassieke gnostiek. In plaats van het kwaad in de materie te situeren ziet de niet-christelijke neo-gnostiek het kwaad en het lijden liever, geschoeid op oostelijke leest, als een illusie. De christelijke neo-gnostiek daarentegen hangt over het algemeen een draak van een dualisme aan. God is in gevecht met de satan en redt het niet zonder ons. De schepping is grotendeels in de macht van de satan, maar christenen zijn reeds uit deze macht bevrijd en stap voor stap zullen zij ook de rest van de schepping uit satans klauwen bevrijden, onder andere door spiritual mapping en het biddend op de vlucht jagen van demonen, door sommigen het liefst bovenop flatgebouwen of andere hoge plaatsen.

De christelijke neo-gnostische stromingen leggen alle nadruk op het reeds van het heil. Zij vergeten of willen niet weten dat er ook een nog niet is, iets waar Paulus alle aandacht voor had. Dat nog niet bracht Paulus ertoe om te spreken over ons verlangen naar de verlossing van ons lichaam (Rom. 8:23). Daarmee bedoelde hij niet dat onze goddelijke vonk uit zijn kerker verlost zou worden. Nee, ook voor ons lichaam gaf Jezus zijn leven, en alleen met een lichaam kunnen we God dienen (1 Kor. 6:20). Ons lichaam is er voor de Heer en de Heer is er voor ons lichaam (1 Kor. 6:13). Het lichaam van een leerling van Jezus is een tempel van de Heilige Geest (1 Kor. 6:9). Het is geen toeval dat de teksten over het lichaam die ik net heb aangehaald in de brief aan de Korinthiërs staan, want de gemeente te Korinthe was bepaald niet vrij van gnostisch gedachtengoed. Ook was dit een ultra-charismatische gemeente, hetgeen iedere zelfverklaarde charismaticus te denken zou moeten geven. 'Reeds zijt gij verzadigd, reeds zijt gij rijk geworden, zonder ons hebt gij u koning gemaakt. Ja, was het maar zo, dat gij koning geworden waart; dan waren ook wij met u koning geworden' schrijft Paulus aan deze gemeente.

De neo-gnostische christenheid gelooft niet in het lijden. Neo-gnostische christenen willen niet lijden. Zij willen niet arm zijn, of ziek. Zij willen niet door de grote verdrukking gaan. Lijden, armoede, ziekte, pijn: het is allemaal 'van de duivel'. De neo-gnostische god zit met de handen in het haar vanuit de hemel te kijken naar het zootje hier op aarde, en bijt op zijn nagels van verdriet over het kwaad dat ons overkomt. En ondertussen gaan de boze en zijn demonen maar tekeer. Waar zou god blijven zonder ons?!

De Bijbel maakt korte metten met een dergelijk dualisme. 'Ik ben de HERE, en er is geen ander, die het licht formeer en de duisternis schep, die het heil bewerk en het onheil schep; Ik, de HERE, doe dit alles' zegt Jesaja 45:6-7. Ook Amos 3:6 liegt er niet om: 'Wordt de bazuin in een stad geblazen, zonder dat de inwoners opschrikken? Geschiedt er een ramp in een stad, zonder dat de HERE die bewerkt?'. De kern van de zaak wordt verwoord door Deuteronomium 32,39:

'Ziet nu, dat Ik, Ik het ben,
daar is geen God, behalve Mij.
Ik dood en doe herleven,
Ik verbrijzel en Ik genees,
en niemand is er die redt uit mijn macht.'

Dit is het evangelie in een notendop. Nee, niet het evangelie van de neo-gnostici, van Benny Hinn en Ana Mendez, maar wel het evangelie van Jezus Christus.
Dit is wezenlijk: er is geen contrast tussen Gods oordeel en zijn liefde. Iedere theologie die dit contrast handhaaft, is het onbijbelse dualisme nog niet te boven. De dood, en in het bijzonder de dood van de Messias, is Gods oordeel over ons leven buiten hem. De vergankelijkheid van de schepping en de vluchtigheid van ons bestaan zijn Gods oordeel over de matroos die zijn kapitein overboord gooide en zelf aan het roer ging staan. Jezus is opgestaan, en in hem is een nieuwe schepping aangebroken. God doodt en doet herleven. Maar die dood, die dragen wij christenen voortdurend in ons lichaam mee (1 Kor. 4:10), tot aan onze dood of tot aan de terugkeer van de Heer. Ja, dat is vreemd hè? Voor velen zal die dood pas begínnen als ze sterven. En hoe zit dat met de neo-gnostici? Zij willen niet sterven, want zij hebben reeds alles wat er te krijgen valt en zij zijn reeds alles wat een mens zou moeten zijn.

Tot besluit een drietal bijbelteksten.

'Wie niet zijn kruis op zich neemt en mij volgt, is mij niet waard. Wie zijn leven probeert te behouden zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van mij, die zal het behouden.'

(Mat. 10:38-39)

'U doet de sterveling terugkeren tot stof

en zegt: ‘Keer terug, mensenkind.’

Duizend jaar zijn in uw ogen

als de dag van gisteren die voorbij is,

niet meer dan een wake in de nacht.

U vaagt ons weg als slaap

in de morgen, als opschietend gras

dat ontkiemt in de morgen en opschiet,

en ’s avonds verwelkt en verdort.

Wij komen om door uw toorn,

door uw woede bezwijken wij.

U hebt onze zonden vóór u geleid,

onze geheimen onthuld in het licht van uw gelaat.

Al onze dagen gaan heen door uw woede,

wij beëindigen onze jaren in een zucht.

Zeventig jaar duren onze dagen,

of tachtig als wij sterk zijn.

Het beste daarvan is moeite en leed,

het gaat snel voorbij en wij vliegen heen.

Wie kent de kracht van uw toorn,

wie vreest oprecht uw woede?

Leer ons zo onze dagen te tellen

dat wijsheid ons hart vervult.'

(Psalm 90:3-12)

'Een ieder zal met vuur gezouten worden.'

(Marcus 9:49)

Maggie Turns to Backmasking

2007-02-27T04:08:00.000-08:00

I've always known it - Not in My Airforce by Robert Pollard is a masterpiece. A friend of mine once gave it to me because he thought the album was crap. But listening to Bob Pollard is like finding treasures at a garbage dump.

The issue of backmasking has become of interest again in the Netherlands ever since some obscure people discovered that a hitsong of the immensely popular K3, a girlband aiming at children, contained some very disturbing backward messages. In forward mode, the song is about 'Grandma's at the Top'. Played backwards, the listener distinctly hears the chorus 'grote massamoord' (big mass murder') and also 'godverdomme leuk' ('goddamn nice'). Coincidence?*

An awesome place to check out some examples of alleged backmasking is Jeff Milner's Backmasking Site. Many alleged cases of backmasking are dubious and probably many are coincidental (as we may hope for the k3 case). However, some are obviously intentional, especially if backward speech patterns are audable in normal playing mode.

Such is the case with the intro of the first song of Not in My Airforce, 'Maggie Turns to Flies'. Reversing music is very easy in this digital age (and it doesn't spoil any needle), so I grabbed the song and turned it around.

Played forward, you hear a pounding beat and then the swelling voice of Pollard, obviously reversed, together with a reversed acoustic guitar:

Played backwards, you hear a very legitimate question and a brilliant adage for the album:

The answer to the question, in my humble opinion, is 'You can't' - not even when it's Bob you hear. (Despite the feelings of some, I believe that Bob Pollard is pretty far removed from being God (as we all are.) (That's including Benny Hinn.))

* (By the way, one Alfredo S. seems to give the transscript of the backward words that would be the most 'flemish' and the closest to the lyrical style of k3: “Grote massamoord, grote massamoord, echt [really], grootste gekste waaghals [biggest craziest dare-devil], godverdomme leuk (een waaghals, een waaghals [a dare-devil, a dare-devil]), grote massamoord, echt, ‘k wil nie da gezever [don't want that drivel], grote massamoord”. Others hear 'Just against the life' (sic) instead of 'grootste gekste waaghals' and 'God die laat je zitten' [God He lets you down] instead of ''k wil nie dat gezever'.)

Retoriek, 'haken in je kaken' en het gezonde lijden

2007-02-19T07:09:00.000-08:00

Ik heb zojuist de verdediging van Bram Moszkowicz gezien en gehoord op ons zwart-wit tv'tje. Sublieme retoriek; een feest om naar te luisteren. Tegelijkertijd toont een dergelijk betoog ook de potentiële holheid van meeslepend spreken: bijna iedere zaak kan verdedigd worden; bijna ieder standpunt valt overtuigend te presenteren.

Waarmee voed ik mij als ik op internet hele verhalen over de giftigheid van amalgaamvullingen en wortelkanaalbehandelde kiezen razendsnel doorploeg? Na het betoog van Moszkowicz doemt het beeld voor mij op van een onafzienbare rij advocaten die met vaak meeslepende redevoeringen elkaar tegensprekende standpunten verdedigen. De werkelijkheid is buitengewoon complex.

De Bijbel is ook een boek met vele stemmen, die soms tegenstrijdige getuigenissen opvoeren of tegengestelde belangen verdedigen of elkaar wederzijds uitsluitende standpunten overtuigend presenteren. Hoe horen we daarin de stem van God? Doorslaggevend is de stem, is het spreken van Jezus Christus, die de stem, het spreken, het Woord van God is bij uitstek en bij uitnemendheid. Jezus Christus is een levende Persoon, en daarom is zijn spreken ook levend: de letter dood, maar de Geest maakt levend.

Verschillende uitwassen van christelijk geloof kunnen zich met succes beroepen op gedeelten van de Schrift. Het welvaartsevangelie kan zichzelf overtuigend presenteren met een beroep op diverse teksten in het boek Spreuken. De slang kan staande houden dat hij tóch gelijk had met zijn bewering dat de mens gelijk aan God zou worden, want zegt ook Jezus zelf niet dat mensen goden zijn? De tegenstellingen in de Schrift moeten samengenomen worden, en nooit mag de Schrift los worden gemaakt van de geschiedenis. Ahistorische schriftuurlijke eenzijdigheden zijn potentiële geestelijke kankercellen.

Ik 'moet' naar de kaakchirurg. Mijn nieuwe tandarts, een jonge vrouw met gevoel voor humor, vroeg naar aanleiding van bepaalde uitlatingen of ik medisch was opgeleid. Nee! Dit is de era van de informatieontgrendeling - met alle gevolgen van dien. Verschillende 'advocaten' op die Bijbel van de 21e eeuw - het internet - verdedigen dat wortelkanaalbehandelde kiezen permanente bronnen van bacteriële infectie zijn; dat de bacteriën in kwestie buitengewoon giftig zijn; dat ze allerlei degeneratieve ziekten kunnen veroorzaken (zoals kanker). De kaakchirurg zal mijn wortelpunt verwijderen. Sommige 'advocaten' stellen dat dit geen enkele oplossing vormt, omdat de bron van infectie - de dode kies - blijft waar ie is. Ik heb al jaren last van verschillende kiezen die merkbaar geïnfecteerd zijn, ik loop rond met infecties in m'n hoofd - en een echte oplossing is er niet. Als ik klachtenvrij zou worden, blijven de zenuwbehandelde kiezen bronnen van infectie en daarmee een belasting voor mijn lichaam en immuunsysteem. Alleen trekken en implantaten laten zetten is wellicht een oplossing, maar dat kost duizenden euro's die ik niet heb. Opnieuw: ik heb geen controle over mijn gebit - ik heb geen controle over mijn leven.

Aan het begin van dit jaar lag ik met intense kiespijn op de bank en vroeg mijn vrouw om mij voor te lezen uit de Bijbel, uit het boek Ezechiël. Zij las verder waar ik gebleven was en sprak het oordeel uit over Gog:

zó heeft gezegd mijn Heer, JHWH:
hier heb je mij tegen jou, Gog,
verhevene,
hoofd van Mesjech en Toeval!-
ik zal je omkeren en jou haken in je kaken geven!

Was dit toeval? Daar lag ik, met vreselijke kiespijn, met kaken die al jaren voelen alsof er iets in zit wat er niet in hoort, iets dat druk geeft en pijn - en God zegt: 'ik geef haken in je kaken'! En waarom? Om 'om te keren'.
Gog is een mythische figuur die optreedt in het laatst der dagen, maar hij vertegenwoordigt de opstandigheid tegen JHWH, tegen de allerhoogste God - dezelfde opstandigheid die diep in ons 'vlees' schuilt, in onze duistere afstamming, in het mysterie van onze wetteloosheid. En het gaat nu over mij, over mijn rebellie, over mijn onstuitbare drang om voor mezelf te leven in plaats van voor een Ander. God wil dat omkeren.

Ik krijg wat er gebeurt in mijn lichaam en in mijn leven door mijn gedachten niet klein. Maar God krijgt mij wel klein, zodat Hij groot kan worden in mijn leven - zodat zijn heerlijkheid zichtbaar zal worden in mij.

Misschien wil God mij genezen. Dat zou kunnen, en ik mag er gerust om vragen. Maar zeker is dat God wil dat ik lijd. Het is Gods genade dat ik lijd. Ja, leest u het gerust nog een keer over. Het is Gods wil en zijn genade dat zijn kinderen lijden. Zonder lijden geen Koninkrijk van God. Ja! Over zijn meest invloedrijke apostel zei de Heer: 'Ik zal hem tonen hoezeer hij moet lijden omwille van mijn naam.’ (Hand 9,16). En deze zelfde apostel leerde met Barnabas 'dat wij door vele verdrukkingen het Koninkrijk Gods moeten binnengaan'(Hand. 14:22). Rom. 8:17: 'Samen met Christus zijn wij erfgenamen: wij moeten delen in zijn lijden om met hem te kunnen delen in Gods luister.' 2 Tim. 2:3: 'Deel in het lijden als een goed soldaat van Christus Jezus.' 'Als gij goed doet en dan lijden moet verduren, dát is genade bij God.' (1 Pet. 2:20).

Wel is er lijden en lijden. Ik heb jarenlang geleden omdat ik mijn zin niet kreeg op verschillende gebieden. Ik was gefrustreerd. Het was een lijden zonder richting, zonder doel. Het was zinloos lijden. Ik werd er niet door gekneed of gevormd, ik hield koppig vast aan mijn eigen programma. De sleutel naar het Koninkrijk gaat om als wij bereid zijn om kwetsbaar te worden en te lijden zoals Jezus geleden heeft, op welke manier dan ook. Dan gaat God machtig aan het werk en toont ons de heerlijkheid van zijn Zoon. Dan worden we vervuld van een vreugde die alle verstand te boven gaat. Dan houden we niet langer vast aan onszelf maar worden we vastgehouden door een machtige Heer die de wonden van zijn lijden voor ons draagt in zijn handen en voeten.

Makkelijk! Nee, makkelijk is het niet. Maar toch - Jezus' juk is zacht, en zijn last is licht. We mogen bij hem komen. Kom bij hem , als je moe bent en uitgeput van de last die je torst. Hij maakt werkelijk vrij.

De mokerslag van Gods Woord tegen de Judaïseerders en de neo-gnostici: 'Niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij'

2007-02-14T05:14:00.000-08:00

Nu ik bevrijd ben van de NCCG, een sekte waarvan ik zo'n anderhalf jaar onder de invloed ben geweest, kan ik eindelijk weer Het normale christelijke leven van Watchman Nee gaan lezen. Het boek is mij tot geweldige zegen.

Ik heb ondertussen geleerd wat het is om de genade te minachten en door de Wet het Koninkrijk binnen te willen gaan. Dit gevaar beloert de gemeente van rechts. Door mijn onderzoek naar Benny Hinn zie ik wat de gemeente van links beloert: de charismatische wetteloosheid. Het circus van de 'heilige geest'. Het welvaartsevangelie. De 'wij zijn god naast God'-theologie. Ofwel: de neo-gnostiek.

Er is niets nieuws onder de zon! Judaïseerders rechts, gnostici links. Zo was in de dagen van Paulus, en, in essentie, zo is het ook vandaag.

Ik heb het vernietigende wapen tegen beide tijgers gevonden. Het heet:

'Niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij'.

Weg is het zelf verdienen van ons behoud! Wég is de 'ik ben god naast God'-theologie! Hebben wij de Heilige Geest ontvangen als ons persoonlijke circusspeeltje? Of hebben wij de Geest van Christus ontvangen? Hoe hebben wij die Geest ontvangen? Hoe volbrengen wij de Wet?

Wij zijn dood. Wij zijn met Jezus aan het kruis genageld, gestorven en begraven. Wie leeft? Chrístus leeft. God heeft ons één gemaakt met zijn Zoon. We zijn met Hem verknoopt en met hem verstrengeld. Wij ontvangen van God niet onze eigen persoonlijke heilige geest die ons tot supermensen maakt, nee, wij ontvangen de Geest van Christus omdat we leven in Hem - omdat we met Hem zijn samengesmolten. Omdat wij gestorven zijn en Hij leeft in ons. En zo leven wij in Hem. Ja, het is niet gemakkelijk, maar wel fundamenteel. Wij wandelen alleen in Gods geboden omdat onze haperende benen op het kerhof liggen. Wij wandelen in Christus met volmaakte ledematen door de kracht van zijn opstanding. En dat alles door geloof.

