Blindenstrookstront en schaapjes baren
Monday, March 07, 2011
Het kraambed dat hier onlangs is gebracht staat strategisch in onze huiskamer opgesteld, maar drie keer raden wie er vanuit is gegaan dat het bed er speciaal voor hem is neergezet? Juist, onze kat. Nino heeft zich behaaglijk op het kraambed neergevleid, alsof hij tussen de weeën door aan het uitrusten is.
Voor Silja is het best spannend dat er een broertje of zusje op komst is. Ze speelt soms dat ze zelf zwanger is; dan stopt ze skjipke Mimi ('skjipke' is Fries voor 'schaapje', voor de niet-Friestaligen onder ons) onder haar jurk en begint ze vreselijk te steunen en te kreunen waarna Mimi naar buiten floept om vervolgens in het wiegje te worden ingestopt.
Ik luister naar Figure 8 van Elliott Smith. Oooh wat is Everything means nothing to me toch een mooi liedje... Dat refrein, het titelvers in een schitterende, zich steeds herhalende melodie, breekbaar gezongen maar tegelijk ijzersterk.. Everything means nothing to me / Everything means nothing to me / Everything means nothing to me... enzovoorts.
Labels: dagboek, Silja, zwangerschap
posted by Marten @ 1:57 PM;
Een opgeruimde kamer
Friday, February 25, 2011
Ik lees in het werk van Leanne Payne. Het gaat over genezend gebed. Over homosexualiteit als 'symbolische verwarring' (hoe politiek incorrect! Op de brandstapel!). Over diepe wonden, geslagen in onze (gender)identiteit. Over het ware zelf als de plek waar Christus woont, als het centrum van ons zijn, van waaruit we werkelijk kunnen leven. Over 'het praktiseren van Gods Tegenwoordigheid'. Over het luisteren naar Gods Woord, dat hij altijd tot ons spreekt. Over vrijheid door gehoorzaamheid. Over het mannelijke initiatief en het vrouwelijke reageren. Over God die zo mannelijk is dat wij tegenover hem allemáál vrouwelijk zijn.
Ik had het niet meer verwacht, maar deze boeken wekken een nieuwe, of een hernieuwde hoop in mij. Daartegenover staat een gapende afgrond van pijn, van leegte, van de harde smak op het beton wanneer ik mijn marionettentouwtjes doorsnijd. Auw. Schaamte, gevoelens van minderwaardigheid, psychosomatische klachten, depressie, angst, woede ook, ja ook veel woede. Wat een beerput! En ik maar proberen om die beerput biochemisch stankvrij te maken. Een pilletje hier, een pilletje daar. Toch wordt alles niet roze.. Zoals bij de familie Knots..
Het kleine koninkje, dat alles wil, en allemaal nu, bevrediging, totale verzadiging, plezier, genot, tot kotsens toe. Dat kleine koninkje vertoont zich als een eeuwige bedelaar, die altijd zal blijven zeuren. Altijd de bus gemist, net niet genoeg geld voor een strippenkaart, altijd geld nodig voor het slaaphuis.
Het is hard te erkennen dat ik een bedelaar ben. Een bedelaar voor de grote koning.
Labels: dagboek, geloof, Leanne Payne
posted by Marten @ 10:48 AM;
Perfecte bagger
Saturday, February 12, 2011
Het aan cocaïne verwante methylfenidaat (dConcerta, Ritalin) bezorgt mij eerder een overdaad aan zelfvertrouwen, en een immens plezier in sociale contacten. Wel wordt wat aan angst ontbreekt gecompenseerd met aggressie, wat dan weer allerlei vervelende neveneffecten geeft in de relationele sfeer.
Ik probeer de acuutheid van neurotische twijfels (Ik moet NU weten of ik Dex of Rita moet hebben) te ondergraven met het besef dat alles tijdelijk is en veel er niet toe doet. Ik idealiseer iets of iemand, meestal een buitengewoon klein segment van de totale alledaagse (en/of minder alledaagse) werkelijkheid, en hang daar mijn ziel en zaligheid aan op - maar perfectie is een illusie, en een kokervisie op perfectie is contraproductief bovendien.
Overigens is de hoeksteen van mijn farmacotherapeutische cocktail een hoge dosis clomipramine, for the record.
Er staat een gloednieuw, reusachtig, imperfect Ikea-bed op mij te wachten. Met een hoogzwangere vrouw erin.
Labels: dagboek, farmacotherapie
posted by Marten @ 2:35 PM;
'Durf te moorden' in Zweden
Saturday, February 05, 2011
Daarna ging ik naar een feestje van Bassie, de aan lager wal geraakte clown die in een tweede jeugd theologie is gaan studeren. Ik gaf hem het boek Durf te dromen van onze hypercharismatische rakker, Mattheus van der Steen, om lekker van te gruwelen.