Je kent vast het idee van de 'vrolijke ruil' die plaats zou hebben gevonden aan het kruis. Luther verkondigde het, Benny Hinn heeft er zijn eigen neognostische variatie op. Traditioneel: Jezus kreeg onze ongerechtigheid en wij krijgen Jezus' gerechtigheid. Benny Hinn: Jezus nam de natuur van satan aan en wij nemen zijn goddelijke natuur aan. Vandaag drong het als een bliksemflits tot me door: er is geen 'vrolijke ruil'!* Jezus droeg onze zonden in onze plaats. Maar dat niet alleen: hij nam ons volkomen in zich op toen Hij stierf. Wij zijn met Hem gestorven! We zijn niet slechts onze ongerechtigheid kwijt, we zijn onszelf kwijt!

De 'goddelijke ruil' toont ons een plaatje waar wij zelf buiten schot blijven: we staan op een afstand naar het kruis te kijken, en geven onze ongerechtigheid weg, en nadat Jezus vreselijk geleden heeft krijgen we er zijn gerechtigheid voor terug. Zo is het niet. We zijn niet op een afstandje blijven staan. Wij zijn één geworden met Jezus in zijn dood. We zijn met Hem aan het kruis gestorven. We zijn dood! En, halleluja, nu leven we in Hem. En alleen in Hem.

Wie zichzelf niet kwijt wil, zál zichzelf kwijtraken, in een dood zónder God. Dit is in de eerste plaats een vermaning voor mezelf.

Bij beide tijgers zijn wij niet dood. De Schrift ontmaskert beide tijgers als beschermers van het vlees. Wie probeert het Koninkrijk binnen te gaan door Gods geboden te houden, leeft alsof hij nooit gestorven is. Wie zichzelf als god naast God beschouwt leeft alsof hij nooit gestorven is. Maar de Schrift zegt: 'Denk aan uzelf als levenden die uit de dood zijn opgewekt'. Dit is waar het op aan komt: 'Niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij'.

* Wellicht is deze uitspraak een tijdelijke polarisatie ten behoeve van de helderheid van de gedachte dat we met Christus gestorven zijn.

De charismatische beweging, Benny Hinn, neo-gnostiek en het geloof dat ons geleerd is

2007-02-12T08:26:00.000-08:00

In de MacDonalds raakte ik met een medegelovige aan de praat over de charismatische beweging. Toevallig had ik net een documentaire over Benny Hinn, wereldberoemde gebedsgenezer en tele-evangelist, gezien. Ik bracht Benny Hinn te berde als een stereotyp van een charismatische charlatan - maar mijn gesprekspartner geloofde juist dat Benny for real was en gaat in september naar Benny's show.

De documentaire over Benny Hinn waar ik het over had, is in 2005 gemaakt door CBC News (CBC = Canadian Broadcasting Corporation) door het programma 'The Fifth Estate' en getiteld 'Do you believe in miracles?'. CBC heeft een webpagina over de documentaire waarin samenvattende informatie en bronnen te vinden zijn. De documentaire staat op Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=W4t9APdSG30.

Ik denk dat temidden van het charismatisch geweld een gezonde bijbels-theologische toetsing steeds belangrijker gaat worden. Het valt mij de laatste tijd op dat de Bijbel op verschillende plaatsen zegt dat we moeten blijven bij het geloof zoals ons dat geleerd is:

"houd vast aan het geloof dat u geleerd is" (Kol. 2: 7)

"Broeders en zusters, ik herinner u aan het evangelie dat ik u verkondigd heb, dat u ook hebt aangenomen, dat uw fundament is en uw redding, als u tenminste vasthoudt aan de boodschap die ik u verkondigd heb. Anders bent u tevergeefs tot geloof gekomen. Het belangrijkste dat ik u heb doorgegeven, heb ik op mijn beurt ook weer ontvangen: dat Christus voor onze zonden is gestorven, zoals in de Schriften staat, dat hij is begraven en op de derde dag is opgewekt, zoals in de Schriften staat (...)" (1 Kor. 15:1-4)

"(...) wat u vanaf het begin hebt gehoord, laat dat in u blijven. Als in u blijft wat u vanaf het begin hebt gehoord, zult u in de Zoon en in de Vader blijven." (1 Joh. 2:24)

"Geliefde broeders en zusters, het was mijn vaste voornemen u te schrijven over de redding van ons allen, maar ik zie mij nu genoodzaakt u in deze brief op te roepen om te strijden voor het geloof dat voor eens en altijd aan de heiligen is overgeleverd." (Jud. 1:3)

Waarom zegt de Bijbel dit zo vaak? Ik denk dat wij christenen de neiging hebben om met allerlei nieuwe leer bezig te zijn en gefocust te raken op dingen die een zijspoor van het evangelie zijn - of erger. Ik belijd dat ik alle vermaningen in de Bijbel op dit punt heel hard nodig heb.

Eén van de kenmerken van valse leer is vaak dat op de een of andere manier de kruisdood van Jezus uit het centrum van het evangelie wordt gehaald. Bijbels gezien hoort het kruis daar; het is de enige bodem van onze redding en die van ieder mens. Maar de mormonen bijvoorbeeld leren dat het centrum van de verzoening ligt in Gethsémané, waar Jezus bloed zweette. In de Word-Faith beweging, waar Benny Hinn een representant van is, wordt het zwaartepunt van het evangelie verplaatst van het kruis naar Jezus' afdaling in de hel. Op http://www.modernreformation.org/krhinn.htm vind je een gedegen bijbelse-theologische beoordeling van Benny Hinns leer; daarin komt dit punt ook aan de orde. Het is interessant dat mijn gesprekspartner vertelde dat hij bij Ana Mendez (een superapostel) was geweest en dat hij daar ook allerlei nieuwe inzichten had gehoord over Jezus' afdaling naar de hel.

Veel van de theologie in de charismatische en/of profetische beweging is in feite neo-gnostiek. Dit is ontzettend belangrijk. Veel mensen denken misschien dat het theologische haarkloverij is om de theologie van mensen als Hinn onder de loep te nemen, maar bijbels gezien is niets minder waar. De gnostiek was het 'christelijke' antwoord van satan op het evangelie. De gnostiek gebruikte alle elementen van het evangelie, maar verdraaide ze op een gewiekste manier zodat er een heel ander evangelie ontstond. De gnostici zijn één van de groepen waartegen Paulus tekeer gaat, maar het is vooral Johannes die in zijn evangelie en met name in zijn brieven de gnostici op hun plek zet. Dat doet hij door de valse leer van de gnostiek te ontmaskeren en daar gezond onderwijs, gezonde leer, gezonde theologie tegenover te zetten. Makkelijk is de discussie niet, en niet iedereen zal waarschijnlijk begrepen hebben waar Johannes zich zo druk om maakte. Maar bijbels gezien is het ontmaskeren van de gnostiek dus heel belangrijk. De neo-gnostiek van deze tijd, die op allerlei manieren opduikt, buiten en binnen het christendom, lijkt in een aantal opzichten sterk op de oude gnostiek (satan is blijkbaar niet erg creatief). Johannes geeft de kern van de zaak aan in 1 Joh. 4:1-3:

"Geliefden, vertrouwt niet iedere geest, maar beproeft de geesten, of zij uit God zijn; want vele valse profeten zijn in de wereld uitgegaan. Hieraan onderkent gij de Geest Gods: iedere geest, die belijdt, dat Jezus Christus in het vlees gekomen is, is uit God; en iedere geest, die Jezus niet belijdt, is niet uit God. En dit is de geest van de antichrist, waarvan gij gehoord hebt, dat hij komen zal, en hij is nu reeds in de wereld."

Dit citaat moet je zien binnen de context van het Johannes-evangelie en van zijn brieven. Johannes is er duidelijk over dat Jezus God is (Joh. 1:1); 'dat Jezus Christus in het vlees gekomen is' betekent dus dat God 'in het vlees gekomen is' of, zoals de NBV vertaalt, mens geworden is. De gnostici geloofden niet dat Jezus zelf de hoogste God was, en ze geloofden niet dat de Christus werkelijk mens was. Velen maakten onderscheid tussen Jezus, die gewoon mens was, en Christus, een soort verpersoonlijkte goddelijke natuur. Ze geloofden dat Jezus tijdens zijn doop of bij zijn geboorte de goddelijke Christusnatuur ontving, en dat deze natuur hem weer verliet vòòrdat hij aan het kruis leed en stierf. Anderen geloofden dat hij een schijnlichaam had. De gnostici geloofden dat mens-zijn iets inherent slechts is, en dat de juiste kennis van het goddelijke ons van ons mens-zijn zou bevrijden waardoor het goddelijke deel in onszelf zou worden bevrijd. Gnostische christenen geloofden dat zij door de Heilige Geest de goddelijke natuur hadden ontvangen, en daardoor een soort supermensen waren geworden die ver verheven waren boven de zonde, zich niet hoefden te reinigen (omdat ze al rein en volmaakt waren) en zich niet hoefden te bekommeren om Gods wet. Johannes verzette zich fel tegen deze ideeën (1 Joh. 1:8 en 10; 1 Joh. 3:4).

Als je Benny Hinns onderwijs onderzoekt, ontdek je dat Benny Hinn niet leert dat Jezus zelf de enige, unieke God was, maar dat Hij als eerste de goddelijke natuur had die ook wij door de Heilige Geest kunnen ontvangen. Tegelijk zegt hij letterlijk (zie citaten) dat wij als 'kleine goden' en 'kleine messiassen' geen mensen meer zijn. Dat is een gnostische, maar beslist geen bijbelse gedachte. God heeft de mens goed geschapen, en door Jezus verlossingswerk kunnen wij opnieuw mens (niet: god!) worden zoals God heeft bedoeld. Als er enige logica zit in Hinns uitspraken, dan moet zijn stelling dat wij niet langer werkelijk mens zijn ook betekenen dat Jezus niet werkelijk mens was, aangezien hij zegt dat wij alles zijn wat Jezus was, is en ooit zal zijn (zie citaten). Op verschillende manieren voldoet Hinns theologie daarmee niet aan Johannes' criterium van de Geest die uit God is.
Kim Riddlebarger (prachtige achternaam, niet?) zet deze en andere neognostische kenmerken van Benny Hinns theologie goed op een rijtje in de link die ik hierboven ook al heb gegeven.

Ik heb hieronder een aantal citaten van Benny Hinn neergezet die het overwegen waard zijn. In sommige gevallen heb ik er direct bijbelteksten onder gezet waarvan ik denk dat ze relevant zijn voor de citaten erboven. Tenslotte heb ik nog een aantal bijbelteksten op een rijtje gezet die ons op scherp zetten. Tenzij anders aangegeven komen teksten uit de NBV.
Ik hoop dat ieder die dit leest deze dingen meeweegt in zijn of haar boordeling van Benny Hinn.

Citaten van Benny Hinn:

"Christians are 'Little Messiah's' and 'little gods' on the earth. Thus... say 'I am a God-man....This spirit-man within me is a God-man...' say 'I'm born of heaven-a God-man. I'm a God man. I am a sample of Jesus. I'm a super being.' Say it! Say it! Who's a super being? 'I walk in the realm of the supernatural.' Say it!...You want to prosper? Money will be falling on you from left, right and centre. God will begin to prosper you, for money always follows righteousness....Say after me, 'everything I ever want is in me already.' (Trinity Broadcasting Network, 1990)

"Is he God? Are you his offspring? Are you his children? Then you're not human!" ('Our position in Christ', #2 1990, audio side 2)

"When you were born again the Word was made flesh in you. You are everything He was and everything He is and ever He shall be .... Don't say,' I have.' Say, ' I am, I am, I am, I am, I am." ('Our Position in Christ #2 -The Word Made Flesh" 1991, audiotape #A031190-2, side 2)

Bijbelteksten:

" De slang echter zeide tot de vrouw: Gij zult geenszins sterven, maar God weet, dat ten dage, dat gij daarvan eet, uw ogen geopend zullen worden, en gij als God zult zijn, kennende goed en kwaad." (Gen. 3:4-5, NBG)

"Mijn getuige zijn jullie – spreekt de HEER –,
mijn dienaar, die ik uitgekozen heb
opdat jullie mij zouden kennen en vertrouwen,
en zouden inzien dat ik het ben.
Vóór mij is er geen god gevormd, en na mij zal er geen zijn." (Jes. 43:10)

1 Tim. 6 spreekt over "(...) mensen van wie de geest verziekt is, die van de waarheid beroofd zijn en denken dat het geloof hun geldelijk gewin brengt." Vers 9-10a: "Wie rijk wil worden, staat bloot aan verleiding, raakt in een valstrik en valt ten prooi aan dwaze en schadelijke begeerten die een mens in het verderf storten en ten onder doen gaan. Want de wortel van alle kwaad is geldzucht."

Citaten:

"Under this anointing the words I speak cannot fall to the ground...everything I say happens." (Denver, 17 september 1999: link naar geluidsfile)

"Quit attacking men of God, by name. Somebody is attacking me because of something I am teaching. Let me tell you something brother, you watch it! You know, I don't mind if they attack Benny and the way he is, and the way he walks, but don't attack the anointing on my life. Don't attack this man of God. (...) Dear God in heaven, I wish I can just... You know, I have looked for one verse in the Bible, I just can't seem to find it, one verse, that says, 'if you don't like them kill them.' But there is nowhere in the Bible that says it. I am sorry I am not exactly the normal kind of guy, you know, I'm from Israel. Sometimes I wish God would give me a Holy Ghost machine gun, I'll blow your head off!" ("Praise-a-Thon" (Trinity Broadcasting Network), 8 november 1990).

"I place a curse on every man and every woman that would stretch his hand against this anointing; I curse that man who dares to speak a word against this ministry... " (Denver, 17 september 1999: link naar geluidsfile)

Bijbeltekst:

Rom. 12:14: "Zegen uw vervolgers; zegen hen, vervloek hen niet."

Profetieën van Hinn:

"The Spirit tells me - Fidel Castro will die - in the 90's. Oooh my! Some will try to kill him and they will not succeed. But there will come a change in his physical health, and he will not stay in power, and Cuba will be visited of God." (Orlando Christian Centre, 31 december 1989)
"The Lord also tells me to tell you in the mid 90's, about '94-'95, no later than that, God will destroy the homosexual community of America. But He will not destroy it - with what many minds have thought Him to be, He will destroy it with fire. And many will turn and be saved, and many will rebel and be destroyed." (Orlando Christian Centre, 31 december 1989)

Bijbeltekst:

"(...) een profeet, die overmoedig genoeg is om in mijn naam een woord te spreken, dat Ik hem niet gebood te spreken, of die in de naam van andere goden spreekt – die profeet zal sterven. Wanneer gij nu bij uzelf mocht zeggen: Hoe onderkennen wij het woord dat de HERE niet gesproken heeft? – als een profeet spreekt in de naam des H EREN en zijn woord wordt niet vervuld en komt niet uit, dan is dit een woord, dat de H ERE niet gesproken heeft; in overmoed heeft de profeet het gesproken, gij zult voor hem niet vrezen. " (Deut. 18:20-22, NBG)

Teksten die ons op scherp zetten:

"(...) er zullen valse messiassen en valse profeten komen, die indrukwekkende tekenen en wonderen zullen verrichten om ook Gods uitverkorenen zo mogelijk te misleiden." (Mt. 24:24)

"Want het geheimenis der wetteloosheid is reeds in werking; (wacht) slechts totdat hij, die op het ogenblik nog weerhoudt, verwijderd is. Dan zal de wetteloze zich openbaren; hem zal de Here [Jezus] doden door de adem zijns monds en machteloos maken door zijn verschijning, als Hij komt. Daarentegen is diens komst naar de werking des satans met allerlei krachten, tekenen en bedrieglijke wonderen, en met allerlei verlokkende ongerechtigheid, voor hen, die verloren gaan, omdat zij de liefde tot de waarheid niet aanvaard hebben, waardoor zij hadden kunnen behouden worden." (2 Tess. 2:7-10, NBG)

"Velen zullen te dien dage tot Mij zeggen: Here, Here, hebben wij niet in uw naam geprofeteerd en in uw naam boze geesten uitgedreven en in uw naam vele krachten gedaan? En dan zal Ik hun openlijk zeggen: Ik heb u nooit gekend; gaat weg van Mij, gij werkers der wetteloosheid." (Mt. 7:21-23)

"U hebt er immers geen enkel bezwaar tegen dat iemand u een andere Jezus verkondigt dan wij hebben gedaan, of dat u een andere Geest of een ander evangelie ontvangt dan u ontvangen hebt." (2 Kor. 11:4)

"Schijnapostelen zijn het, die zich door oneerlijk te werk te gaan voordoen als apostelen van Christus. Dat is ook geen wonder, want niemand minder dan Satan vermomt zich als een engel van het licht. Het ligt dus voor de hand dat ook zijn dienaren zich voordoen als dienaren van de gerechtigheid. Maar ze zullen krijgen wat ze verdienen." (2 Kor. 11:13-15)

"Het verbaast me dat u zich zo snel hebt afgewend van hem die u door de genade van Christus heeft geroepen en dat u zich tot een ander evangelie hebt gekeerd. Er is geen ander evangelie, er zijn alleen maar mensen die u in verwarring brengen en het evangelie van Christus willen verdraaien. Wanneer iemand u iets verkondigt dat in strijd is met wat ik u verkondigd heb, al was ik het zelf of een engel uit de hemel – vervloekt is hij! Ik heb het al eerder gezegd en zeg het nu opnieuw: wanneer iemand u iets verkondigt dat in strijd is met wat u hebt ontvangen – vervloekt is hij!" (Gal. 1:6-9)

"Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand."(Mt. 22:37)

"Broeders, weest geen kinderen in het verstand, maar in de boosheid; wordt in het verstand volwassen." (1 Kor. 14:20)

"Want er komt een tijd dat men de gezonde leer niet meer zal verdragen, maar naar zijn eigen smaak leraren om zich heen zal verzamelen die de oren strelen. En ze zullen hun oren sluiten voor de waarheid, om te luisteren naar allerlei mythen. Maar u, blijf nuchter bij dit alles, aanvaard het lijden, doe het werk van een evangelist, vervul trouw uw dienst." (2 Tim. 4:3-5, Willibrordvertaling)

Bron van o.a. de geluidsfragmenten: http://www.intotruth.org/wof/Hinn.html

Zie ook: http://www.deceptioninthechurch.com/hinndark.html

In genoemd gesprek kwam ook de bediening van Reinhard Bonnke in Afrika ter sprake. Bij Bonnke zouden dozijnen mensen uit de dood zijn opgestaan. Een gedegen artikel over Bonnke, waarin Benny Hill en passant ook een rol speelt, vind je hier: http://www.alexanderseibel.de/the_miracles_of_reinhard_bonnke.htm. Vooral de paragraaf "The biblical assessment" is erg goed. Ook het stuk over (fysieke) genezingen is uitmuntend en zou door iedereen die zich bezig houdt met gebedsgenezing gelezen moeten worden.