Vrijdagavond ging ik met mijn betere helft naar Moord in de kerststal, een kerstspel van het Ro-theater, met o.a. Arjan Ederveen. Het was grappig, fijn en mild blasfemisch. In mijn evangelische periode was dit absoluut niet door de censuur gekomen. Ik kon er nu zonder al te sterke oordelen naar kijken en luisteren en van genieten. Wel vond ik de homo-erotische kwinkslagen enigszins aanmatigend.
Labels: dagboek, farmacotherapie
posted by Marten @ 4:47 PM;
Geluk en tragedie gezamenlijk op de loer
Thursday, February 03, 2011
Onze badkamer wordt gerenoveerd. Achter deze schijnbaar onschuldige mededeling gaat een wereld schuil van schrijnend leed: de waar geworden nachtmerrie van een obsessief-compulsief gestoorde. STOF. Ken je dat hoofdstuk in W.F. Hermans De tranen der acacia's? Dat 'stofhoofdstuk'? Geniaal. Iets dergelijks tref ik nu op mijn zolder aan. Zo onzichtbaar als de asbestvezels daar zijn, zo opdringerig zichtbaar is nu het roze puimsteen dat zich waar mogelijk heeft opgehoopt. De vloer zit onder het stof. Boeken zitten onder een laag stof die je normaal alleen met jarenlang niet-lezen waarneemt. Mijn nieuwe computer - voor de muziek - zit onder het stof. Wasgoed zit onder het stof.
Ik was vandaag zo dom om mezelf op de Eerder naar huis-lijst te zetten, en werd om twaalf uur prompt, maar tegen mijn halfslachtige verwachting in, naar huis gestuurd. Toen pas bedacht ik mij dat ons mannetje in ons huis aan het slopen en drillen is. Niet echt mijn ding, om het met een understatement te zeggen. Toen ik thuis kwam trof ik hem, en hij begon aan lange, gedetailleerde overpeinzingen over de praktische problemen die ook hem voor een raadsel stelden. Daar werd ik niet echt rustiger van. Ik ben gevlucht naar mijn ouders. Ondertussen ben ik ook nog aan de diarree geraakt. Ja, lieve lezer, een traan mag inderdaad geplengd worden bij deze opeenstapeling van diep menselijk leed. Om een en ander in perspectief te plaatsen hoorde ik zojuist dat de pasgeboren baby van de broer van een zwager in kritieke toestand in het UMCG ligt. Hoe teer en breekbaar is het leven. Hoe liggen geluk en tragedie steeds gezamenlijk op de loer.
posted by Marten @ 10:30 AM;
Gipshart en het tranenpeloton
Wednesday, January 19, 2011
De roman heet IJsland, en het omslag, de voorkant en ook de groen geverfde zijkant zijn inderdaad mooi. En dat Giphart kan schrijven, dat geloof ik ondertussen ook. Toch herken ik wel het voornoemde gilde. Kluun is daarvan de exponent, maar Giphart draalt ook niet om zichzelf neer te zetten als in een vleesgeworden natte droom.
Ik geloof dat er eigenlijk maar één schrijver is van wie ik autobiografische narcistische nietsigheid met graagte verdraag, en dat is Herman Brusselmans.
Labels: dagboek
posted by Marten @ 5:36 AM;
Opstanding
Monday, January 17, 2011
'k Ben ziek, de griep. Zuigt. Ik heb drie dagen plat gelegen. Toch wil het van een echte opstanding niet komen.
Labels: dagboek
posted by Marten @ 6:41 AM;
Van perfect naar imperfect: de stap in het ravijn
Monday, January 10, 2011
Cryptische, elliptische verslagen schreef hij wonderbaarlijk traag. Het laatste verslag had van doen met zijn verjaardagsfeestje, waarvoor hij niemand had uitgenodigd, maar iedereen kwam, althans zeker de helft.
Op het scherm van mijn laptop zit een plekje, bestaande uit een minimale hoeveelheid van een harde, plakkerige substantie. Ik heb geprobeerd het met een microvezeldoekje weg te poetsen, maar dat is niet gelukt, sterker nog, het lijkt wel of ik de mysterieuze substantie alleen maar meer mijn scherm in heb gewreven. Hoe komt het daar? Is het door Annaniska, mijn pleegzusje, die enkele uren onbeheerd door het huis heeft gedoold? Is het door Anna, mijn zus, die wellicht mijn scherm heeft aangeraakt toen ze foto's aanwees van modellen die net als zij gebodypaint waren door een lichaamsbeschilderaar? Ik wou dat ik de FBI tot mijn beschikking had - of het geld om pardoes een nieuwe laptop te kopen.