Psychischologisch

2007-02-08T04:00:00.000-08:00

Ik ben er wel achter: veel problemen zijn psychischologisch.

De 'All Saved Freak Band', grondtalen en 'Sermon generator'

2007-02-02T00:51:00.000-08:00

Ik wist nauwelijks dat het bestond: hippie-muziek behorend bij de 'Jesus-movement' uit de jaren zestig. 'All Saved Freak Band' - klinkt meteen goed! En het klínkt goed. Fantastische muziek, eigenlijk. In de gelederen van ASFB bevond zich gitarist Glenn Schwartz, die door de muziekpers 'de witte Hendrix' was genoemd. Voor een menigte van 80.000 mensen vertelde hij in 1969 op het Miami Pop Festival dat hij de drugs aan de kant had gezet en z'n leven aan Jezus had gegeven. Zijn vrouw smeet hem en z'n spullen uit huis en verscheurde z'n bijbel. Z'n familie liet hem ontvoeren door een sekte-deprogrammeur, zonder succes.
De All Saved Freak Band was in feite een evangelistische muzikale tak van Larry Hills 'Church of the Risen Christ'. Larry Hill geloofde dat de apocalyps nabij was en Amerika ieder moment in de as kon worden gelegd, iets wat je terughoort in een nummer als 'Don't Look Back': 'If Sodom and Gomorra came down in dust, so the cities of America surely must'. Tja. Zit wat in.

Ik heb boeken gekocht om me de bijbels Hebreeuwse en Nieuw-Testamentisch Griekse talen opnieuw machtig te maken. Want zoiets zakt snel ver weg, als je niet oppast. Ik had me al bijna aan het drijfzand van de kenniskrimp overgegeven. In arren moede was ik van plan interlineaire bijbels te kopen. Dat zijn bijbels waar letterlijke engelse vertalingen onder ieder Hebreeuws en Grieks woord staan afgedrukt. Maar op Amazon.com vond ik de gids 'So you'd like to... avoid sabotaging your effort to learn Biblical languages' van ene S. Blackwelder "fountain pen daily user". Blackwelder geeft in deze gids de titels van boeken die je poging om de bijbelse talen te leren in meer of mindere mate saboteren. Onverschrokken stelt hij: 'Interlinears are the most catastrophically destructive items on this list. There is no excuse for these, not even "medical."' Duidelijk. Hoe kon ik zo blind zijn? Ik moet gewoon opnieuw woordjes leren. En de grammatica weer onder de knie krijgen.

Eén van de boeken die ik heb gekocht is 'Basics of Biblical Greek Grammar' van William D. Mounce. Een boek dat alom wordt geroemd om zijn unieke en doeltreffende methode; een boek dat wordt geliefd omdat het leuk is; een boek gericht op de Woordverkondiging en geschreven vanuit een gelovig hart. Voor mij een toffe manier om m'n Grieks op te halen. Ik heb ook een grotere Hebreeuwse bijbel gekocht, want de 'reiseditie' die ik had was toch wel erg klein. Kortom, ik ben er helemaal klaar voor.

Behalve de grondtalen meester worden ben ik ook van plan de verkondiging daadwerkelijk weer op te pakken. Ik zeg het niet snel, maar nu dan toch maar: deo volente. Een tijdje terug ontdekte ik een erg interessant programma genaamd 'Sermon Generator' (het is niet wat het lijkt!). Ik ben van plan dat eens uit te gaan proberen.

Behalve al deze plannen moet er ook nog echt wat gebeuren: ik ben de laatste hand aan het leggen aan m'n laatste werkstuk voor het doctoraalexamen, over Nietzsche. Daarna moet ik m'n scriptie nog bijschaven en dan is het gebeurd.

Fredddie and Buggleboo Minor

2007-01-26T17:52:00.000-08:00

'Fredddie', 2007

'Buggleboo Minor', 2007

The Bible: a timeless monolith without contradictions, errors or fiction? The error of biblical inerrancy..

2007-01-26T06:35:00.000-08:00

I told you a while ago about a guy I know, Derek, who posted a message on his Myspace called 'My Confession: Why I Can No Longer Believe in the Bible Nor the God Who Created It'. I recognized much of his critique on the Bible and on Bible-believers, so I sent him a laborious reply. I linked to that reply in a former post, but didn't realize that Derek's Myspace is set to private. All the more reason to publish the entire text of my reply here (you need to know that Derek pointed out that according to certain verses in Romans chapter 9, it's God who decides wether someone is saved or not, which would mean that we do not have a free will):

Hi Derek,

Thanks for your honest evaluation. I recognize much of what you bring up.
I cried when I first learnt that you've chosen to let go of your faith, but I fully respect it. Also, I kind of saw this coming: you aren’t exactly lucky in your religious experiences up till now. I think that one of the most wicked things about NCCG is that it offers so many truths among its poison, with the result that those freeing themselves from the cult throw away the truths with the poison. I must admit that I hope that the way you see things now are 'birth-pains' rather than a final conclusion.

Let me say that I'm glad that you are saying farewell to a fundamentalistic view of the 'inerrancy' of the Bible. On the other hand, I think you still haven't fully left this paradigm. You seem to suggest in the end of your text that one would have to choose between believing the whole Bible in a literal, fundamentalistic, 'inerrancy' way - or admit that it could have errors and therefore admit that it cannot be the infallible Word of God. I think this is a black and white choice that still originates in the black and white worldviews of fundamentalistic evangelicals and cults like NCCG.

To clarify the way I see things, I need to tell you a bit about myself. When I was around the age of fourteen, I gave up on faith because I felt I couldn't live up to God's standards, especially not in the area of sexuality. For years, I lived with the fear of going to hell. But more and more I detached myself from orthodox theology, thereby silencing my fear. I never came to the point though where I didn't believe anymore that the God of the Bible was real, that Christ had risen, and that the Bible was in some way true. But I figured this was due to the fact that I had been indoctrinated in my early youth. On the other hand, it wasn't just a matter of indoctrination: as a kid, I had experienced God as a fiery, loving, holy, personal power more than once.

Through the reading of certain books (in fact New Age garbage like the books of Lincoln, Baigent and Leigh) I came to appreciate the Bible in a new way: as a book with very human origins, many contradictions and a great deal of mysteries awaiting to be solved. This is one of the reasons that I decided to study theology. I signed up at the faculty of theology in Groningen; a theological faculty renowned and infamous for its critical-historical, liberal stance, especially with regard to the bible sciences. It’s a fact that many believing theology students on faculties like this lose their faith during and because of their theology studies. When the Bible is carefully dissected and its many historical layers and human voices – often contradicting each other and also manifest in many redactions and re-redactions of the texts - are laid bare, most students can no longer assume that the Scriptures are divinely inspired and are the Word of God in a literal sense – and therefore their view of God as all-powerful and utterly trustworthy (the traditional ánd biblical view of God) is crushed. Many do not simply lose their faith, but have it transformed into a liberal faith that is often no more than a kind of humanism dressed up with christianity and with those biblical themes that they find suitable (social justice is a popular one).

This was not the course for me: learning the truth about the development of the Scriptures couldn’t destroy my faith, since I had already lost it before beginning my studies. In fact, I went the other way around: studying the Bible, even in these very critical ways, had such an impact on me that more and more I began to come under the conviction that the Bible was true after all and was indeed the living Word of God, but in a (totally) different way than evangelical orthodoxy assumes. This led me to embrace my faith again. I was a semi-liberal believer for some years (‘semi’ because I believed that Jesus was actually alive), until through a series of events my life was turned upside down and I learned the hard way that Jesus has all power in heaven and in earth and will go to great lengths to save me from my egoism and have me accept his love. I ended up among those I had regarded as foolish, naive and fundamentalistic for so many years: my evangelical ‘brothers and sisters’.

In this process and ever since I re-embraced my faith, there were many times that I felt the seduction to embrace the belief that the Bible is inerrant and to embrace a fundamentalistic view of the Bible. Thank God I have never fully given in to these seductions. In fact, although I returned to an evangelical context, I never returned to a fundamentalistic view of the Bible. Instead, there was a growing conviction in me that the ‘inerrancy’-view of the Bible is wrong. Nevertheless, I decided not to make an issue of this, since I considered the shared relationship with God through his son Jesus Christ more important and I know myself as someone who can become overheated in theological discussions..

So, I don’t believe that the Bible is ‘inerrant’ in the traditional, orthodox sense of the word. No! The Bible is full of errors; full of contradictions; full of both historical inaccuracies and plain fictions. All attempts to deny this come down to pathetic twisting of the texts. But – and here I leave the black and white scheme – I still believe that the Bible is the living Word of the living God, yes, even that the Bible is infallible, in a certain (namely a biblical) sense.

How is this possible? It is very appropiate at this point to refer to a Dutch theologian named J.H. Gunning. He presented the conviction that the orthodox view of the Bible as the ‘inerrant’ and historically infallible Word of God is in fact a form of disobedience against the very Scriptures that believers who hold this view think to honour. This is because the Bible doesn’t present itself at all as an ‘inerrant’ and historically infallible collection of texts. On the contrary: innumerable logical contradictions, errors, and historical inaccuracies or fictions are contained in the texts, and many of these have been consciously contained. Gunning presents some examples, just for the argument – I could mention the fact here that right in the beginning of the Bible, there are two different accounts of the creation story that are totally contradictory from a historical-chronological point of view. Of course, the scribes of old were well aware of the discrepancies between the two accounts, but apparently saw no problem in this at all. Gunning’s point, accordingly, is that the ‘inerrant’, ‘historically accurate’ view of the Bible is typically a modern point of view that is at heart a form of rationalistic fundamentalism. This modern, rationalistic view is totally foreign to the Bible, wherefore it is a matter of utter arrogance and intellectual imperialism to force it upon the Scriptures and claim that this is the view that the Scriptures demand. The Scriptures never claim that they are ‘inerrant’ in the modern, rationalistic sense of the word, and on the contrary defy this claim by their self-presentation, as mentioned above. On the other hand, the Scriptures do claim that they are the Word of God and they do claim that they are infallible in a biblical sense – namely as a trustworthy guide with regard to getting to know God, yourself and relating to people around you, as well as with regard to the ways in which God acts in history with the final goal of restoring these relationships. In this sense, I believe the Bible to be ‘infallible’, by which I mean ‘utterly trustworthy’.

I guess you are familiar with the concept of docetism; the teaching that Jesus didn’t have a real human body and therefore didn’t really suffer on the cross. I think it wouldn’t go too far to say that the ‘inerrant’, fundamentalistic view of the Bible is at the root a docetic view of the Scriptures, in which their ‘human body’, i.e. their human origin, is really being denied. It’s as if the fundamentalistic believer says: ‘The Bible is 100 % divine, and therefore 0 % human’. Some liberal christians try to find a balance that could be formulated as: ‘The Bible is about 50 % divine and about 50 % human’. I think the formula most in line with the Bible itself would be: ‘The Bible is 100 % divine, and therefore 100 % human’. Just as Jesus did have a human body with all the weaknesses inherent in it, the Scriptures are the product of human efforts with all the weaknesses inherent in it. And just as Jesus was and is the sinless, divine son of God, so the Scriptures are never missing the mark and divine. When we judge the Scriptures, they may miss the mark in all kinds of ways, but when they judge us, we can be sure they will be honest – and lead us to the loving kindness of their ‘Conductor’.

Years ago my present-day wife, who hadn’t been raised with any kind of faith and was rather antagonistic towards religion and a so called ‘God’, decided to start reading the Bible because she was in love with me and she knew that I was studying theology and apparently appreciating these texts. So she started reading in Genesis and made it to Second Kings in a couple of months. At that point, she couldn’t bear it anymore and came to the blasphemous but very honest conclusion that ‘God’, if he existed, was an asshole.
In the course of time, she’s come to a very different conclusion, and not by any conscious efforts of myself or those of any indoctrinating community. Still, her prior conclusion was at the time very honest, like I said. But getting to know someone better can throw a totally different light on somebody.

It is my conviction, both from personal experience and from Scripture, that God is a fiery lover. That is the best short description, based on the Bible and on my personal experience, that I could give of God’s character. God is a fiery lover – and yes, He’s got blood on his hands. Far from being the ‘watchmaker’ god that watches the chaos on earth from a safe distance, He’s getting dirty hands – even to the point of sacrificing his own son and shedding his blood to reconcile the world to himself. Either this is insanity – or it is fiery love (well-known to be often nearly indistinguishable from insanity). The Bible is a bloody book, from the beginning to the end. That means it is a realistic book – violence has been a reality of life ever since the fall, or, if you like, from the beginning of human history. We may be disgusted by violence - many of us are disgusted by seeing blood – but turning our eyes away from it won’t make it disappear. Although we may wish that the Bible and its God were totally violence-free and free from bloodstains, such a Bible and such a God would have very little meaning in this world because they would be devoid of reality. Such a Bible and such a God would, again, be docetic: stripped of our human reality and denying the suffering that is part of it. Such denial is typical of the New Age-movement, where suffering is often being regarded as an illusion of which we have to free ourselves. Unlike Buddha, who invested all he had to escape from suffering, Jesus chose to take the road of suffering – and invites us to take this road with him and be glorified.

People who madly love somebody can do crazy things. Often we cannot truly judge somebody by just regarding his or her behaviours, but we need to know the motives behind someones actions to value them at their true worth. For my wife and me, this makes the difference between God being an – well, you know what, and God being a fiery lover. Because we believe that the heart of God’s motivation can be found, for instance, in Ezekiel 18:23: ‘Do I take any pleasure in the death of the wicked? declares the Sovereign LORD. Rather, am I not pleased when they turn from their ways and live?’. I know, I know – many passages in the Bible seem to fully contradict this verse. One of those would be the verses you mention in Romans chapter 9. But somehow we must accept that the Scriptures don’t seem to mind a bunch of contradictions – and, if you believe that the Scriptures are essentially one (which I do), these contradictions cannot but be necessarily different but still complementary ways of expressing the truth. In fact, the concept of expressing the truth by assembling differing and often contradictory statements and stories is a very Jewish one, as you will probably know. If God has chosen to reveal his truths through Hebrew writings (which I believe He has), He has obviously not chosen to avoid contradictions and to neatly reveal his truths in a modern, Western, logical way. The conclusions that you seem to rightly draw from Romans 9 should be countered by a verse like 1 Tim. 2:3b-4: ‘God our Savior (...) wants all men to be saved and to come to a knowledge of the truth.’ It is true that the passages logically contradict each other,
but this might very well be the consequence of differing language fields belonging to different dimensions of truth. Even our logical, rationalistic view of the exact sciences is more and more being destroyed as we learn that there are several dimensions influencing the appearance of truth that we haven’t taken into account properly or haven’t taken into account at all, while on top of that there are very probably dimensions of which we still don’t know that they exist and these might influence the appearance of truth as well. Even exact scientific truths appear to be a lot more dynamic than we could have ever imagined – how much more so the truths that belong to a highly dynamic, fiery lover-God!