Deze laptop, die was net verheven tot toonbeeld van hemelse perfectie, om nu ruw te worden neergehaald naar de misselijk makende terreinen van aardse imperfectie, de duivelse doolhoven.
posted by Marten @ 11:55 AM;
Van gisteren en nog niet jarig
Sunday, January 09, 2011
 |
| Gnostisch prototype van een éénjarige ezel |
Voor een collega, een vrouwelijke pendant van Reve's Meedogenloze Jongen, heb ik het boekje De God van je tante over het Ezel-proces van Reve weer eens opgeduikeld. Reve werd door het OM vervolgd wegens 'smalende godslastering', omdat hij zich God had voorgesteld als een één-jarige ezel, die door hem driemaal langdurig 'in Zijn Geheime Opening wordt bezeten'. Reve werd uiteindelijk vrijgesproken, omdat zijn voorstelling geen enkele smalende of zelfs lasterlijke intentie zou hebben. De wet tegen 'smalende godslastering' werd daarmee definitief een onding. Na snellezing van het boekje werd mij duidelijk dat een bijbels-theologisch bezwaar tegen Reve's voorstelling ten diepste moet zijn gebaseerd op de gnostische theologie van Reve waarop de ezel-scène uiteindelijk is gebaseerd. Niet de perversiteit, maar de wezenlijke eenheid van God en mens, goed en kwaad, is wat zich slecht verdraagt met het evangelie van Hem die door Theo van Gogh als 'de rotte vis van Nazareth' werd aangeduid.
Ik ben van zins om Kohlbrügge's Zeven Preeken over den profeet Jona te herlezen. Ergens in mij woedt nog steeds een liefde voor Kohlbrügge.
Ik luister naar Elliott Smith. Vooral zijn album Either/Or vind ik zeer bekoorlijk.
Labels: dagboek, farmacotherapie, geloof, muziek
posted by Marten @ 5:19 AM;
The show must go on
Tuesday, January 04, 2011
Ik offer mijn oren op voor de dubieuze zaak. Berichten over collega's met piepende oren worden door mij met een grimmig gebrek aan verbazing aangehoord.
Ik ben begonnen flupentixol te nemen, de ene helft van de Deanxit waar Herman Brusselmans het ooit goed op deed.
Labels: dagboek, farmacotherapie
posted by Marten @ 3:30 PM;
Het ei onderweg
Monday, January 03, 2011
Ik vind mijn werk leuk. Tegelijkertijd kan dit slechts een halte onderweg zijn. Maar ik ben gestopt met het raadplegen van de reisschema's. Ik zoek een nieuwe liefde, terwijl oude liefdes krachteloos opflakkeren. Het leven is een brandstapel, een oven, een barbeque. Het is eten en gegeten worden. Nochthans probeer ik op astronautenvoeding te overleven.Ik ben gaan luisteren naar Elliott Smith. Mooi, maar ook wel deprimerend. Of was ik al depressief voordat ik naar Elliott luisterde? Soms weet je niet meer waar de kip is en wie het ei.
posted by Marten @ 12:31 PM;
Het bel-centrum en de gruwelzolder
Sunday, May 09, 2010
En opnieuw beland ik in een call-center. Een bel-centrum. Alweer de Belastingtelefoon. Maar dit keer Toeslagen in plaats van Inkomstenbelasting. En Groningen in plaats van Leeuwarden.
Ik heb naarstig naar werk gezocht, maar er zit, vreemd genoeg, niemand op mij te wachten. En dat terwijl ik overstroom van talent en werklust. Gelukkig weten ze bij de Belastingdienst mijn buitengewone capaciteiten wel op waarde te schatten.
Dit werk is voor mij koorddansen. Terwijl ik stapje voor stapje voortschuifel, gaapt beneden mij de afgrond van verergerde gehoorproblemen, als de wrede en gigantische muil van een dolle, gulzige reus, een muil vol rotte, stompe, gele tanden en kiezen.
Ik wilde zelf een limiter kopen, een demper, die ervoor zorgt dat het volume van mijn headset in ieder geval niet boven de 85 decibel uitkomt. Alleen mocht ik niet zelf zo'n ding aanschaffen. Dus heeft de Belastingdienst dat voor mij gedaan. Dat is netjes.
Maar koorddansen blijft het. Het geroezemoes in de ruimte waar ik werk zwelt af en aan als het ruisen van de branding. Menigmaal kan ik de persoon aan de andere kant van de lijn haast niet verstaan. Dat werkt stress in de hand. En dat is weer niet bevorderlijk voor het voorkomen van gehoorproblemen.
Mijn dochtertje is twee geworden! Ja, het is niet alleen maar kommer en kwel in mijn leven. In tegenstelling tot een jaar geleden heeft ze dit keer wel aardig in de smiezen wat er gebeurt vandaag. Al zag ze vanmorgen de levensgrote '2' die mijn vrouw op de muur had geplakt nog wel aan voor een 'S'. Ach, je kunt niet alles hebben. Analfabeet is ze in ieder geval al niet meer. Het is een schitterend klein mensje. Van twee.
We zullen zien hoe lang ik het volhoud bij de Belastingtelefoon.
O ja, en dan is er nog die verhuizing. Verschrikkelijk. Het huis met de gruwelzolder.. Waar twee platen met losgebonden asbest aan het plafond gelijmd zijn! En drie keer raden wie er geacht wordt op dat kamertje zijn intrek te nemen voor werk en hobby.. Inderdaad, ondergetekende asbestofoob.
Het leven zit vol ironie. Om niet te zeggen draconisch sarcasme.
Labels: dagboek
posted by Marten @ 4:44 AM;
De gekken en het geld
Saturday, October 10, 2009
Ik ben sinds enkele weken in dagbehandeling bij het UMCG, groep Angst & Dwang. Aanvankelijk had ik grote weerstand, maar allengs heb ik de slag te pakken gekregen. Alhoewel de weerstand steeds weer, in steeds nieuwe gedaanten, terugkeert. Denk aan Freud: de terugkeer van het verdrongene.
De therapie heeft twee pijlers: cognitieve gedragstherapie en exposure-therapie. Het eerste behelst het rationeel te lijf gaan van irrationele gedachten om daarmee samenhangende pathologische gedragingen en gevoelens te ontkrachten. Het tweede houdt de opzettelijke blootstelling in aan juist die situaties die angst oproepen en normaal gesproken worden vermeden, waarbij het de bedoeling is om de angst uit te zitten totdat deze zakt. Wanneer je dit vaak genoeg herhaalt, zo leert de ervaring, zal de angst steeds meer afnemen.
Ik wilde nooit in groepstherapie. Ik voelde mij boven de grijze massa der neurotische sukkels verheven. Iets van die narcistische zelf-inflatie speelde nog wel even op toen ik mij tussen de andere groepsleden mengde op de eerste dag van de behandeling: 'Zij zijn gekker dan ik', was ik geneigd te denken. Maar gaandeweg deze behandeling kom je er toch achter dat je gekker bent dan je dacht. En dat het ontzettend leuk is om deel uit te maken van een groep unieke, vriendelijke, interessante, soms jolige, soms schuchtere mensen, voor wie je je niet hoeft te schamen omdat iedereen een beetje gek is.
De ontmoeting met de psychiater en de arts-assistent was een gedenkwaardige. De psychiater was een zeer vriendelijke, rustige, knappe man die er nog zomers uitzag bij het naderen van de herfst van zijn leven. De arts-assistent was een vrouw met ernstige, enigszins rode ogen en kort blond haar, wier gelaatstrekken gedurende het gesprek wisselden van onaangename verbazing via professionele verontwaardiging naar bezorgde ontzetting. Dit was het gevolg van de dozijnen medicaties die ik tijdens het gesprek opbiechtte te hebben gebruikt of nog te gebruiken. De arts-assistent noteerde ze aan het begin van het gesprek nog braaf, maar moest dit al snel opgeven omdat ze het niet meer bij kon houden.
De technische psychofarmacotherapeutische discussie waar ik op had gehoopt vond helaas niet plaats. Ik was eerlijk over mijn obsessie met medicijnen, en waar ik al bij de intake voor gewaarschuwd was, bleek waar te zijn: zij wilden het liefst dat ik zo weinig mogelijk pillen slik, en dan nog alleen pillen die een officieel labeltje hebben voor een bepaalde aandoening. Zij achtten dit de enige wetenschappelijke benadering. Ik acht het een onvergeeflijk buigen voor de macht van het getal; de vervanging van intelligente wetenschap door heilig verklaarde statistieken gebaseerd op onderzoeken die verstrengeld zijn met dubieuze belangen. Zie voor een uitgebreidere verdediging van mijn standpunt mijn weblog op het Crazy Meds forum.
Hoe dan ook, ik ben aan mezelf aan het werken, en ik vind het jammer dat ik daar niet voor betaald word. Maar als ik er een leven voor terugkrijg met minder angst en dwang, dan is dat wellicht meer waard dan geld, de zucht waarnaar tenslotte, zoals de schrijver van de Bijbelse brief aan Timotheüs met enige overdrijving stelt, de wortel is van alle kwaad.
posted by Marten @ 1:37 AM;
Angst, agressie en pillen
Wednesday, September 02, 2009
Weer sta ik op de grens tussen twee werelden. De wereld van de angst en de wereld van agressie. Boven- en onderwereld. Zodra ik mijn ogen op de hemel wil richten, stuift Cerberus schuimbekkend op mij af. Allengs begin ik zelf te schuimbekken, en blaf naar wie mij ontrieven.
Nieuw: angstaanvallen 's morgens. De angst heeft een wisselwerking met mijn kies- en kaakpijn, maar onder elke specifieke angst zit de primitieve, nietsontziende en niets ziende angst om het bestaan in een onveilige wereld. Een buitenbaarmoederlijke wereld. Al was zelfs de baarmoeder misschien niet helemaal veilig.
Ik kan de angst tot bedaren brengen met een benzo. Mijn benzo van voorkeur is tot nog toe lorazepam. Historisch is deze voorkeur gelegen in het feit dat dit één van de weinige benzo's is wier metabolisme niet werd verstoord door fluvoxamine, de SSRI die ik enige tijd geleden gebruikte. De benzo's zijn zeer effectief tegen angst. Ik wil evenwel liever niet van ze afhankelijk worden. Ze zijn tamelijk verslavend. Bovendien dempen ze de cognitieve vermogens en tasten het geheugen aan met betrekking tot de periode van hun werkzaamheid. Wanneer ik onder invloed van een benzo een hoofdstuk uit een roman lees, kan ik in nuchtere toestand aan hetzelfde hoofdstuk opnieuw beginnen.