According to the Bible, God acts in and works through history. He takes his time, so to speak. He didn’t have a Holy Bible drop out of the sky, like the Quran, and he didn’t dictate beautiful spiritual half-truths at high speed, as the New Age-masters do. Instead, he worked through the lifes of hundreds, probably thousands of people who became inspired to write ‘holy things’ out of the reality of their every day lifes. He had to struggle with these people and they had to struggle with him, just like Jacob once struggled with the mysterious man who turned out to be God himself. Likewise, he didn’t come up with a Messiah out of the blue but had been working on him for thousands of years. It’s true that when we look at muslim legislation, we see many similarities with Torah – the same holds true when we compare certain legislative systems of cultures surrounding old Israel with Torah. A lot, perhaps even most of the building stones of both Torah and the entire Bible are not ‘new’ - it’s true to say that old Israel as well as someone like Paul ‘borrowed’ a lot of concepts, ideas and stories from surrounding cultures. But the point is that the authors of Scripture rearranged these materials in ways that seem very ‘unnatural’ - very ‘un-human’, so to speak – in ways that created a unique picture of who God is and who human beings are, of how the two got separated and how they finally find each other back. All modern comparative religion scientists agree that although the materials that Israel used for construing its holy Scriptures are ‘borrowed’ from its surrounding cultures, the final product is unique. In fact, creativity is really about rearranging materials to produce something unique – think of the fact that fruitflies and humans are genetically very similar; but still genetic materials have been arranged in such a way that human beings are actually very different from fruitflies and a lot more unique, I would say. In fact, the building stones of creation are relatively few – it is the arranging and rearranging of materials which accounts for the enormous diversity of all things living (as well as non-living).

An example of how Israel (probably) rearranged materials is the story of the flood. Many primitive cultures have their own account of a flood-story (in itself suggesting historical basis). Most modern biblical scientist assume that the Babylonian flood-story provided the material for the biblical account of the flood. In the babylonian version, the gods decide to destroy mankind because humans disturb their sleep with their noise. As you know, in the Bible God is tormented by the evil being practiced by all human beings, and therefore, with pain in his heart, decides to bring his judgment over the earth. If the mentioned scientists are right, this is not a subtle rearrangement – this is a fundamental transformation of the babylonian story. The babylonian story is very ‘natural’, very ‘human’ - the biblical account is ‘unnatural’ and ‘un-human’ - it goes to the heart of the human condition and shows a God, not disturbed in his sleep – but even in his anger deeply hurt by the evil practices of men. It shows a passionate God – a fiery lover. I believe that the biblical account, possibly a rearrangement of mostly mythical material, hits the theological mark. I suggest it hits the historical mark as well, since God is a God who acts in history. Of course, I do not use the word ‘historical’ here in a 21st-century, Western, modern sense.

In the case of Torah, it’s obvious that lots of building stones were borrowed from surrounding cultures. Still, the rearrangements of these materials turned out to form something unique – especially with regard to the relationship between God and his people. The metamorphosis of animal sacrifice from ‘food for the gods’ to a symbolical presentation of God providing the life (i.e., the blood) that had been lost because of sin is another example of a staggering rearrangement of materials that constituted deep layers of meaning that were ‘new’ on the one hand, but referring to ‘eternal’ truths (as Scripture claims) on the other.

Jesus himself suggests that part of the Torah has been given because of the hardness of human hearts – and this points, again, to the Scriptures being grounded in reality. At that stage of history, ‘an eye for an eye and a tooth for a tooth’, crude though it may seem to us, was really a revolutionary breaking of the vicious circle of neverending violence. Nevertheless, in ‘the fulness of time’, we are instructed not to insist on our rights but ‘overcome evil with good’. This clearly shows historical dynamics, and this also means that we cannot judge islam as if we still live around 1000 B.C. Instead of being God’s final revelation, as islam claims, it is rather hopelessly behind God’s historical dynamics. In short, Torah is not a timeless monolith, but a very pragmatic set of instructions guiding the painstaking process of creating heaven on earth. Messiah has taught us the final motives behind Torah, which in fact can only be realized through the saving and transforming relationship with him, as Paul points out in his letter to the Romans where he says that Christ is the goal of Torah.

You see, when you have a fundamentalistic view of the Bible, you will constantly need to supress your common sense and either close your eyes to all the problems arising from this view or twist around the Scriptures to make them fit into this paradigm. Lots of christians live either way – for instance, most christians whom I tell that there are two accounts of creation that logically contradict each other, are utterly amazed and have never even noticed this while reading these chapters themselves. I would say it is time to love God with all our mind, reason and intellect, as He asks of us. Christians shouldn’t be afraid of what will happen when they stop to defend Scripture against the ‘attacks’ of ‘liberal theologians’ - the Scriptures are well able to defend themselves. A fundamentalistic view of the Bible is a very weak basis for faith! In fact, as I see it, it is a lack of faith; it is based on the fear that God can’t be trusted if He turns out to have very different ways of thinking and of expressing himself than we do, and on the arrogance that we should defend God against his critics. Furthermore, the Bible itself shows us something which we won’t find, for instance, in islam – people who live in intimate relationships with God criticising him and debating with him over wether his actions are just. Abraham and Moses make strong examples of this. So, what God asks of us is to enter into an intimate relationship with him by trusting him, but not to become braindead, unpassionate, robotic slaves unaffected by the strange ways of their fiery lover.

For God is strange – He is ‘wholly other’. I find it very meaningful that Scripture compares our relationship with him to the relationship with someone of the other sex. Let’s be honest, Derek – women are strange. We will never fully understand them, no matter how hard we try. Still, they are ‘of our flesh and bone’ in a general sense within society as well as in a specific sense within marriage. You know, when I got to know my present wife, I found her not only very strange, but I even found many of her actions and many of the things I knew she did or had done repulsive – they drove me to the conclusion that she was in several ways a horrible person (close to being an asshole, although I wouldn’t use that word for a lady). It was only through a special dream I’d head about her that I ventured to begin a loving relationship with her, as a leap into the dark. While getting to know her better I discovered that I had been misjudging her – the motives behind the actions and behaviours mentioned were very different from what I had wrongly assumed. She turned out to be as beautiful as the dream I mentioned depicted her.
I guess you get my point?

Finally, you make a very good point about control. Obviously, we find God using very controlling measures in Torah. But we must place this in its historical context as well. When the snake asked Eve wether God had forbidden them to eat of any tree in the garden, he suggested that God is a control freak trying to destroy our freedom and our pleasure. In reality, they could freely eat of all the treas in the garden, including the tree of life – life was God’s will for them. Only that one tree was forbidden, not as some sort of ‘test’, but because its fruit would lead to death, which would be against the will of God. (The story, far from being a ‘historical’ account in the modern sense of the word, is so stuffed with truth and both tragedy ánd promise, that I regard it as a mountaintop of Scripture.) We all know the rest of the story, but my point is that is has never been God’s original will to control us. Therefore, I think it is highly appropiate when Paul speaks of the Torah as a ‘schoolmaster’ unto Christ. Christ, the ‘Torah become flesh’, was the goal of Torah, and through Christ, keeping Torah will, far from being a way of being controlled by a moody slave-driver, be a manifestation of the mutual love between our fiery lover (our Creator) and us, as beautifully and clearly expressed in John 4:18 and John 5:3-4:

‘There is no fear in love. But perfect love drives out fear, because fear has to do with punishment.’

‘This is love for God: to obey his commands. And his commands are not burdensome, for everyone born of God overcomes the world. This is the victory that has overcome the world, even our faith. Who is it that overcomes the world? Only he who believes that Jesus is the Son of God.’

Yeah... It may sound politically incorrect and cultic. But fiery love will never be known for its conformation to the standards of the world.

Derek, I’m sorry for the length of my writing, but I wished to let you know that there are other ways of relating to the Bible and its ‘Conductor’ than either being an ‘inerrancy’-fundamentalist or an agnostic, or, alternatively, a liberal ‘Jesus rose from the death symbolically’-kind of believer. It is possible to be critical, use your brain, and all the same enter into an intimate relationship with your Creator based on trust. But, this has to be admitted, reason will never be a safe basis for making this ‘leap of faith’ - love has a very irrational quality to it, and I’m convinced this is the reason why the christian faith is by far the most irrational of all. (But, mind you, ‘irrational’ does NOT mean ‘unintelligent’ and ‘anti-intellectual’ and not even ‘anti-rational’!)

I hope you will consider my thoughts and give them a place in your mind. If you have been reading up to here, I thank you for that and encourage you to take a break now.

With love,

Marten Docter

De milieudienst te slim af!

2007-01-26T00:15:00.000-08:00

Vanmorgen lig ik nog half schuldbewust in bed te meuren als een tergend geluid tot mij doordringt: de milieudienst die de vuilnisbakken aan het legen is!! Onze kat springt op het bed en gaat bovenop mij liggen alsof het dier wil zeggen: 'Maak je niet druk, verder slapen is de oplossing'.

Maar ik spring uit bed, trek m'n ochtendjas aan, trek bij nader inzien m'n ochtendjas uit, schiet in m'n kleren en ren met losse veters naar beneden. Daar zitten m'n vrouw, die op het punt staat naar Engeland te gaan, en m'n schoonmoeder, die haar blijkbaar wegbrengt (ze vertellen mij nooit wat).

'Wat is er aan de hand?' vraagt m'n schoonmoeder. 'De vuilnisbakken!' bijt ik hun toe. M'n schoonmoeder kijkt niet begrijpend - de omvang van de catastrofe dringt blijkbaar maar langzaam tot haar door. 'Zijn ze ze al aan het legen dan?' vraagt mijn vrouw. Ongelooflijk - toen ik haar trouwde was er nog niks mis met haar gehoor! 'Je had ze ook gisteravond aan de weg moeten zetten, hè' zegt ze. Dat doet pijn.

Ik spring met m'n hele lichaam tegen de achterdeur (die een beetje klemt) en duw die open met dramatisch misbaar. Mijn inspanning is niet tevergeefs: ik hoor mijn vrouw achter me in lachen uitbarsten.
Met onze propvolle vuilnisbak bij de vuilnisbakken aan de rand van de straat aangekomen blijkt het al te laat te zijn. Allemaal leeg. Ik snel met m'n vuilnisbak naar een parallelstraat. Ook daar allemaal al leeg. Afgaand op m'n gehoor lokaliseer ik de vuilniswagen en mik op een straat die enkele straten van de vuilnismannen verwijderd zou moeten zijn. Ik passeer moeders met schoolkinderen. 'Kijk de andere kant op!', gaat door me heen. Bij een nieuwe serie vuilnisbakken aangekomen haal ik opgelucht adem: ze zijn nog propvol.

Ik heb geen zin om te rennen dus loop ik op m'n gemak terug naar onze achtertuin en haal ook de groene bak op. De bak is mank aan één wiel en ik sleep hem met moeite naar de gevonden plek. Ik passeer een busje van de milieudienst en heb op de één of andere manier toch het gevoel dat ik iets illegaals doe. Teruggekomen blijken de bakken nog steeds vol te zijn.

Een gevoel van triomf begint door mijn lichaam te stromen. Ik ben de milieudienst te slim af!

Jesus is my Captain

2007-01-25T00:41:00.000-08:00

Ik voel me vaak niet goed, en stiekem verbind ik dat dan aan mijn amalgaamvullingen en/of mijn wortelkanaalbehandelde kiezen. Of ik denk dat het nog steeds het gevolg is van de schade die Seroxat in mijn brein heeft aangericht. Of ik denk dat het komt door de jaren waarin ik mijn hersenen stenigde met tetrahydracannabinol. Aan de andere kant, puttend uit mijn herinnering is er ook wel bewijsmateriaal te vinden dat ik mij nooit structureel goed of zelfs 'normaal' heb gevoeld.

Hoe dan ook, ik leer op God te vertrouwen, en dat is waar het om gaat. Makkelijk is het niet. Ik moet manoeuvreren tussen de scylla en charybdis van zorgen, angsten en wanhoop enerzijds en overmoed, begeerten en valse hoop anderzijds. Gelukkig heb ik een betrouwbare Kapitein.

Een jongen die ik ken van mijn tijd bij de NCCG, een sekte van wiens leider ik anderhalf jaar in de ban ben geweest, heeft zijn geloof opgegeven omdat hij niet langer kan geloven dat de Bijbel, met al zijn immoraliteit, ongerijmdheid en tegenstrijdigheden het Woord van God is. Ik herkende me sterk in zijn bezwaren en schreef een monsterlijk lange reactie op zijn Myspace.

Een email van mij over mijn breuk met de NCCG is te vinden op een website waar de ware aard van de NCCG wordt blootgelegd - het is mede dankzij deze website en zijn anonieme maker dat ik uit de klauwen van deze sekte ben bevrijd.

Foto's...

2007-01-24T08:32:00.000-08:00

Prachtig katje

Empathie

Brug

Bijna rijbewijs

We hebben een Peugeot 205!

2007-01-15T13:30:00.000-08:00

Mijn tropenmaanden in Hoogeveen zijn niet tevergeefs geweest: we hebben een autootje kunnen kopen waarmee Sytske straks naar haar nieuwe werk in de regio van Kampen kan rijden. In de schoot geworpen is ons een Peugeot 205 uit '95 met slechts 75000 kilometer op de teller. Hij rijdt lekker.

Enige navraag op internet leerde dat de 205 de naam heeft een 'vrouwenauto' te zijn, hetgeen zolang ik m'n rijbewijs nog niet heb gehaald alleen maar toepasselijk is. Ook vonden we een Poolse 205 fansite.

De weg van kwetsbaarheid en herstel

2007-01-13T01:44:00.000-08:00

Het is verdraaide lastig om mijn evenwicht te hervinden na mijn terugkeer uit het land van Ik. Een flinke stapel angsten ligt nog op de plank, als een groep woedende tijgers die terugwil in hun kooi waarin ik mezelf opgesloten heb, terwijl ik er juist zo graag uit wil.

Mijn angsten gaan over beschadiging, over verval, over bederf. Over lijden en pijn. Steeds meer wordt duidelijk dat de Pottenbakker lijden en pijn gebruikt om zijn kinderen te kneden en te vormen. Maar in plaats van overgave en vertrouwen wekt pijn en lijden gemakkelijk angst en boosheid bij me op.

Steeds meer wordt duidelijk hoe wezenlijk de bijbelse metafoor van de krijg (de strijd, de oorlog) is. Wanneer je als krijger naar het front trekt, weet je dat je een zwaard tussen je ribben kunt krijgen. In die zin, ondanks bepaalde beschermende maatregelen, stelt de krijger zich uiterst kwetsbaar op, kwetsbaar tot op de dood.

God is ook een Krijger. En in zijn Zoon heeft Hij zich uiterst kwetsbaar opgesteld, kwetsbaar tot op de dood. Dat is de weg die Hij zijn kinderen vraagt te gaan. Niet om te verdelgen en te vermoorden, maar om het kwade te overwinnen door het goede. Niet om bitter en wraakzuchtig te zijn, maar om te vergeven en lief te hebben. Dat vraagt kwetsbaarheid - dat doet geheid pijn. Je kunt, figuurlijk, een zwaard tussen je ribben krijgen - wel meer dan één keer.

Dit vraagt om de moed van de Zoon van God, onze Aanvoerder - Hij die doodsbenauwd was in de tuin van Gethsémané, maar uit liefde en geloofsgehoorzaamheid tóch naar het front trok. Daar wachtte het kruis - de ultieme zelfopoffering in de Krijg om een rechtvaardige aarde; in de Krijg om het eerherstel van God; in de Krijg om zijn liefde die over al zijn schepselen moest zegevieren. Daar vloeide bloed - het bloed van de Koning der Joden, per goddelijk decreet Overste van de koningen der aarde.

Ik word raar als ik bloed zie, bijvoorbeeld in van die vreselijke medische documentaires van de EO. Misschien heeft dat ook wel te maken met een angst voor pijn en lijden, ten diepste: met een angst voor de dood. De Bijbel is een bloederig boek, van het begin tot het eind. De Zoon van God krijgt als eretitel: 'het lam dat is geslacht'. Wanneer Hij terugkeert, zal Hij het bloed uit zijn vijanden persen als sap uit wijndruiven. 'De essentie van het leven is in het bloed', zegt de Bijbel. Jezus gaf zijn bloed voor ons, opdat wij zouden leven.
Wie in hem geloven eten zijn vlees en drinken zijn bloed - en dat is meer dan figuurlijke taal: zijn leven stroomt door hen heen en bewaart hen voor het bederf van de zonde - de begeerte, de hoogmoed, de trots, onze listigheid en onware 'humaniteit'.

Deze Jezus van Nazareth, dit Lam dat is geslacht, deze Leeuw van Juda wil ik volgen. Ik vertrouw erop dat zijn geloof, zijn moed en zijn nederigheid mijn ongeloof, mijn lafhartigheid en mijn trots zullen overwinnen.

Het slechte nieuws is goed nieuws

2007-01-08T06:11:00.000-08:00

Ik ben met m'n rug tegen de muur komen te staan. Kwiklekkende amalgaamvullingen, wortelkanaalbehandelde kiezen die levensgevaarlijke bacteriën herbergen... Ik heb me sufgelezen en ik heb me sufgepiekerd, maar moest tot de slotsom komen dat ik geen controle heb over deze gevaren en dat er geen oplossing bestaat die niet weer tot nieuwe gevaren leidt.

Op dat moment begon er een scharnier te draaien. Ik voelde me hulpeloos en besefte dat mijn verwoede pogingen om het leven onder controle te krijgen de dood en de vergankelijkheid niet kunnen tegenhouden. Ik besef dat ik afhankelijk ben.