De vlaamse schrijver Herman Brusselmans gebruikt al zijn gehele leven benzo's. In één van zijn vroege boeken beschrijft hij hoe hij onder invloed van Xanax (alprazolam) zijn benen slechts met moeite bij een trap omhoog krijgt. Benzo's zijn behalve anxiolytisch (en hypnotisch, en anti-convulsief) ook spierverslappend. Het is een weetje!
Aan het medicijnenfront verder de volgende ontwikkelingen:
ik heb voor mijn kies- en kaakpijn tramadol geprobeerd, het synthetische broertje van codeïne en bovendien een noradrenaline en serotonine-heropnameremmer. Tramadol lijkt qua chemische structuur op het antidepressivum Effexor (venlafaxine) en is net als Effexor in de verte verwant aan XTC. Op forums van zowel recreatieve drugsgebruikers als depressievelingen wordt tramadol door menigeen geroemd als bijkans een tovermiddel. Het is een soort kruising tussen speed en codeïne, en een acuut werkend antidepressivum.
Ik ben vooral geïnteresseerd in tramadol omdat er een onderzoek gepubliceerd is waaruit blijkt dat het middel zeer effectief kan zijn tegen Obsessief Compulsieve Stoornis. Tramadol maakte mij echter vooralsnog aggresief en erotomaan, zonder veel te doen aan mijn OCS.
Bovendien heeft tramadol potentieel gevaarlijke interacties (verlaagde convulsiedrempel, serotoninesyndroom) met mijn huidige SSRI, sertraline (merknaam Zoloft).
Ik heb verder ziprasidon (merknaam Geodon), een atypisch antipsychoticum, geëxploreerd, met gemengde resultaten. Het schijnt me ondertussen akathisie ofwel angstige onrust te bezorgen, reden waarom ik het aan het afbouwen ben.
Voorts heb ik mijn huisarts weten over te halen om mij gabapentine voor te schrijven, een anticonvulsivum dat door goeddeels onbegrijpelijke werkzaamheden in de hersenen pijngevoeligheid kan verminderen. Op forums wordt ook gerept van de werkzaamheid van het middel tegen angst. Mogelijk dus twee vliegen in één klap voor mij. Het middel is tenslotte ook geliefd bij recreatieve gebruikers omdat het in hoge doseringen een unieke, productieve, sociale high kan geven. Deze high treedt helaas niet op bij chronisch gebruik.
Ik ben geaccepteerd voor de Angst & Dwang-dagbehandeling van het UMCG. Ik wacht nu op een uitnodiging om aan de therapie te beginnen.
Labels: dagboek, medicijnen
posted by Marten @ 1:36 AM;
Geroepen, verloren, vergroeid, geloofd
Tuesday, July 14, 2009
Was alles een droom?
Ik heb mijn dromen verloren, ze gleden als fijne, warme zandkorrels door mijn vingers.
Ik ben mijn dromen verloren terwijl ik wandelde in het doolhof van het duister van de ziel.
Iemand zou iets moeten weten, iets moeten zien. De schuimbekkende zieners die mensen laten vallen als dominosteentjes kunnen echter beter in het circus gaan werken.
Op een avond in een kerk met door glas gekleurde zonnestralen hoorde ik het. Mijn naam in de naam van Saulus/Paulus, die terstond het evangelie begon te prediken. 'Marcus strooit met dat woord', zei de dominee, grimmig als een oud reptiel. 'Lucas niet.' Zijn onverstoorbare vertrouwen in het Woord wekte mijn vertrouwen. De stem van God had geklonken, als de vrolijke botsing van breekbare glazen. Het was geen toeval dat ik theologie was gaan studeren. Om een verre, vage hoek lag het predikantschap op mij te wachten. 'Overste van de koningen der aarde', noemde hij Jezus Christus in zijn gebed. Ik was verbaasd - ik wist niet dat het woorden uit Openbaring waren.
Het smachten naar Gods heil lijkt wel een Tantalus-kwelling geworden. Nog altijd stijgt het doopwater mij naar de lippen, zo lijkt het, terwijl de vruchten van de Geest op onbereikbare hoogte hangen.
Dan is er mijn gebit; het blijft me kwellen, het is deels onbehandelbaar. Alleen een Messias-gelijke arts in Groot-Brittannië zou raad weten.
Veel ben ik verloren en de rest ben ik vergeten. Ik schuif mijn pillen heen en weer, staar peinzend in de verte. Wie zal mij verlossen? Waar komt mijn heil vandaan?