Ik heb een lange periode ver bij God vandaan geleefd - ik zocht Hem niet meer, las bijna niet in de Bijbel, bad bijna niet meer. Vooral nadat mijn baan in het onderwijs was opgehouden bereikte deze geestelijke ziekte een dieptepunt. Maar aan het begin van die periode liep ik met Sytske een kringloopwinkel binnen, en daar sloeg Sytske een boek open waar een boekenlegger in lag met de tekst: 'Zelfs al loop je bij God vandaan, Hij blijft toch naar jou op zoek'. Toen wilde ik het niet tot me door laten dringen - nu is mijn hart vol dankbaarheid voor Gods liefde.

Een klein beetje technische informatie: ik had behoorlijke kiespijn en ging vorige week vrijdag naar m'n tandarts. Een kies in m'n onderkaak bleek al dood te zijn en er zat een ontsteking aan de wortel en in de kaak. Ik kreeg er dus een wortelkanaalbehandeling bij; bovendien werd de amalgaamvulling zonder veiligheidsmaatregelen opengeboord... De pijn kwam opnieuw hevig opzetten nadat de verdoving was uitgewerkt, zodat ik zaterdag naar de weekendtandarts moest die de kies opnieuw openmaakte waarbij er wat pus uit kwam. Daarna bleef de pijn echter hevig en begon mijn kaak/wang op te zwellen, zodat ik zaterdagavond een bevriende tandarts belde die me betere pijnstillers én antibiotica voorschreef. M'n wang is blijven zwellen (zie foto), de pijn is minder geworden.

Maar, al voordat ik naar de tandarts ging heeft de pijn me geholpen om mijn leven te zien door Gods ogen. Dat betekent dat ik kon zien hoe ontzettend egoïstisch ik heb geleefd de afgelopen tijd; hoezeer ik mijn hart had verhard en hoe weinig ik heb liefgehad.. Hoe ik met bitterheid heb gereageerd op de frustraties en de kwetsuren van het leven, ook het geloofsleven. Ik heb kunnen huilen, ook wel vanwege de pijn en een zekere dosis zelfmedelijden, maar óók vanwege mijn egoïsme en mijn verharding en wat ik Sytske heb aangedaan.

Wat hieraan vooraf ging was dat Sytske sterk op haar hart kreeg om voor me te gaan bidden, hetgeen ze ook daadwerkelijk is gaan doen. En ik was toch maar weer in de Bijbel gaan lezen - knorrig in het begin, en met een flinke pot koffie d'rbij. Ik ging maar verder in Ezechiël - 'dat zijn toch alleen maar onheilsprofetieën tegen allerlei volkeren om Israël heen', dacht ik, 'dat zal me niet zo raken'. Mis. Vanaf de dag dat ik weer begon te lezen, begon het Woord te werken. Op de derde dag was ik zelfs alweer gaan bidden vòòr het lezen, en ik bad dat God mijn hart van steen zou wegnemen en er een hart van vlees voor in de plaats geven (ik wist dat dit ergens in de Bijbel stond). En raad eens wat ik daarna las?

geven zal ik u een nieuw hart
en een nieuwe geest
zal ik in uw binnenste geven;
verwijderen zal ik uit uw vlees
het hart van steen
en geven zal ik u een hart van vlees;
mijn geest zal ik in uw binnenste geven

(Ezechiël 36-26-27a, Naardense Bijbel)

Ik ben God dankbaar voor zijn genade - zonder Hem was ik misschien in mijn blinde egoïsme doorgeraasd tot het te laat was. Ja, ik ben zelfs dankbaar voor de pijn, die me heeft helpen inzien dat ik geen controle over m'n leven heb. En nee, ik ben mijn angst voor allerlei zaken die mijn gezondheid bedreigen nog niet kwijt - maar de volgende uitspraak van Paulus heeft voor mij nieuwe betekenis gekregen:

Daarom verliezen wij de moed niet, maar al vervalt ook onze uiterlijke mens, nochtans wordt de innerlijke van dag tot dag vernieuwd.

(2 Korinthiërs 4:16, NBG)

Prijs God! Ik had er de afgelopen periode vaak wat moeite mee om mijn Windows-wachtwoord in te typen, maar nu kan ik het weer vol enthousiasme tikken: 'Jezus is Heer'!

Amen.

Hoop dat ik die vermaledijde kies in 2007 kwijtraak

2007-01-03T03:54:00.000-08:00

Een gelukkig 2007 allemaal!

Ik heb kiespijn!!

Okke, manninne en grondbloemen

2006-12-31T04:30:00.000-08:00

Okke's Island

Schone Manninne

Ik heb voor 9 euro vuurwerk gekocht. 50 grondbloemen, een pakje killer bees - dat zijn grondbloempjes met vleugeltjes die een heel eind de lucht invliegen - 144 babyvuurpijltjes, een pak twisting cracklings (grondbloemen die aan het eind witte knetterende sterretjes op de grond verspreiden) en vier toverkaarsen.

Op de eerste foto zie je een fragment van een tekening van mijn opa die boven onze wasbak hangt. Mijn opa heet net als ik 'Auko', maar kon de last van deze naam net als ik niet aan en werd altijd 'Okke' genoemd.

De tweede foto is van mijn vrouw achter voornoemde wasbak.

Sauna, Bethel en gestolen bieflapje

2006-12-29T08:57:00.000-08:00

We hebben kerst nu al twee keer succesvol geboycot: vorig jaar gingen we op kerstochtend op weg naar Oostenrijk voor een wintersportvakantie; dit jaar zaten we op eerste kerstdag in de sauna.

Gelukkig waren we wel bij de kerstnachtdienst in de Bethel - ik kon daar een zekere trots niet onderdrukken: We're bigger and better - (ik weet het, het is slecht) - en halen zelfs het NOS-journaal, zoals een paar dagen later bleek.

Verder is het enige authentiek kerstige wat we hebben gedaan de kerstmaaltijd bij mijn schoonouders, op de dag voor kerst. Pake en beppe waren er niet bij dit keer, en dat betekende dat ik wat rustiger kon eten - bij een eerder kerstdiner pakte pake in zijn verstrooidheid mijn bieflapje, zodat ik weer helemaal overnieuw kon beginnen. Een traumatische ervaring.

Zonnewendefeest

2006-12-24T02:30:00.000-08:00

Dus... 't Is bijna Kerstmis. 'X-mis', zou je eigenlijk beter kunnen zeggen, want de 25e december heeft oorspronkelijk niets met Christus te maken. En het woordje 'Kerst' is een verbastering van 'Christus'.

'De mensen weten helemaal niet meer waar het om gáát met Kerst', hoor je christenen veelal klagen. In werkelijkheid is het omgekeerd: christenen weten niet meer waar het om gaat, maar de geseculariseerde (ontkerstende!) mens weet dat wel: het gaat om licht.

Kerstmis is het gekerstende zonnewendefeest, onderdeel van het Joelfeest. Omdat het de kerk niet lukte de onverbeterlijke heidenen van dit feest af te houden, werd tegen het einde van de vierde eeuw besloten dat Jezus op 25 december was geboren en kon het zonnewendefeest worden omgetoverd tot 'Kerstmis'. (Een slordige halve eeuw eerder had keizer Constantijn besloten de zevende dag (de zaterdag) te verplaatsen naar de eerste dag, zodat tot op de dag van vandaag de zondag onze rustdag is in plaats van de dag die God heeft ingesteld. Maar dat geheel terzijde.)

Enfin, ik geniet toch wel een beetje van de valse kerstromantiek, onder andere door X-mas, een Firefox-thema waarbij het sneeuwt op je browser... Heerlijk.

Ook een aanrader, nu we het toch over Firefox-extensies hebben, is Diigo - een fantastische tool voor het verzamelen, beheren en gebruiken van informatie op websites. Je kunt er onder andere stukken tekst op websites mee markeren die dan ook gemarkeerd blijven elke keer als je terugkomt. Je kunt zoektermen laten markeren op webpagina's - heel handig! En het is een geweldig alternatief voor zowel het native bookmark-systeem van Firefox als Del.icio.us.

Een goed joel-, eh, Kerstfeest gewenst!

Joggers tegen depressie: het trimparcours

2006-12-23T11:17:00.000-08:00

Ik ben tegenwoordig weer aan het joggen. Minder fanatiek dan de vorige keer, toen ik na een maandje van zweten, hijgen en zich opeenstapelende blessures het bijltje erbij neer gooide. Dit keer pak ik het rationeler aan. Stukje rennen, stukje lopen.

Ik heb een fantastisch trimparcours gevonden. Met m'n oriëntatiestoornis duurde het een aantal dagen voor ik het daadwerkelijk had getraceerd. Het was een ontroerend moment toen ik voor mijn ogen een fletsgroen, verweerd bord zag staan met 'Trimparcours' erop en tekst en uitleg voor de sportieve bezoeker. Het trimparcours is een kilometer lang. Elke honderd meter staat op een fletsgroen, verweerd bordje aangegeven (behalve de 400 meter waar klaarblijkelijk de bliksem ingeslagen is). Verdeeld over de baan staan allerlei installaties waar je je sportieve lol mee kunt doen. Instructies staan aangegeven op fletsgroene, verweerde borden. Mijn favoriet is een bankje gesandwiched tussen twee horizontale palen waar je je voeten onder de ene paal kunt steken terwijl je je bovenlijf naar beneden laat zakken en daarna (vooral met je buikspieren) weer omhoog trekt. Deze oefening geeft de meest significante biochemische effecten, waarneembaar als een warm, aangenaam gevoel in het hoofd.

Huis, tuin en keukenfoto's

2006-12-22T13:48:00.000-08:00

Bovenkamer

Mijn buro

Lampje bij bed

Doucheraam

Nachtelijke lichtvervuiling: zendamateurmast

2006-12-21T13:10:00.000-08:00

Onze bijna-buren hebben in verband met de kersttijd besloten hun torenhoge zendamateurmast met een lichtslang te omwikkelen. Als ik binnenkort psychotisch word dan komt dat door chronisch slaaptekort als gevolg van nachtelijke lichtvervuiling. Deze foto is genomen vanuit onze slaapkamer.

Kauf ihre Palm-Software nicht bei Pdassi!!

2006-12-20T01:40:00.000-08:00

Achtung alle Palm-software-Käufer!

Warnung!

Kauf ihre Palm-software nicht bei Pdassi!

Ich habe dort am funften Dezember d.J. ein Spiel gekauft - das heisst sofort dürch eine Überweisung bezahlt - und heute, dem zwanzigsten Dezember, noch immer nichts bekommen!!! Die maximale Lieferzeit sei 4 Werktage..

Wann ich mich via ihre Site beklage, bekomm' ich nur automatische Antworte.. Aber kein Software!!
Möchte ich telefonisch nachfragen dann bezahle ich ein Euro pro Minute!!

Also.. Willst du nicht dein Geld sich in Rauch auflösen lassen... Kauf nicht bei Pdassi!!!

Gehoorbescherming tijdens het afwassen

2006-12-19T11:58:00.000-08:00

Eén van de mogelijke gevolgen van amalgaamvergiftiging is hypergevoeligheid voor harde geluiden. Of het nou aan mijn amalgaamvullingen ligt of niet, de geluiden van borden, schotels en glazen die tegen elkaar aan botsen vind ik bijna niet te verdragen. Enige gehoorbescherming tijdens het afwassen is dan wel zo praktisch.

(Mijn vrouw, die mij (gelukkig?) totaal niet serieus neemt, wilde dit fotografisch vastleggen voor het nageslacht.)

Amalgaamvullingen veroorzaken geen longkanker - hoera!

2006-12-17T08:09:00.000-08:00

Goed, ik ben eens gediagnosticeerd met OCS. OCS staat voor Obsessief Compulsieve Stoornis. Obsessies zijn hardnekkig terugkerende negatieve gedachten en compulsies zijn dwanghandelingen (zoals een deur meerdere keren achter elkaar dicht doen om zeker te weten dat ie echt dicht is). Van dwanghandelingen heb ik niet meer zoveel last, maar de oplettende lezer zal hebben gemerkt dat ik nog niet helemaal vrij ben van obsessies.

Eén van die obsessies is natuurlijk amalgaam. Goed, maken wij de amalgaambalans op. Het is zeker dat amalgaamvullingen kwik lekken en kwikdampen produceren bij kauwen, poetsen, het drinken van hete en zure dranken etc. Het is zeker dat kwik via de longen en via het speeksel in de rest van het lichaam terecht komt en zich ophoopt in de onderkaken, de maag, de nieren en de hersenen. Het is zeker dat de kwikniveaus in het lichaam van mensen met amalgaamvullingen in principe hoger zijn dan in het lichaam van mensen zonder amalgaamvullingen en dat de kwikniveaus evenredig zijn aan het aantal amalgaamvullingen. Een degelijk onderzoeksverslag spreekt van zo'n twee keer hogere kwikniveaus in het bloed en drieëneenhalf tot zes keer hogere niveaus in de urine. Het is ook zeker dat de foetus in de baarmoeder van een vrouw met amalgaamvullingen kwik opneemt in álle organen in hoeveelheden die buitenproportioneel hoog zijn in vergelijking met een volwassene.

Het is niet zeker dat deze hoeveelheden kwik de gezondheid schade toebrengen. Dat is moeilijk te meten en/of te bewijzen omdat kwik als stof die cellen doodt geen specifieke klachten veroorzaakt maar aspecifieke klachten zoals geïrriteerdheid, depressie, vermoeidheid, vergeetachtigheid, oorsuizingen en noem maar op.

Het is evengoed niet zeker dat deze hoeveelheden kwik geen schade toebrengen aan de gezondheid.

Ik heb even op een forum rondgesnuffeld waar mensen verslag uitbrengen van hun ervaringen met het laten verwijderen van amalgaamvullingen. Interessant: sommigen beklagen zich over het materiaal dat amalgaam vervangen moet: composiet. Composiet is minder sterk dan amalgaam en breekt dus eerder af; het schijnt oestrogeen te lekken (beter dan kwik maar toch ook niet aantrekkelijk) en mensen zijn er eerder allergisch voor dan voor amalgaam. Bovendien beklagen verschillende mensen zich erover dat hun kiezen met composietvullingen veel pijngevoeliger zijn dan met amalgaamvullingen. Zoals iemand op het forum schrijft: 'Was het maar zo simpel: je amalgaamvullingen laten verwijderen en composiet erin laten zetten. Maar zo simpel is het dus niet'.

Moet je nagaan - als OCS'er heb ik jaren rondgelopen met allerlei angsten voor gevaarlijke stoffen - en ondertussen loop ik al jaren rond met kwiklekkende vullingen in m'n mond. Dit heeft mij weleens cynisch doen denken: als ik toch rondloop met een batterij kwik in m'n kwek, dan kan ik net zo goed weer gaan roken. Maar - een vriend van mij zei daarop: van amalgaamvullingen krijg je geen longkanker.

Zo ziet u maar: er is altijd licht aan het eind van de tunnel. Van amalgaamvullingen krijg je geen longkanker! Hij heeft gelijk.

Voor wie zich graag verder verdiept in het amalgaamprobleem, hier wat links naar gedegen wetenschappelijk materiaal:

Leif Hedegard heeft een fantastische, nuchtere en gebalanceerde site over amalgaam gemaakt. Op zijn homepagina zegt hij: 'I have tried to clear the question about amalgam-related illness out.' Good job Leif! (Klik op de link)

'Evaluation of Risks Associated With Mercury Vapor from Dental Amalgam' door Affinity Laboratory Technologies, Inc.

'Assessment of Mercury Exposure and Risks from Dental Amalgam' door G. Mark Richardson, Ph.D. (PDF-bestand)

'The Scientific Case Against Amalgam' door de International Academy of Oral Medicine and Toxicology

Minder genuanceerd maar toch ook belangrijk: 'Stay Away from "Holistic Dentistry"' door Stephen Barret, M.D. en William T. Jarvis, Ph.D.

Kwikdampen en mond op mond-beademing

2006-12-14T01:25:00.000-08:00

Aaaaaargh!!!!

Ik zit weer helemaal vast in een amalgaam-neurose. Ik had m'n amalgaamvullingen aan de kant gezet, zo van: ach, het is waarschijnlijk niet goed voor m'n gezondheid, die kwiklekkende vullingen, maar over een jaar of tien, als ik genoeg geld gespaard heb, laat ik ze er wel uithalen door een amalgaamvrije of biologische tandarts. Ik sprak af met mezelf: geen zorgen meer maken over amalgaam - en daar hield ik me aan, tot voor kort.

Toen kwam de wortelkanaalbehandelingneurose. Ik las de bevindingen van dr. George Meinig en raakte in een slome paniek. Die kiezen moesten eruit! Uiteindelijk sloot ik ook hier een compromis en bedacht dat ik ze er uiteindelijk, op de lange termijn, wel uit zou laten trekken.

Maar nu zijn de amalgaamvullingen weer terug. Waarom? Gewoon omdat ik zo stom ben om me er op internet opnieuw in te verdiepen. Het is vreselijk, als je er eenmaal bij na gaat denken - iedere keer dat je kauwt, iedere keer dat je zure dingen eet of drinkt - en ik ben gek op sinaasappels en mandarijnen en sinaasappelsap! - iedere keer dat je tandenpoetst, komen er kwikdampen vrij in je mond. Het kwik wordt opgenomen in je longen en gaat vandaar verder naar alle mogelijke organen in het lichaam. Grote hoeveelheden komen in het speeksel terecht en gaan vandaar naar de maag. Het meeste kwik poep en pies je weer uit, maar de rest belandt in alle mogelijke organen en hoopt zich in sommige op. Kwik is giftiger dan arsenicum en doodt cellen. Vandaar dat de mogelijke gevolgen van kwikbelasting zeer divers zijn.

Nu moet ik toegeven dat ik niet zo'n spookverhaal te vertellen heb als je vindt op sommige anti-amalgaamsites. Nee, ik vergeet niet alles tot aan de naam van m'n vrouw toe; nee, ik ben niet zo moe dat ik midden op de dag m'n ogen niet open kan houden; nee, ik ben niet zo verstrooid dat ik me voortdurend afvraag waar ik ben en waarom; nee, nee, nee... Gelukkig niet.
Ik heb denk ik meer last van zorgen dan van klachten, al zijn zorgen een klacht op zich.

Ik heb wel ergens gelezen over iemand die na amalgaamverwijdering en ontgiftiging elke morgen fris en welgemoed uit bed kwam. Elke morgen fris en welgemoed uit bed! Zou alleen dat het niet waard zijn, alle amalgaamvullingen laten verwijderen en vervangen door meer gezond materiaal? Maar vind maar eens een geschikte, goede amalgaamvrije of biologische tandarts. Zoals jullie misschien weten heb ik het niet zo op homeopathie, acupunctuur en dergelijke. Maar helaas, dat is wel de wereld waar de meeste biologische tandartsen in leven.

Misschien kan ik het toch maar beter uit m'n hoofd zetten. Uit m'n hoofd laten zetten. Nee, uit m'n hoofd zetten.

Maar als er iemand op straat ligt met een hartaanval, dan neem ik mijn verantwoordelijkheid en zal die persoon geen mond op mond-beademing geven. Stel je voor, al die kwikdampen in het systeem blazen van iemand die toch al ligt te creperen! Ik zou aan de omstanders vragen: is er iemand zonder amalgaamvullingen? En zo niet: wie heeft er de minste?

Zucht...

'Neeltje', 'Wrife', 'Schoen en stoel' en 'UHO'

2006-12-11T03:22:00.000-08:00

'Neeltje'

'Wrife'

'Schoen en stoel'

'UHO'

Grappige uitleg neurotransmitters

2006-12-10T08:25:00.000-08:00

Op een of ander maf forum kwam ik een grappige uitleg tegen over neurotransmitters. Voor jullie gekopieerd:

ParadoX
gewoon Daan

10/10/2006 03:37:24 pm - quote

underdosed sprak:

ParadoX sprak: ben je al met psychologie begonnen patrick?

ennuhm kan iemand van de mensen die psychologie doet en ook al biopsychologie of neuropsychologie of what ever heeft gehad mij even alles uitleggen over overschotten en tekorten aan serotonine, dopamine, cortisol, acetylcholine, enz. en wat voor effecten dat op je hoofd heeft?

Eh ik denk je daar waarschijnlijk zelf meer over hebt gehad dan ik
Maargoed een overschot aan serotonine ben je volgens mij gewoon een grote happy mother[******], maar misschien is het risico daarentegen wel dat het de receptoren voor serotonine sneller doet slijten, zoals bij het gebruik van XTC waardoor het steeds moeilijk wordt. Bij te weinig wordt je gewoon depressief.
Te weinig dopamine heeft over het algemeen het effect van onderprikkeling, dus een soort van ADHD dat je overal zoveel mogelijk dopamine uit probeert te halen. Zo van waah er reed een bus voorbij en damn, daar vliegt een duif en aaah die man heeft een lange baard etc. Verder kan je er ook redelijk spastisch van raken geloof ik. Als in Parkinson. Te veel, geen idee.
Cortisol, veel = stress, weinig = apathie
Acetylcholine. Nou dat ben ik vergeten.

Ben ik blij dat ik in gemeenschap van goederen getrouwd ben..

2006-12-09T02:06:00.000-08:00

Ik heb mijn wortelkanaalproblemen maar eens op een forum gegooid. En kreeg zowaar een prettige, nuchtere reactie van ene Frank, tandarts.

Mijn vrouw heeft een digitale camera op haar verjaardag gekregen. Joy!

'ADHD': teveel prikkels, te weinig prikkels, afgoderij en bevrijding

2006-12-07T05:41:00.000-08:00

Volgens mij is ADHD een voortdurend schipperen tussen teveel en te weinig prikkels. ADHD'ers gaan vaak op zoek naar opwindende ervaringen vanuit een tekort aan prikkels.
Eén van de meest voor de hand liggende opwindende ervaringen is natuurlijk de sexuele. Het wordt voor mij steeds duidelijker hoe belangrijk de hersenen zijn met betrekking tot het sexuele leven. Ik denk ondertussen dat veel mensen, en met name ADHD'ers, hun sexuele ervaringen niet zoeken voor de sexualiteit op zich - maar voor het effect dat sexualiteit heeft op hun biochemische huishouding.

Op zich is dit nauwelijks een verrassend inzicht: mensen zijn bezig met sex omdat het hun 'een goed gevoel' geeft. Als sexualiteit niet bepaalde biochemische en lichamelijke effecten gaf, zouden mensen er niet aan beginnen. Toch denk ik dat sexualiteit vaak als een doel op zichzelf wordt beleefd zonder dat mensen zich bewust zijn van de instrumentaliteit van sexualiteit met betrekking tot hun biochemische huishouding.

Waaraan ontleent de sexualiteit deze instrumentaliteit? Juist aan haar vermogen om op te winden. Biochemisch vertaald betekent dit dat sexuele prikkels de werking van met name dopamine stimuleren. Dopamine geeft, kort door de bocht, een goed gevoel. Mensen met een tekort aan dopamine (= een tekort aan prikkels) kunnen dus naar de sexualiteit grijpen om dit tekort te verhelpen. Paradoxaal genoeg kunnen mensen met een teveel aan prikkels hetzelfde doen! De ontlading van de sexuele ervaring leidt namelijk tot het vrijkomen van serotonine, een neurotransmitter die, kort door de bocht, remmend en ontspannend werkt.

Voer ik hier nu een pleidooi voor het instrumenteel benutten van sexualiteit? Geenszins. Ik voer een pleidooi voor bewustwording. En in het kader van deze beschouwingen krijgt dit woord van Jezus steeds meer betekenis: 'De Geest maakt levend, het lichaam dient tot niets.' (Johannes 6:63). En ook het woord van Paulus: 'Hun god is hun buik' (Filippenzen 3:19). De buik is bij uistek de zetel van plezierige gevoelens - georkestreerd door de hersenen. Het voortdurend op zoek zijn naar biochemische balans door middel van voedsel, sex, drugs en noem het maar op - is afgoderij. Dat is een confronterende, maar mogelijk ook een bevrijdende gedachte.

Wortelkanaalbehandelde kiezen tussen goed en schijnbaar goed

2006-12-06T01:35:00.000-08:00

Chronische gebitsklachten zijn mijn tweede natuur. De problemen van het leven lijken veelal in mijn mondholte uitgevochten te worden. Dit perspectief vindt steun in de reusachtige anti-amalgaam lobby die vertegenwoordigd is op het internet (amalgaamvullingen zijn die zilverkleurige vullingen). Niet zo lang geleden werd ik bovendien bekend met het werk van dr. George Meinig, die indrukwekkende argumenten aanvoert voor de these dat wortelkanaalbehandelde kiezen een bron van permanente infectie vormen die het gehele lichaam belast en kan leiden tot allerlei degeneratieve ziektes en uiteindelijk de dood.

Het is moeilijk om in deze zaken nuchter te blijven, zeker wanneer je behept bent met een aanleg tot hypochondrie of 'somatiseren' zoals het in de angelsaksische literatuur wordt genoemd ('somatize'). Er zijn verschillende wetenschappelijke onderzoeken (zie referenties onderaan link) uitgevoerd waarin mensen die allerlei klachten aan hun amalgaamvullingen toeschreven, qua kwikniveaus in hun lichaam niet bleken te verschillen van controlegroepen. Veelal bleek er daarentegen sprake te zijn van psychische problemen. Wat de wortelkanaalbehandelingen betreft - Meinigs theorie is geverifieerd noch gefalsifieerd. Een enkeling probeert zijn these genuanceerd te benaderen. Bewijsmateriaal voor of tegen is veelal anecdotisch. Ik kwam eens een wetenschappelijk onderzoek tegen waarbij onderzoekers werden verbaasd door een man die een acute aanval van artritis op kon wekken door een half uur op een wortelkanaalbehandelde kies te drukken!

Ik heb zo'n drie wortelkanaalbehandelde kiezen. Het gaat om kiezen waarin mijn vorige tandarts de gaten voor de vullingen zo diep had geboord, dat de vullingen de wortels begonnen te irriteren met als gevolg infectie. Van twee van die wortelkanaalbehandelde kiezen (links- en rechtsboven) heb ik min of meer chronisch last. Met de linkerhelft van mijn gebit kan ik niet normaal kauwen; druk uitoefenen doet pijn. De tandarts ziet geen duidelijke infecties op röntgenfoto's en wil dus niet ingrijpen.

Ik zou graag, al was het alleen maar om van de pijn en het ongemak af te zijn, die wortelkanaalbehandelde kiezen laten vervangen door implantaten. Ook zou ik er niet vies van zijn om mijn amalgaamvullingen te laten vervangen door materiaal dat niet giftig is voor het lichaam (composiet bijvoorbeeld). Het probleem is dat 'gewone' tandartsen je hiermee in principe niet zullen willen helpen. Veel tandartsen blijven met amalgaam vullen, vooral omdat ze die vultechniek het beste beheersen. Amalgaamvrije praktijken zijn, helaas, vaak alternatieve praktijken, waar het gezonde inzicht dat amalgaam een ongezond materiaal is hand in hand gaat met acupunctuur, homeopathie en noem het maar op. Dat is de vloek van deze tijd: het gelijk van de holistische mensvisie is opgeëist door de New Age-beweging met haar ongezonde spiritualiteit. Zowel de medische wereld als de gemeente van Jezus Christus (de 'kerk') laten rampzalig verstek gaan.

Het is stuitend hoe tegenwoordig 'fytotherapeutische' en 'orthomoleculaire' producten worden aangeprezen als wetenschappelijk verantwoorde producten. Zijn ze dat niet dan? Ja, in principe wel, wanneer de werkzaamheid van bepaalde plantaardige of natuurlijke substanties is aangetoond. Maar heel vaak zijn dergelijke producten stilzwijgend homeopathisch; dus gedeeltelijk of geheel volgens een homeopathisch procédé bereid. En daarover vind je weinig tot niets in de informatie voor het (medische) publiek! Dergelijke producten mochten eens als kwakzalverij worden afgedaan! Maar homeopathie is niet zozeer kwakzalverij, het is magie. Vrijwel nergens, op geen enkele website van homeopathische firma's, zul je vinden hoe homeopathische producten worden bereid. In het hoe zit 'm namelijk de magie: het homeopathische procédé wordt gekenmerkt door eindeloos verdunnen (totdat er geen aantoonbare werkzame stof meer over is!) gecombineerd met schudden. Hierdoor zou een geheimzinnige energie op onverklaarbare (lees: magische) wijze steeds meer worden vermeerderd, waardoor krachtige geneesmiddelen ontstaan.
Energie: het toverwoord van de New Age. 'Alles is energie'. Homeopathie is bedacht door een spiritist, een man die veelvuldig contact had met geesten. (Dit is historisch, lieve mensen).

Ik kan me er zo aan ergeren dat mensen het verschil niet snappen tussen natuurgeneeskunde en homeopathie. De één is gebaseerd op de geneeskrachtige werkingen van het materiaal dat de natuur aanlevert; de ander op magie. Een wereld van verschil. Maar zo is het goede en het schijnbaar goede, dat in werkelijkheid slecht is, steeds vermengd in de wereld van de New Age.

Voeten aan de wereld

2006-12-04T13:17:00.000-08:00

De eerste maandag zonder werk is verstreken. Dat wil zeggen: zonder betaald werk. Want werk was er genoeg. Stofzuigen. Boodschappen doen. Stofzuigen. Om maar eens een paar zaken te noemen.
Morgen ga ik aan de slag met het afronden van m'n studie. (Lees: morgen hoop ik aan de slag te gaan met het afronden van m'n studie.)

Ik luister nog steeds met veel genoegen naar Skelliconnection van Chad Vangaalen. Geniale plaat. Ik heb 'm niet van Sinterklaas gekregen, dus heb ik 'm zelf maar besteld bij Bol.

Over een maand of drie ben ik afgestudeerd (lees: hoop ik afgestudeerd te zijn). Dan liggen mijn voeten aan de wereld!

Kat en cactus

2006-12-03T13:23:00.000-08:00

Sinterklaas is weer overleefd. Nu de kerst nog.

Mijn baan als vervangend godsdienstleraar in Hoogeveen is - de oplettende lezertjes kan het niet ontgaan zijn - verleden tijd. Nu wachten mij huishoudelijke taken en het afronden van de studie. Ben ik blij dat ik nog geen kinderen heb! De kat en de cactussen verzorgen lukt nog wel.

Embryonically Checking Out Lo-Fi Bands While Actually Having To Write 'Sinterklaas'-Poems

2006-12-02T05:00:00.000-08:00

I still have to write my Sinterklaas-poems..

I found an inspiring lo-fi band: Minmae. You can download quite some of their songs here. They've also got a Myspace. I have only checked them out embryonically, but it sounds good.

Let op Bram

2006-12-01T13:04:00.000-08:00

Mijn schoonvader speelt morgen Sinterklaas in het dorp. Van tevoren kreeg hij wat aanwijzingen op een papier. Eentje daarvan: 'Let op Bram, hij trekt aan de baard.'

Voldoende hoeveelheid prikkels - vooralsnog

2006-11-30T13:05:00.000-08:00

De herrie is over, de draaimolen staat stil. Hoestend en zwetend verlaat ik de arena van het lesgeven. De strijdkameraden vaarwel zeggen was niet gemakkelijk.

Eerst op naar het college op de vrijdagmorgen, waar een hoogleraar die het exorcisme het onbestaan heeft verklaard, een oudere mannelijke student die veel aan de afgod sexualiteit verloren heeft en een studente die Camel light rookt samen met mij bij elkaar komen.

En dan zwijg ik nog over Sinterklaas. Want die heidense mythe moet aanstaande zaterdag ook nog lippendienst bewezen worden bij mijn schoonouders in U. Ik moet alle cadeautjes nog kopen, alle gedichten nog schrijven. Garantie voor een voldoende hoeveelheid prikkels vooralsnog.

Teveel zelfgemaakte pepernoten

2006-11-27T02:13:00.000-08:00

De laatste week op school. Mijn contract loopt af en ik laat het niet verlengen. Deze week is anders dan andere, omdat de vierde klassen schoolexamens maken en de derde klassen met een aantal projecten bezig zijn. De onderbouw heeft wel gewoon les, tenzij je als docent een project in elkaar hebt gestampt. Dat heb ik niet.

Het valt mij zwaar, vooralsnog, deze laatste week. De druk van 'volgende week sta ik hier weer, en de week daarop, en de week daarop..' is weg. Met m'n hoofd ben ik al elders.
En ik hou niet van afscheid nemen. Het liefst verdwijn ik stilletjes. Er is nog geen leerling die ik iets heb verteld. Dat zou ook slecht uit kunnen pakken trouwens. Mijn collega's - de meesten weten het wel, geloof ik. Ik moet het nog maar even in de groep meedelen. Ik hou daar niet zo van.

Mijn hoofd is niet wat het ooit geweest is. Ik voel me alsof ik ziek zou kunnen worden. Als kind werd ik vaak ziek in december. Vooral als ik teveel zelfgemaakte pepernoten had gegeten.

Gedes- of gere-illusioneerd? Chad Vangaalen's 'Skelliconnection'

2006-11-25T02:29:00.000-08:00

Ik voel me een gedesillusioneerd mens. Op zichzelf is daar natuurlijk niets mis mee, want met illusies komt een mens uiteindelijk niet ver. Al kun je met illusies heel ver zijn gekomen, voordat je ontdekt dat je er niet ver mee komt, uiteindelijk. Snap je wat ik bedoel?

Ik heb de CD 'Skelliconnection' van Chad Vangaalen aan Sinterklaas gevraagd. Niet dat ik in Sinterklaas geloof. Sinterklaas is een slap aftreksel van de heidense god Wodan. En in Wodan geloof ik ook al niet. Hoe dan ook - Skelliconnection is schitterend! (Ik ben zo vrij geweest 'm alvast in mp3 te downloaden via Soulseek.) Ik luister er nu naar, terwijl ik cijfers aan het invoeren ben, en ik sta versteld - elk nummer is schitterend. Ja, na een paar keer luisteren stel ik vast dat ik deze liedjes zo mooi vind dat mijn ogen er af en toe vochtig van worden. Music that stimulates the pineal gland.

Illusies, fantasie, verbeeldingskracht, hoop, dromen, geloof, poëzie, muziek... Waar liggen de grenzen?

Alternative 'Cut 'm Down' video

2006-11-19T09:34:00.000-08:00

Here's an interesting alternative to the tribute-to-Johnny Cash-video discussed in the last post.

Human Stupidity, Judgment and Love

2006-11-18T07:36:00.000-08:00

I watched two videos on U-tube today that both show the stupidity of human beings.