Maar steeds weer is er mijn dochter, mijn grote liefde, mijn appèl. Zij groeit en leeft en bloeit en streeft, wijst en babbelt en gilt. Met haar vier ik het leven, al speel ik soms toneel. Razendsnel vergroei ik dan met mijn rol. Zij zegt mijn nieuwe naam: 'Hei-ti'. Ze vraagt naar mij als ze met haar moeder thuiskomt. Wie ben ik?
Wie ben ik allemaal?
Maar wie ben ik ten diepste? En wie is werkelijk mijn God? En wie is mijn God werkelijk?
Labels: dagboek, geloofsboek
posted by Marten @ 2:37 AM;
Onbetaalbaar - in een elastische schijnvakantie
Sunday, July 05, 2009
Ik bevind mij in een soort van langdurig uitgerekte vakantie die eigenlijk geen vakantie is. Dat wil zeggen, ik ben werkloos. Ik word niet betaald. Dat is jammer.
Ik wilde wel dat ik rijk geboren was, of dat ik de loterij zou winnen. Hard werken voor je geld - het idee is bij mij nooit zonder brokken geland. Vroeger wilde ik al niet de auto van mijn vader schoonmaken voor een kwartje. Een kwartje?! De overbuurjongen kreeg een rijksdaalder.
Een gebrek aan een heldere, dagelijkse, van buiten opgelegde structuur is voor mij niet erg gezond. In de eindeloos durende zomervakanties van mijn jeugd ging ik elke dag naar het zwembad, om tenminste mijn dagen door te komen. Ik dreef wat op een vlot van donkerrood kunststof en gluurde naar de badjuffrouw, die geweldig imposante borsten had.
Nu kom ik niet vaak meer in het zwembad. De laatste keer was met mijn dochtertje tijdens het babyzwemmen. Het akelige is dat je als ouder ook alle liedjes en bewegingen mee moet doen. 'We maken een kringetje van jongens en van meisjes...' En de juf is erg streng en wil dat alle kindertjes ten minste één keer maar liefst talloze keren kopje onder gaan. Dan zie je die arme kinderhoofdjes proestend en naar lucht happend boven komen, met rode oogjes en snotterige neusjes van het chloor. Ik vind dat mijn kind niet kopje onder hoeft. Ik denk er sterk over om de juf eens goed lang onder water te houden. Weet ze zelf hoe het voelt.
Maar goed, ik dwaal af. The story of my life.
Vanmorgen ging ik opnieuw naar de Kapelgemeente - een orthodox Hervormde kerk. Na de dienst werd ik door een oudere heer uitgenodigd om bij hem en zijn vrouw koffie te drinken. Ik nam het aanbod aan. Hij bleek een emeritus predikant te zijn. We hadden een goed en diep gesprek. Het waren vriendelijke en wijze mensen (om en nabij de tachtig!) die een goedhartige vermaning niet schuwden. Zo raadden ze me aan mijn overmatige vrije tijd als werkloze te gebruiken voor theologische verdieping. Geef ze eens ongelijk.
Ik krijg overigens mogelijk binnenkort wel een dagelijkse structuur aangereikt wanneer ik in dagbehandeling ga (het kan nu) bij het UMCG om te leren (zo stel ik mij voor) constructiever met mijn psychische beperkingen om te gaan.
Mijn psychiater heeft mij overigens gedumpt, omdat ik mijn eigen spoor trek op het gebied van medicatie. Totdat ik bij het UMCG aan de bak kan, neemt mijn huisarts de farmacotherapeutische honneurs waar. Ik bracht hem onlangs een bezoek en overviel hem met een farmacologisch betoog dat uitmondde in het verzoek om een experimentele medicatie voor te schrijven. Uiteraard kon hij mijn verzoek niet (volledig) honoreren. Ik wacht nog altijd op een avontuurlijke psychiater die affiniteit heeft met voortschrijdende farmacologische inzichten, het experiment niet schuwt en begrip heeft voor de emancipatie van de patiënt (-> cliënt) die tegenwoordig zelf zowel zijn kennis als zijn medicijnen kan vergaren via het internet.
Het is jammer dat ik als amateur-psychiater niet wordt betaald.
Labels: dagboek, geloofsboek
posted by Marten @ 5:03 AM;
Afgeschreven vaders hangen stroppen om je nek
Wednesday, June 17, 2009
Vorige week vrijdag hadden we een gesprek met onze dominee over ons afscheid van zijn gemeente. Ondanks dat ik de avond daarvoor flurazepam had genomen, een benzodiazepine (kalmerend middel) die tot wel vier dagen werkzaam kan blijven, ben ik er niet in geslaagd om tijdens het gesprek mijn rust te bewaren, en heb mijn vredelievende vrouw verschillende malen hartkloppingen bezorgd. Toen mijn dominee mij er op wees dat ik zo massief en absoluut ben in mijn overtuigingen, kon ik de bal terugspelen: als er iemand koppig en onwrikbaar is in zijn overtuigingen, dan is het mijn ex-predikant wel.
Helaas moet ik achteraf zeggen dat we vooral langs elkaar heen praatten. Ik geloof niet dat ds. iets begrijpt van mijn postmoderne kritiek op het biblicisme en het creationisme. Ik geloof ook niet dat hij ook maar enig benul heeft van de historische bepaaldheid van beide ismen. Hij zou echt eens de geschiedenis van de kerk in het algemeen en de geschiedenis van de evangelische bewegingen in het bijzonder moeten gaan bestuderen. Maar misschien heb ik te hoge verwachtingen van de resultaten.
Ds. beweert dat ik in de reformatorische orthodoxie tegen dezelfde problemen aan zou lopen als bij de evangelischen. In de midden-orthodoxie zou ik volgens hem een kameleon moeten zijn maar in feite zou ik rondlopen met een strop om mijn nek. Ook dit balletje speelde ik terug: in zíjn kerk zou ik ook niet mogen verkondigen wat ik geloof.
Het is jammer dat we vooral op het niveau van een rationele discussie bleven, die bovendien compleet zinloos bleek te zijn. Ik heb een fikse kater aan het gesprek overgehouden. Mijn dominee was toch een soort vaderfiguur voor me; de zoveelste in een rij van afgeschreven vaders.
Wat dat betreft heb ik betere herinneringen aan het afscheid van de hervormde ds. Huib Marchand, die eerlijk was over zijn teleurstelling dat wij naar een evangelische gemeente vertrokken, maar op een hartverwarmende en liefdevolle manier bad voor onze toekomst.
Saillant detail is dat indertijd onze tegenwoordige ex-dominee voorafgaand aan dat afscheid voor mij gebeden had dat God mij tegen die hervormde (lees: traditionele, lees: niet-wedergeboren) predikant zou beschermen. Nota bene. Over wij/zij-denken gesproken..
Labels: dagboek, geloofsboek
posted by Marten @ 1:14 AM;
Getraind en gekruisigd
Saturday, October 20, 2007
Ik zit nu middenin de training van de belastingtelefoon. Nieuwe mensen, zelfde Marten. Ik verdeel mijn pauzetijd tussen de niet-rokers en de nicotineverslaafden - met beide heb ik compassie. Mensen blijven leuk, vooral in een context als deze. Toch vreemd dat ik, als ik thuiskom, helemaal wars kan zijn van mijn soortgenoten. Moegestreden. De tientallen uren vol nieuwe informatie en achter de monitor wreken zich. Ik ben begonnen terwijl ik ziek was, maar ben ik ooit beter geworden? Mijn kiezen wringen in mijn hoofd; eentje is hard op weg naar mijn zoveelste wortelkanaalbehandeling. De tandarts wil er nog niet in boren, maar ik weet genoeg. Zoals een vrouw lichamelijk weet dat ze zwanger is, nog voor ze dit weten kan, zo weet ik: deze kies is zwanger van verderf.
Opkomen, blinken en verzinken - zo vatte een woordvoerder van de Rozekruisers het leven op aarde eens samen in een lezing. Ja, dat waren nog eens tijden, toen we nog naar de lezingen van de Rozekruisers gingen in de bibliotheek van Drachten. Die spirituele bullshit, daar zou ik mezelf niet meer mee kunnen vermoeien. Maar die leus, die klopt natuurlijk wel aardig. De Bijbel drukt deze waarheid alleen ietwat anders uit. Typisch: 'Alle vlees is gras'. Moeilijk ook. Wat is vlees? Alles wat niet geest is, zullen we maar zeggen. En wat is gras? Nou, heel letterlijk; dat komt op en is even later alweer vergaan. Dus... Dualisme? Had IJe Wijkstra gelijk met zijn 'Dualisme van het heelal'? Nee hoor, zeker niet. Niks geen dualisme. We kunnen beter zeggen dat vlees is 'alles wat leeft'. En met name de mens. Die mens kan nog zulke geestelijke acrobatentoeren uithalen en alle spirituele bullshit geloven die hij wil, maar hij (zij) blijft zijns (haars) ondanks vlees. Alleen de Schepper van de kosmos kan levendmakende geest in zijn neus blazen. En dat heeft dan weer alles te maken met het kruis, een symbool even simpel als diepgaand, even horror als lieflijk, even aanstootgevend als gewoon, even ongewenst als essentieel. Van alle waarheden is dit de minst en de meest geliefde.
Labels: belastingdienst, call-center, carrière, dagboek, dualisme, geloof, theologie
posted by Marten @ 12:58 PM;
Het vacuüm en het script
Wednesday, September 12, 2007
Waar waren we gebleven? Ik ben afgestudeerd ondertussen, heb een keer gepreekt, en ben op zoek naar werk. Mijn psychische problemen gaan onverminderd voort en lijken een blijvend vacuüm te creëren met betrekking tot een toekomst die aansluit bij mijn roeping. Ik wil nog geen predikant worden, ik acht mezelf niet geschikt om voor de klas te staan (tenminste niet in het middelbaar onderwijs): wat blijft er over?