The first is the video to the song 'Dear God' from XTC. The lyrics contain all the clichés: God is responsible for all the suffering in the world; religion only divides people; God is 'always letting us humans down'.. Right. Us humans.. Us innocent humans..
Andy Partridge is playbacking terribly bad in this video, and he isn't able to hide the anxious, weak little boy that he is. Not really a match for God, I'm afraid.. Partridge stopped performing live after he'd wetted his pants on stage. I'm no stronger than he is. But the Bible says: 'There is no fear in love. But perfect love drives out fear, because fear has to do with punishment. The one who fears is not made perfect in love.'

The second is the video to the song 'God's Gonna Cut U Down', a traditional performed by Johnny Cash. The performance is magnificent. But the lyrical content of the song and the video are a complete mismatch - or, they actually do match, but then in a completely unintended way. The lyrics are about God's judgment over evil. The video is filled with Hollywood and MTV big shots, appearing to bring last honour to Johnny. Didn't anyone listen to the lyrics of the song?

'ADHD'

2006-11-18T00:56:00.000-08:00

Altijd dromend, haastig duidend
Angstig dralend, harteloos duizelend
Asociaal dansend, hongerig delend
Argeloos duikend, hangjeugdig denderend

De man die reeds stuk was en daardoor, naar hij meende, onaantastbaar

2006-11-15T13:14:00.000-08:00

De genadeloze ebstroom van vermoeidheid brengt mij in een vreemde stemming.
De ontstemming voor de klas lijkt soms een maalstroom van negativiteit waaraan geen ontsnappen mogelijk is. Wanneer ik na een moeilijke les vrij ben, ijsbeer ik soms nog ellenlang door het lokaal, cynisch grijnzend en grinnikend. Mij stuk krijgen? Ha! Ik ben Stukman! Ik ben al stuk! Een man uit één stuk! Ik ben een stuk! Kalmte!

Brakte. Onwillige zwakte. Oorlogsneurosen. Werken. Dat doen de sterken. Klimaatverandering. Heimwee naar de winter van 'zoveel. Kou. (Het laatste dient de lezer, uiteraard, metaforisch te vatten).

De belastinginspecteur en de rabbi

2006-11-13T08:30:00.000-08:00

De belastingsinspecteur komt langs bij een synagoge.
Terwijl hij de boeken controleert vraagt hij de rabbijn:
"Ik zie dat u veel kaarsen koopt, wat doe je eigenlijk met het overgebleven kaarsvet?"
"Goede vraag", zegt de rabbijn, "dat sparen we op en geven het terug aan de fabrikant. Eens in de zoveel tijd sturen ze ons dan een doos met gratis kaarsen toe."

"O" zei de belastingsinspecteur, enigszins teleurgesteld dat zijn ongewone vraag een praktisch antwoord had. Maar onverstoorbaar ging hij door met zijn stuitende vraagstelling:
"En hoe gaat dat dan met de matzes? Wat doet u met de kruimels?"

"Ah!" zei de rabbijn, en realiseerde zich dat de inspecteur hem wilde pakken met een niet te beantwoorden vraag. "Wij verzamelen de kruimels en geven deze terug aan de fabrikant. Eens in de zoveel tijd sturen ze ons dan een doos met gratis Matzes toe."

"Ik begrijp het," antwoordde de inspecteur, snel denkend over hoe hij het deze betweterige rabbijn verder moeilijk kon maken.
"Nou rabbijn, dan rest me nog één vraag, wat doet u met alle overblijfselen van de besnijdenissen?"

"Ook hierbij verspillen wij niets!" antwoordde de rabbijn. "Wij verzamelen alle stukjes voorhuid en sturen deze naar de belastingsdienst; eens in de zoveel tijd sturen ze ons dan een lul om de boeken te controleren."

Freud, Alien Lanes en het 'belt-book'

2006-11-12T12:16:00.000-08:00

Ik zou wel een boek willen schrijven. Waarover? Ach, dat is niet belangrijk. Neem Freud. Fantastische schrijver. Ik vind het nog steeds een absoluut genoegen om zijn werk te lezen. Dat plezier is beslist niet evenredig met de relevantie, geloofwaardigheid en nuttigheid van zijn theorieën.

Voor het college 'Religieus leiderschap: zorg en/of manipulatie?' bereid ik een presentatie over 'Massenpsychologie und Ich-Analyse' voor. Ik hoefde het boek niet uit de bieb te halen want ik had het zelf in de kast staan. Een oude Duitse uitgave. Smullen.

Bij Freud proef ik eenzelfde jongehonderig enthousiasme als bij Guided By Voices op bijvoorbeeld Alien Lanes. Borrelende creativiteit gepaard met een onstuitbaar zelfvertrouwen.

Het laatste mis ik nogal eens. De preek ging erover vanmorgen. Ik vond de inhoud maar verwarrend. Maar ik was ook niet echt ontvankelijk.

Ik zou een boek willen schrijven. Maar steeds als ik er klaar voor ben heb ik het veel te druk met andere dingen. En als ik de tijd heb, wíl ik helemaal niet eens een boek schrijven.

Jet Set Willy II: the Final Frontier

2006-11-11T08:00:00.000-08:00

Jarenlang heb ik terugverlangd naar Jet Set Willy II, het legendarische platformspel dat ik leerde kennen op de MSX-1 van de buren. Vaak overwoog ik zelfs om om deze reden contact te zoeken met die voormalige buren, in de hoop dat ze die oude MSX nog ergens op zolder hadden staan en dan ook nog het bandje met Jet Set Willy ergens in een oude doos.

Dat was me wat, het laden van dat spel. Je zag een hele lange lege balk in je scherm staan die dan tergend langzaam met een kleurtje werd ingevuld. Het laden van het spel duurde bijna een kwartier! Mijn buurjongen ging tijdens het laden weleens poepen. En dan gebeurde het ook nog maar al te vaak dat er tijdens het laden iets mis was gegaan, zodat er een foutmelding op het scherm verscheen op het moment dat je het spel wilde starten. Moest je opnieuw..

Maar het spel was het waard. Wanneer we het urenlang hadden gespeeld, dan sprong ik met dat zich voortdurend herhalende Jet Set Willy-melodietje nog tussen m'n oren tussen de gekleurde tegels door van het paadje van de buren, mij een Jet Set Willy wanend. Vervuld van een irrationele vreugde, stijf van de adrenaline. Want het was een móeilijk spel! Jet Set Willy ging heel gemakkelijk dood. Je kreeg wel een stuk of acht levens in het begin, maar die waren zomaar op. En wij speelden het altijd zo dat als je doodging, de ander weer verder mocht.

Al een aantal jaar geleden kon ik het spel opnieuw spelen. Maar het was niet precies hetzelfde spel als ik in m'n jeugd had gespeeld: ik had een ZX-Spectrum emulator gedownload en het originele Jet Set Willy, Jet Set Willy I zogezegd. Er was niet veel meer aan: veel te moeilijk.. Waarom al die moeite doen? En het kost teveel tijd. Tja, als kind leek je over eindeloze zeeën van tijd te beschikken die je moest zien door te komen..

Jet Set Willy II wist ik later via het internet ook wel te bemachtigen, maar in versies die níet de versie van mijn jeugd waren - dat was de versie van de MSX-1. En die had een ander liedje. Jaha, die zag er niet alleen wat anders uit, die had ook een ander liedje, en zonder dat liedje was het toch niet echt míjn Jet Set Willy.

Nu heb ik dan eindelijk niet alleen een goeie MSX-1 emulator gevonden maar ook het originele Jet Set Willy II voor de MSX, mét het bijbehorende liedje. Luister maar.
(Er is nog steeds niet veel aan het spel. Veel te moeilijk. Het is een worst die voor m'n neus hangt, maar ik kom er niet bij!)

Wonden

2006-11-04T12:04:00.000-08:00

Op adem komen. Dat is toch beter dan roken. Roken is voor puinhopen.

KdV zei dat hij de scherpe stellingnames miste op mijn vernieuwde weblog. Maar als schopper is het goed om jezelf te beheersen en te onderzoeken waarom je tegen dingen aanschopt. Wij zijn ten slotte geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, en God is ook niet in de eerste plaats schopper, maar schepper. Bovendien: ontdekte Paulus niet tot zijn stomme verbijstering, dat het de Heer was tegen wie hij aan schopte?

Ik heb een fascinatie voor die kanten van de Heer en van zijn Woord die maar weinig op prijs worden gesteld, weinig geaccepteerd, weinig geloofd. Bijvoorbeeld: de bijbelse overtuiging dat God ons lijden gebruikt om ons tot heerlijkheid te brengen. Of de omschrijving van God als een verterend vuur. Of de omschrijving van Jezus die onheiligen plet als druiven, terwijl een onstuitbare stroom bloed uit de perskuip stroomt.
Die fascinatie heeft deels een ongezonde motivatie - bijvoorbeeld in de drang om te provoceren. Maar deels is deze fascinatie ook gefundeerd in de intuïtie dat juist in deze ongemakkelijke momenten in het bijbels getuigenis de sleutels gelegen zijn tot het uitwerken van ons behoud. (Dat is er ook zo één trouwens: al die aansporingen in de Bijbel om ons in te spannen. Om onszelf te heiligen. De klassieke genadeleer kan er niets mee! Maar het is een sleutel.)

Een tijdje geleden las ik een recensie van een nieuw verschenen boek met de titel 'Jouw God is te veilig'. De beschreven inhoud van het boek sprak mij direct zeer aan. Nu, enige maanden later, heeft mijn vrouw het boek voor mij op de kop getikt. Het is mij op het lijf geschreven. Mark Buchanan, de schrijver, vertelt in dit boek over het leven in het grensgebied, tussen de wereld waar we niet meer toe behoren en de heilige woestenij waar God met ons wil wandelen in. En hij vertelt hoe we los kunnen komen uit dat grensgebied, hoe we de veilige god die we zelf hebben gecreëerd stuk kunnen slaan om te gaan vertrouwen op de levende God die niet veilig is, maar wel goed. Een citaat dat ook op het omslag staat en in de recensies werd genoemd:

God houdt zich niet bezig met het vrijmaken van parkeerplaatsen vlak bij het winkelcentrum. Evenmin is het voor Hem van belang dat de lakens, in de kleur die wij graag willen hebben, precies in de aanbieding zijn wanneer ons salaris net is gestort.

Een vriend van mij, John, moest hier vreselijk hard om lachen. Het plezierde hem enorm deze waarheid zo boud te horen stellen.

Buchanan stelt dat christenen, als de Emmaüsgangers, lijden aan een vreemde tegenstrijdigheid: ze hebben zowel een traag als een brandend hart. De traagheid van ons hart houdt ons in het grensgebied. Een predikant bij wie ik ooit een stage liep zei eens iets dat me diep raakte: wie Jezus niet werkelijk volgt, en altijd maar blijft hangen tussen gelovig en ongelovig in, mist zowel de genoegens van de wereld als de vreugde van het discipelschap. Het trof mij, omdat ik mezelf erin herkende. Buchanan is heel eerlijk hierover en weet dat er vele christenen zijn die hun leven in dit grensgebied doorbrengen.

Toen Buchanan nadacht over de vraag of God onze wonden kan genezen, kwam steeds meer de vraag bij hem op of onze wonden óns kunnen genezen. Hij komt tot de overtuiging dat wij juist in de wonden die wij oplopen en die wij toebrengen, intimiteit met Christus kunnen ervaren en deel kunnen krijgen aan zijn opstanding. Op het moment dat ik dat las, welden tranen in mijn ogen op. Ik moest denken aan één van die bijbelgedeeltes die, tenminste in de evangelische wereld, als geheel minder populair zijn:

Zie het toch in: ik ben de enige,
naast mij is er geen andere god.
Ik laat sterven, ik geef leven,
ik sla wonden en ik genees.

(Deuteronomium 32:39)

Ik laat sterven, ik geef leven, ik sla wonden en ik genees. Voeg daar aan toe: God is liefde (1 Johannes 4:8), om alle waninterpretaties de kop in te drukken.

Ik zeg niet dat ik het begrijp.
Ik begrijp het niet.
Ik geloof het.

Kiezen

2006-11-03T08:50:00.000-08:00

(Marten is vervangend godsdienstleraar op een vmbo-school in Drenthe. Degene die hij vervangt komt nog niet terug.)

Wat zal ik doen... Stoppen na 4 december, wanneer mijn contract afloopt?
Doorgaan tot de kerst? In dat geval moet ik een praatje houden tijdens de kerstviering. Zit ik daar op te wachten?
Of nog langer doorgaan? Maar dan komt mijn studie in het gedrang.
Ik weet niet wat ik kiezen moet!
Toen mijn vrouw mij ten huwelijk vroeg, heb ik ook vier uur nagedacht voor ik een antwoord gaf (en dat antwoord hield dan ook nog het midden tussen ja en nee, tot haar stomme verbijstering).

Keep on smilin'

2006-11-02T13:08:00.000-08:00

Halloween - cool?

2006-10-31T07:29:00.000-08:00

Ongerechtigheden hadden de overhand over mij;
onze overtredingen – Gij verzoent ze.

Psalm 65:4

Prijst, o volken, onze God,
en laat luide zijn lof weerklinken,
die onze ziel herleven deed,
en niet toeliet, dat onze voet wankelde.
Want Gij hebt ons getoetst, o God,
ons gelouterd, gelijk men zilver loutert;
Gij hebt ons in het net gebracht,
banden gelegd om onze heupen;
Gij deedt mensen over ons hoofd rijden,
wij zijn door vuur en door water gegaan;
maar Gij voerdet ons uit in de overvloed.

Psalm 66:8-12

Tonight it's Halloween. Think about it.

See: 'Samhain: History of Halloween'.

Question: is the Bible old and outdated?
Many people think so. The many stories of Jesus expelling demons from people, demons that cried out in despair through the mouth of the victims they had to leave, are often interpreted as primitive interpretations of psychological phenomena. Even though the spiritual dimensions of life are more and more being accepted and explored these days, the existence of malevolent spiritual entities is naively being denied.

And so is the practice of human sacrifice. The many references in the Bible to the human sacrifices that the false gods of the peoples surrounding Israel demanded from their worshipers, are being regarded as references to primitive cultural phenomena. But here too the spiritual dimension is being missed out on. Human sacrifice is not just about culture. These 'gods' are still alive today. And they still demand the ritual shedding of human blood. Halloween is one of the prime occasions for this.

If you're a christian, see: 'Halloween: The Time For Intercessory Prayer'.

'Andrew Bird & The Mysterious Production of Eggs'

2006-10-29T03:42:00.002-08:00

Een erg mooi album is 'Andrew Bird & The Mysterious Production of Eggs' van.. Andrew Bird. Mijn broertje heeft het ontdekt - ik wist niet dat het bestond. Andrew Bird is een Amerikaanse multi-instrumentalist en een geniale singer-songwriter. Hij leerde viool spelen volgens de Suzuki-methode. Hij is daarnaast gitarist én hij een professionele fluiter (je moet het horen om het te geloven).

'The Mysterious Production..' is zijn laatste album en dateert uit 2005. Het is een zeer uitgebalanceerd album dat allerwege uitzonderlijk lovende kritieken heeft ontvangen. Het album klinkt mij beslist niet 2005 in de oren; het klinkt trendloos als een klassieker.
Bird zingt zeer losjes, maar zijn zang is er. De nummers zijn prachtig, evenals de orkestratie. Dit is een album waarbij je op het ene na het andere nummer verliefd wordt.

Ik heb een kort fragment uitgekozen, instrumentaal, waarop de geweldige klank en productie van de drums ook te beluisteren is - ruimtelijk, stoffig, intens en sfeervol. O, dit instrumentale refrein is zo mooi - om te huilen zo mooi. Luister maar. (Natuurlijk moet je het hele nummer horen om de schoonheid ervan te kunnen waarderen.)

Idioot! dat je bent!

2006-10-29T03:14:00.000-08:00

Bijna tien jaar heb ik gerookt. Vanaf m'n zeventiende tot aan m'n vijfentwintigste. Met tussenpozen waarin ik weer eens gestopt was. Ik rookte al af en toe vanaf m'n achtste - maar toen was ik gelukkig niet in de gelegenheid om er verslaafd aan te raken. Lekker vond ik het wel, vanaf de eerste sigaret. Wat gaf dat een enorme kick, die scherpe lucht, die bijtende smaak, en je hersenen die een heerlijke klap uitgedeeld kregen. Maar het mocht niet, natuurlijk. En het was niet goed. Ik weet nog hoe de moeder van mijn overbuurjongen moest lachen toen wij heilig volhielden dat we niet hadden gerookt. Ik had een enorme pluk tabak tussen m'n tanden zitten..

Ik ben ondertussen zo'n vijf of zes jaar gestopt. En al die jaren ben ik er niet weer ingetrapt: roken heeft niets te bieden. Eén keer, toen ik aangeschoten was, lurkte ik uit overmoed aan een sigaret zonder te inhaleren, maar ik realiseerde me op tijd het risico en deed het ding weg.

En nu? Ik heb het verlangen om te roken weer voet gegeven - te vaak en te lang. Het is alsof ik alweer verslaafd ben, maar dan zonder dat ik nog gerookt heb. Het is vreselijk. The craving is back.

Idioot! Dat je bent!