De belastingdienst! Ik heb net een testgesprek gehad met een geruststellend postitief-naïef meisje van het uitzendbureau (het is heerlijk als vrouwen positief-naïef zijn, alhoewel speels-kritische vrouwen onmiddellijk veel aantrekkelijker zijn) waarbij ik moest doen alsof ik reeds bij een service-centrum van de belastingdienst werkte. 'Goedemiddag. U spreekt met Marten Duddu. Waarmee kan ik u van dienst zijn?' Dit standaardscript in de call-center-branche is natuurlijk van baggerkwaliteit: hoe is het mogelijk dat de communicatiedeskundigen dat niet hebben ingezien! Het is normaal in een telefoongesprek dat je in staat gesteld wordt om je naam te noemen nadat degene die opgenomen heeft dat heeft gedaan. Maar in dit script zit 'Waarmee kan ik u van dienst zijn' o.i.d. in de weg: het is onnatuurlijk vastgeplakt aan de introductie van degene die opneemt. Daarmee verraadt het script zichzelf zo overduidelijk dat alle menselijkheid uit de communicatie wordt gehaald. Als je de logica van het script letterlijk neemt, zou je direct met de deur in huis moeten vallen en zonder jezelf voor te stellen je vraag of klacht moeten spuien. Maar je naam, die verwachten ze wel degelijk van je, want dat staat ook in het script: die moeten ze flink gebruiken om de indruk te wekken dat je heel belangrijk voor ze bent. Met name UPC-medewerkers zeggen soms tot vervelens toe '.. meneer Duddu' aan het eind van iedere zin. 'Dat zal ik even voor u opzoeken meneer Duddu, heeft u een ogenblikje meneer Duddu?'
Ik heb eigenlijk een hekel aan scripts, voorál in commerciële situaties. Ik heb een keer een script onderbroken en het was een existentiële ervaring. Een ervaring van menselijkheid die doorbrak met een schok, als de eerste zonnestralen na een lange diepzwarte nacht. Het was op het station in Groningen. Ik kocht een broodje bij die snack- en broodjeszaak daar. De medewerkers moeten volgens script tegen iedereen die een broodje bestelt zeggen: 'Wilt u er ook iets bij drinken?' Die vraag verhoogt natuurlijk danig de omzet. Het is alsof ze aan je uiers trekken om alle melk die erin zit eruit te halen. Ik bestelde een broodje en zei tegen het meisje dat mij hielp, duidelijk maar beslist: 'en ik wil er niets te drinken bij'. Ze was heel even uit het lood geslagen. Ze realiseerde zich dat het script gebroken was. Ze realiseerde zich vervolgens, leek het, hoe gedachteloos ze normaal die vraag had gesteld. Ze aanvaardde dit moment van vrijheid. Na onze transactie zei ze niet: 'Een prettige dag nog meneer!'. Ze zei: 'Tot ziens', en het klonk heel, heel echt. Ikzelf had al die tijd bijna staan trillen op m'n benen.
Twee mensen, bevrijd van het script. Een glimp van een scriptloze wereld.
Labels: belastingdienst, call-center, carrière, commercie, dagboek, script
posted by Marten @ 4:41 AM;
Terhorne
Monday, August 13, 2007
Ik ben teruggegaan naar Terhorne. Daar bevond ik me in een kaleidoscoop van herinneringen. Terhorne is typisch een dorp waar mensen komen en gaan. De mensen vormen het wisselende decor, de plaats blijft. De verandering in een zogenaamd 'kameleondorp' blijkt toch meer boerenslimheid dan een werkelijke transformatie.
Waarom is de emotionele onderlaag van mijn herinneringen aan deze plaats zo intens? Veel van wat ik er heb meegemaakt is op de keper beschouwd tamelijk vulgair. Wel heb ik er echte mensen ontmoet.
Op camping 'Oan e Poel' stond op de plek waar ooit de caravan van mijn ouder stond, een andere
caravan - en niet eens echt op dezelfde plek.
Het weeïge gevoel in mijn buik was verreweg het sterkst toen ik van het dorp naar de pier liep en over de pier weer terug. Dat is verklaarbaar: ik ben ooit rond volle maan in m'n eentje naar Terhorne gegaan en heb toen 's avonds straalnuchter deze route gelopen, verward en door elkaar geschud door een meisje dat nu mijn vrouw is en met wie ik nu deze zelfde route liep.
We begonnen de dag met een kerkdienst in Terhorne, in de Doopsgezinde kerk. Jaren geleden heb ik op een bult langs de straat liggen kotsen. Die bult was een vis - maar het drong pas veel later tot me door dat het een Ichthus-vis was, symbool van Jezus Christus. Nadat de symbolische betekenis van dit alles tot mijn verbijsterde merg was doorgedrongen kwam het idee bij me op om in Terhorne naar de kerk te gaan. Het was een zegen. (Helaas is de vis ondertussen verdwenen.)
posted by Marten @ 11:43 PM;