Wrong memory loops

2006-10-27T01:22:00.000-07:00

Wat ik nog vergeten ben te vermelden in mijn vorige post: de chemische substanties die in de hersenen vrijkomen bij het roken van een sigaret triggeren niet alleen de belonings-, maar ook de geheugencircuits. De conditionering van het roken in bepaalde situaties wordt dus min of meer letterlijk in de hersenen gegrift: er wordt een soort 'memory loop' gecreëerd waarin een bepaalde prettige ervaring gekoppeld is aan het roken. Wanneer deze of een soortgelijke prettige ervaring zich weer voordoet, herinneren de hersenen zich de sigaret als een onmisbaar bestanddeel van deze ervaring. Wanneer de sigaret ontbreekt, geven de hersenen dat aan: er mist iets, er is iets niet goed!

We need to undo wrong memory loops.

Gemanipuleerde beloningscircuits

2006-10-26T07:40:00.000-07:00

Vlieland was zoals ik zelf ben: tweeërlei.

'It's all in your mind', een cliché dat wellicht origineert in de jaren 60 (Spanish Castle Magic van Jimi Hendrix!), is van toepassing - gedééltelijk van toepassing: de waarneming wordt in sterke mate gekleurd door het subject dat waarneemt - maar anderzijds wordt dit subject op zijn beurt sterk beïnvloed door datgene wat hij of zij waarneemt. Er was dus een wisselwerking tussen Vlieland en mij.

Het cliché ('it's all in your mind') is ook in zoverre van toepassing dat ik er van overtuigd begin te raken dat hoe ik mij voel erg veel te maken heeft met hoe mijn brein (niet) functioneert. Op Vlieland heb ik momenten ervaren van intens genieten, momenten die grensden aan extase. Maar voorbij de grens waar deze momenten ophielden doemden episodes op van een onvoorstelbare somberheid, van intens niet genieten, van onbevredigd zijn.

Het is een feit dat gevoelens van genot en bevrediging sterk samenhangen met het functioneren van onze hersenen. In dat opzicht spelen de zogenaamde beloningscircuits in onze hersenen een doorslaggevende rol. Dit zijn circuits die worden geactiveerd bij juist gedrag. Juist gedrag is in de eerste plaats gedrag dat ons overleven bevordert, zoals eten op het moment dat je honger hebt. Wat juist gedrag is, staat ter beoordeling van de onzichtbare regisseur in ons brein, die tenminste gedeeltelijk samenvalt met ons onbewuste. We hebben het hier niet alleen over lichamelijke functies, want een typische situatie waarin onze belongingscircuits op hol slaan is wanneer we geld geven aan een zwerver of aan een goed doel. Dit wordt door onszelf, of door onze onzichtbare regisseur (een deel van onszelf) kennelijk veelal als 'juist gedrag' gewaardeerd, met als gevolg dat we een goed gevoel krijgen - dat hebben we goed gedaan! (Jezus' advies om je rechterhand niet te laten weten wat je linkerhand doet is dus niet uit de lucht gegrepen: als we niet opassen, geven wij alleen om onszelf goed te voelen). Dit goede gevoel, deze beloning van juist gedrag, conditioneert ons zodat we dergelijk juist gedrag zullen blijven vertonen. We leren, dankzij dit beloningscircuit, om ons juist te gedragen.

Nu is het vervelende dat deze belongingscircuits kunnen worden gemanipuleerd door bepaalde chemische substanties. Ja, 'drugs' zou je die kunnen noemen. Alhoewel dat een wat te enge (in de zin van 'smalle') benaming zou zijn: suiker is dan ook een 'drug', eentje die op grote schaal misbruikt wordt in onze westerse samenleving. En voedsel überhaupt leent zich er goed voor om onze beloningscircuits te manipuleren. Maar 'drugs' in de meer eigenlijke zin zijn natuurlijk koffie, chocola, maar vooral sigaretten, wiet en hasj, cocaïne, heroïne, etcetera. Wanneer een mens eenmaal zijn beloningscircuit aan het manipuleren slaat met dergelijke substanties, leert hij dat het goed is (want het voelt goed!) om deze substanties te gebruiken en zich daarbij op een bepaalde manier te gedragen.

Wat er daarbij precies in de hersenen gebeurt, is eigenlijk hoogst ingewikkeld en daarvan zijn we ook zeker niet precies op de hoogte. Er is een ingewikkeld samenspel van allerlei factoren. Maar het punt is dat onze hersenen wennen aan deze manipulatie van onze beloningscircuits, zelfs in zo'n mate dat de structuur van onze hersenen zich wijzigt naar deze manipulatie.

Ik ben jarenlang verslaafd geweest aan het roken van sigaretten. Ook aan het roken van joints, en aan het roken of eten van (pure) hasj en wiet. Aan drank ben ik nooit ernstig verslaafd geraakt.

Ik ben ontelbare malen gestopt met roken en ook evenzo vele malen weer begonnen. Onder invloed van het boek 'Stoppen met roken' van Allen Carr ben ik jaren geleden gaan geloven dat de prettige effecten van roken volledig berusten op illusie (namelijk op het tijdelijk opheffen van ontwenningsverschijnselen, gecombineerd met allerlei psychologische projecties). Nu ik mij opnieuw in de biochemische aspecten van de rookverslaving heb verdiept, kom ik tot de conclusie dat Allen Carr er ver naast zit. De prettige aspecten van een rookverslaving (en, wat dat betreft, van elke verslaving) berusten in het geheel niet op een illusie. Zij berusten grotendeels op de manipulatie van de beloningscircuits in de hersenen. Deze manipulatie is echt en zij werkt ook echt. En zij verandert de structuur van de hersenen, mogelijk permanent. Natuurlijk heeft alle manipulatie een aspect van illusie, en dat is ook hier het geval: wat goed voelt, is niet echt goed. Maar het voelt wel echt goed. En dat goede gevoel slechts te verklaren uit de tijdelijke opheffing van ontwenningsverschijnselen, zoals Carr, doet, is naïef. Het goede gevoel is niet slechts het ontbreken van iets negatiefs, maar het bewerken van iets 'positiefs', namelijk de prikkeling van de beloningscircuits.

Nu to the point. Na jaren mijn hersenen te hebben gemanipuleerd met tabak, wiet en hasj, hebben zich bepaalde 'regels' in mijn hersenen gegrift. Iedere (ex-)roker zal dergelijke regels herkennen: na het eten, bijvoorbeeld, rook je een sigaret. Door het eten is het lichaam ontgiftigd en het nicotinepeil laag. Roken leidt dus tot een sterke activering van het beloningscircuit. Deze regel heeft nog een duidelijke lichamelijke component, maar de roker kan ook heel goed zelf zijn regels creëren. Een algemene regel is roken na een bepaalde inspanning of na een bepaalde stressvolle gebeurtenis. De opluchting dat deze situatie voorbij is, wordt voor de roker een onverbiddelijke aanleiding om zijn beloningscircuit te manipuleren. Zo kan de roker allerlei situaties als een dergelijke onverbiddelijke aanleiding gaan beschouwen. Op dezelfde manier werkt het, in hele grote lijnen, voor wiet en hasj en andere drugs. Het probleem wat hierdoor ontstaat, is natuurlijk dat de hersenen voor een goed gevoel, voor een gevoel van opluchting en bevrediging, afhankelijk worden van chemische substanties.

Eén van de verschrikkelijke consequenties daarvan is dat een mens met een ontregeld beloningscircuit niet meer in staat is om zonder de substantie waarvan hij of zij afhankelijk is zich werkelijk bevredigd en goed te voelen. Dat kan een tijdelijke toestand zijn die optreedt bij ontwenning, maar het kan ook een langdurige toestand zijn, afhankelijk van de mate waarin substantie-misbruik en verandering van de hersenstructuur heeft plaatsgevonden. Langdurig gebruik van XTC bijvoorbeeld kan een vrijwel permanente depressieve toestand teweegbrengen (de veranderingen die XTC in de hersenen teweegbrengt zijn zo agressief dat de hersenen van iemand die jarenlang XTC heeft gebruikt eruit zien als een gatenkaas!).

Ik heb mijn beloningscircuit tijdens mijn rook- en wietverslaving altijd heftig lopen manipuleren. Allerlei ervaringen die ik als genotvol beschouwde, met name het genieten van de natuur, koppelde ik driftig aan het roken van een sigaret of aan het onder invloed zijn van wiet of hasj. Deze koppelingen zijn zo diep in mijn hersenen gegrift dat het mij nu, jaren later, nog altijd parten speelt. Ik ben niet in staat om normaal te genieten. Ik wordt bijna permanent geplaagd door een gevoel van onbevredigd zijn, me niet goed voelen, niet worden beloond. Ervaringen van genot (juist ook in de niet banale zin van het woord!) zijn steeds kort en worden steevast gevolgd door de ervaring van leegte, onbevredigd zijn, etcetera.

Kortom: een chronisch gevoel van niet worden beloond. En wat leer ik daarvan? Dat ik me niet juist gedraag. Terwijl ik mij misschien volgens mijn eigen idealen of zelfs volgens de regels van de hemelse Vader wél goed gedraag. Daar ontstaat dus een conflict.

'De Geest maakt levend, het lichaam dient tot niets', zegt Jezus in het Johannesevangelie. Ik denk dat dit een belangrijke richtlijn is: de afhankelijkheid van onze hersenen leidt tot slavernij, de slavernij die kenmerkend is voor verslavingen maar die wellicht op een minder opvallende manier kenmerkend is voor iedere levensstijl die bepaald wordt door de zucht naar genot.

Evenwel: het is verdraaide moeilijk om los te komen van de gevoelens van onbevredigd zijn en van bevredigd zijn die samenhangen met het gemanipuleerd hebben of het manipuleren van onze beloningscircuits. Want het voelt allemaal wel alsof het ergens toe dient. Of het voelt wel alsof die andere mogelijkheid, levend gemaakt worden door de Geest, nergens toe dient.

Lastig!

The sweet sound of nostalgy.. Or is it thin air?

2006-10-23T00:07:00.000-07:00

iT'S UNBELIEVABLE! After years and years, I've finally found back my favorite computer-chip music tune (click to listen!). It was a tune that went along with an Automation disk for the Atari ST. Automation was a group of crackers, cracking the code of commercial software, spreading it in the ST community. On this particular disk there was the superb game Rick Dangerous II, but I couldn't play the game since we only had a monochrome monitor and the game only played on a colour screen. Nevertheless, I could hear the music of the intro screen. And boy, I was lost from the start when I heard that tune.

Of course, now, years later, the tune is a bit of a disappointment. You see, I've been phantasizing for years about recording an epic guitar-version of the tune. So in my mind, the tune got greater and greater. Still, I think it's a pretty nice composition, and the special effects on that high-pitched melody are awesome..

O, sweet nostalgy. I can run an Atari ST now from my PC, using an emulator like STeem. Oh, that beautifully ugly grey ST desktop.. Sigh.. Not to mention WordPerfect 5.1, that appeared to be downloadable somewhere on the web. Sigh again..

On the other hand, nostalgy seems to have a lot to do with desires that are essentially illusionary. I've been longing back, from my childhood 'till adolescence, to Jet Set Willy II, the platform game that I was fond of as a kid. But when I could finally play it again using a ZX Spectrum emulator, the thrill was totally gone. What had I been chasing at?

Voorwaarts achtervaarders!

2006-10-21T01:03:00.000-07:00

Collega's op school zeiden tegen me dat ik beslíst vakantie moest nemen. Niet de hele herfstvakantie aan nakijkwerk en dergelijke besteden.
Ik had in mijn hoofd om woensdagavond naar Vlieland te gaan, daar te verblijven in de Veerman en vrijdagmorgen terug te gaan. Dat plan viel in duigen omdat de kamers al bezet waren. Alternatief was het klooster.
Nu heb ik toch voor Vlieland gekozen: van dinsdag op woensdag was er nog een kamer vrij. Zoveel tijd heb ik toch niet. Dus ga ik dinsdagmorgen naar Vlieland en kom ik, waarschijnlijk, woensdagavond terug.
De Veerman - daar heb ik ooit voor het eerst met m'n vader gebivakkeerd. Nadat we al uitgecheckt waren raakte ik m'n vader op het eiland kwijt toen hij aan het snelwandelen sloeg en ik in gewone tred verder liep met de bedoeling steeds een stuk te rennen om hem weer in te halen. Ik verdwaalde en miste zodoende de laatste boot. Uiteindelijk keerde ik terug naar De Veerman, waar ik in de huiskamer mocht slapen in een slaapzak die ze voor me regelden. Voor ik naar bed ging was het nog erg gezellig in de bar. De oude kapitein wiens vrouw de zaken waarneemt vertelde dat hij van alle drank vrolijk werd, behalve van whiskey waarvan hij grimmig en vals werd. Ook vergeleek hij mij met een 'achtervaarder', een ander woord voor verstekeling.
Sindsdien ben ik nog een aantal malen teruggekeerd naar De Veerman, steeds met mijn vrouw. Het is een mooi plekje, op de dijk en bij het wad. Ja, ik heb er zin in om weer naar Vlieland te gaan - het eiland is me vertrouwd en het is soms bloedstollend mooi.

Neurotische probleemdefinitie en zucht naar Vlieland

2006-10-19T04:42:00.000-07:00

(Meneer Docter werkt als vervangend godsdienstdocent op een vmbo-school in Drenthe)

De laatste les vandaag is geweest. Nu is het voor mij al zo'n beetje herfstvakantie. Ik dacht eerst dat ik na de herfstvakantie klaar was, maar dat is niet zo. De vrouw die ik vervang is nog niet in conditie. Mijn contract loopt tot aan 6 december; daarna moet ik naar alle waarschijnlijkheid beslissen of ik nog verder ga. Mijn studie wacht er immers op om afgerond te worden. En dat gaat niet lukken naast een baan in het onderwijs. (Lees voor een kraakheldere analyse mijn commentaar op het commentaar van John bij de vorige post).

Terwijl ik, zonder een redelijk doel, nog eens door de gangen van de school loop, stormt een aantal leerlingen mij voorbij dat schreeuwt: 'Doctùùùùr!' Mijn gezichtsuitdrukking laat zien dat ik hier niet van gediend ben, waarop één heerschap nog eens extra hard schreeuwt: 'Hééé!'.

Even later word ik door de hyperactieve Karel tegengehouden op de gang. Ik probeer hem aan zijn verstand te brengen dat dit toch echt niet kan, een docent in zijn bewegingsvrijheid belemmeren. Karel houdt vol, want: Michiel heeft z'n strafwerk (in mijn laatste lesuur van mij ontvangen) al af. Michiel meldt zich inderdaad met vier kantjes volgeschreven ('Ik zal voortaan mijn gedrag afstemmen op mijn leeftijd' - ik had geen tijd om iets leuks te bedenken). 'Dat ziet er prima uit, Michiel' zeg ik. Twee jongens die erbij staan zeggen dat Michiel nu toch wel een applaus verdiend heeft en beginnen te klappen. Ik kijk wat zuur, waarop één van de twee nog harder begint te klappen en zegt dat ik mee moet klappen. Ik reageer cynisch.

Het eigenlijke probleem in deze twee situaties is dat ik leerlingen niet zou moeten toestaan om dermate joviaal met mij om te gaan. Direct aanpakken, daarmee win je de oorlog. Maar als neuroot die gepreoccupeerd is met gehoorbeschadiging, maak ik mij veel meer zorgen over mijn oren: die jongen die zo hard 'hééé' brulde, in mijn gezicht, en die ander die zo hard klapte - zijn daardoor weer honderden oorhaartjes neergegaan die nooit meer overeind zullen komen? Dat is het eigenlijke probleem, naar mijn neurotische overtuiging.
Als mijn oren maar niet beschadigd zijn. Dan is er niets aan de hand.

Ik heb nog een hoop te doen de komende week. Toch hoop ik dat ik, al is het maar kort, ook even echt vakantie kan vieren. Misschien ga ik wel naar Vlieland. Even uitwaaien.
'k Zie wel. Ja?

Verwenteld schaap weer op zijn poten

2006-10-16T07:04:00.000-07:00

Zondag heb ik naar een preek van Jurgen den Herik geluisterd. Den Herik heeft dit jaar de preekwedstrijd van Trouw gewonnen. Niets vermoedde ik ervan, dat een plaatsgenoot van mij zo'n preektalent zou zijn. Maar preken kan hij.

Uit het artikel in de Trouw herinner ik mij dat de jury zei dat hij preekt alsof hij ter plekke bedenkt wat hij zegt. "U spreekt met een sacrale vanzelfsprekendheid", zeiden ze.

Dat is waar. Je hebt bijna niet in de gaten dat je naar een preek luistert. Maar ondertussen sluipt er wel zomaar een moment op je af waarop je door elkaar gerammeld wordt en geraakt tot in het diepst van je ziel. Bij mij was dat, in de boven gehyperlinkte preek, op het moment dat Den Herik spreekt over het verwentelde schaap dat door de sterke armen van de herder wordt opgetild. Zomaar werd ik emotioneel. Het raakte me diep. Waar zo'n beeld anders toch heel vaak een nietszeggend cliché blijft. Knap, Den Herik. Met hulp van de Heilige Geest.

Als je de preek beluistert let dan op hoe Den Herik meesterlijk zijn publiek bespeelt, met een geniale slotzet.